คนรักคิดถึง

「อืม」

3. ฉันกับซือเฉินไม่ลงรอยกัน เรื่องนี้ทุกคนในบ้านรู้กันดี โจวเหนียนถึงกับกล้าทำอาหารมาให้เขาอย่างเปิดเผย ซือเฉินก็จงใจทำให้ฉันอึดอัด โดยให้โจวเหนียนมาเป็นสาวใช้ใกล้ตัวของฉัน

แต่ไม่นานนักฉันก็ส่งเธอกลับบ้านไป ซือเฉินก็เริ่มพูดเรื่องแยกทางกับฉัน ฉันไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านซือเฉินอีก และแทบไม่มีใครเรียกฉันว่า "คุณนายหลิน" แล้ว

นอกจากผู้จัดการที่อยู่ตรงหน้า ฉันเปิดเอกสารการแยกทางเซ็นชื่อในหน้าสุดท้าย "คุณนายหลิน จะดูอีกสักหน่อยไหมครับ?" "ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไรน่าสนใจ"

ฉันยิ้มและส่งเอกสารกลับให้เขา "ฝากบอกคุณชายของคุณด้วยว่า อีกหนึ่งเดือนพบกันที่กระทรวงพิธีการ อย่ามาสายล่ะ" อย่ามาสาย "ครับ" ผู้จัดการกล่าวลาผมอย่างสุภาพ เราแยกทางกันไป

ซือเฉินไม่อยากให้ฉันอยู่ในเมืองหลวง ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นาน อยากกลับบ้านเกิด กลับบ้านเกิด ฉันอยากกลับไปยังบ้านเกิด

ในที่สุดฉันก็ถึงเมืองชิง ฉันไม่ได้กลับมานานเกือบห้าปีแล้ว

ฉันไปเยี่ยมหลุมฝังศพของบรรพบุรุษ "พ่อแม่ ปู่ย่า ฉันมาหาพวกคุณแล้วนะ" ซือเฉินพูดถูก ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวจริงๆ ฉันนั่งลงข้างหลุมฝังศพ

พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตตั้งแต่ฉันยังเล็กเมื่อรถม้าพลิกคว่ำ หลังจากนั้นปู่ย่าก็จากไป

ฉันนำพวกเขามาฝังที่นี่ "ฉันเลือกที่ดินแถวนี้ไว้ด้วย เพราะคิดถึงพวกคุณ และคิดว่าสถานที่อันเหมาะสม ฮ่าๆ" ฉันไม่ได้อยู่นาน

อากาศต้นฤดูหนาวหนาวเย็น มีหิมะตกลงมา ฉันรู้สึกเท้าหนาว "พอแล้ว ฉันกลับก่อน ไม่นานเราจะได้พบกันอีก

ฉันจะเล่าเรื่องของซือเฉินให้พวกคุณฟังว่าเขาทำอะไรบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" ฉันปัดเสื้อผ้าและหันหลังเดินออกจากหลุมฝังศพ

ขณะนั้นเป็นเวลาที่โรงเรียนเลิก ฉันเดินผ่านโรงเรียนชิงเฉิงและหยุดอยู่ตรงนั้น

นักเรียนในชุดสีฟ้ายิ้มแย้ม เวลาที่ได้หยุดเรียนเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด

ถึงแม้จะเป็นเพียงการหยุดพักสั้นๆ ฉันเดินวนอยู่หน้าประตูโรงเรียนอยู่นาน แล้วตัดสินใจเดินเข้าไป "เอ่อ คุณเป็นใคร?" อาจารย์ผู้ใหญ่ที่ประตูถาม ฉันรีบพูดว่า "ครูเรียกผู้ปกครอง ฉันรีบมาก

ถ้าช้าครูจะโกรธ" บางทีอาจเป็นเพราะดวงตาของฉันแดง หรือเพราะการแสดงของฉันดี อาจารย์ผู้ใหญ่ก็ยอมให้ฉันเข้าไป

ฉันถอนหายใจยาว เดินเล่นในโรงเรียนอย่างช้าๆ

นักเรียนบางคนถือไม้กวาดทำความสะอาดลาน นักเรียนซุกซนไล่เล่นกัน เสียงหัวเราะเต็มไปทั่ว

4. ฉันมองไปด้วยความคิดถึงเหมือนกับว่าเป็นอีกโลกหนึ่ง ภาพในวัยเยาว์ของฉันกับซือเฉินปรากฏขึ้น

ฉันส่ายหัวเบาๆ เดินไปยังห้องเรียนตามความทรงจำ จนถึงห้องเรียนปีสามห้องห้า ไม่มีใครอยู่ในห้อง ฉันผลักประตูเบาๆ "เอี๊ยด" ประตูเปิดออก

ฉันเดินเข้าห้องเรียนช้าๆ ราวกับสามารถสัมผัสบรรยากาศเก่าได้จากกลิ่นอายของห้อง

ฉันนับก้าวและนั่งลงที่นั่งของฉันในอดีต ฝังหัวในแขนเสื้อ "หนึ่ง สอง สาม" นี่คือเคล็ดลับของฉันในช่วงเรียน เพียงแค่ฉันนับถึงสาม

ซือเฉินก็จะปรากฏตัวตรงหน้า ฉันเงยหน้าขึ้น เด็กหนุ่มที่มีใบหน้าแจ่มใสยืนอยู่ตรงหน้าและยื่นมือออกมา "เซียวฮว่า กลับบ้านไปกินข้าวด้วยกัน"

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงบนตัวเขา เหมือนกับเคลือบเขาด้วยแสงสีทอง "หนึ่ง สอง สาม" ฉันลืมตา ภาพจางหายไป ฉันถอนหายใจยาว ขับไล่ความคิดที่ไม่ควรมีออกจากใจ ลุกขึ้นและเดินออกไป ก่อนจะไป ฉันมองครั้งสุดท้าย ในห้องที่เงียบสงบ หญิงสาวยิ้มเหมือนดอกไม้ จับมือเด็กหนุ่มและตอบรับอย่างเบาๆ ภาพนั้นจางหายไปในทันทีเหมือนควันเหมือนหมอก

สุดท้ายก็กลับไปไม่ได้

ฉันอยู่ที่เมืองชิงเดือนกว่า ฤดูหนาวที่เมืองชิงมาอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันกลับมาถึงเมืองหลวง ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่น "ทำไมถึงล่าช้า" ซือเฉินทำหน้าบึ้ง ฉันถอนหายใจยาว มองเขาด้วยความไม่พอใจ เดินตรงเข้าไป "ทำไม คุณแยกทางแต่ยังมีสาวอยู่ด้วย ที่นี่แยกจากฉัน

แต่ที่โน่นจะมีเมีย?" ฉันเห็นโจวเหนียนหลบอยู่หลังเขา ฉันรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น คำพูดก็มีความแหลมคม "พูดให้สุภาพหน่อย โจวเหนียนวันนี้ไม่สบาย

ฉันจะพาเธอไปหาหมอ" ฉันถูมือด้วยความหงุดหงิด "โอ้ งั้นคุณพาเธอไปหาหมอก่อน ฉันไม่รีบ รอได้" ซือเฉินเข้ามาดึงฉัน "คุณรีบหน่อย อย่าทำให้ไม่พอใจ" ฉันยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ "คุณจะบังคับฉันอีกเหรอ? ต่อหน้าคน คุณไม่กลัวเสียหน้าหรือไง

?" โจวเหนียนอยู่หลังเขา ร้องไห้เบาๆ "อย่าทะเลาะกัน อย่าทะเลาะกัน" ฉันรู้สึกโมโห "ถ้าคุณไม่ทำให้ฉันลำบาก ฉันก็ไปแยกทางกับคุณที่กระทรวงพิธีการทันที

ตอนนี้หรือคุณจะลากฉันเข้าไป หรือคุณจะไปให้พ้น!" ซือเฉินโกรธจนหน้าดำดิ่ง มองฉันอย่างดุเดือด รีบดึงโจวเหนียนออกไป

ฉันรู้สึกอัดอั้นในใจ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วไปหยิบไม้คลึงแป้งจากครัว รู้สึกว่ามันเหมาะมือ แล้วจ้างรถม้าไปยังบ้านของโจวเหนียน ฉันเรียกช่างเปิดประตูมา

และเรียกผู้จัดการบ้าน "เจ้าของบ้านนี้คือใคร?" ผู้จัดการตอบอย่างสุภาพ "ซือเฉินครับ"