คนรักคิดถึง

ฉันยิ้มโชว์ใบทะเบียนสมรส “นี่คือทรัพย์สินของฉันและสามี กรุณาเปิดประตูให้ฉันด้วยค่ะ” ช่างเปิดประตูให้ทันที

ฉันจึงส่งพวกเขากลับไปแล้วเดินเข้าไปอย่างมั่นใจ

ภาพวาดของศรีเซินและเธอมีอยู่มากมาย แม้จะไม่ยิ้ม แต่ก็มีอยู่บ่อยครั้ง

หลังจากแต่งงาน ศรีเซินก็ยุ่งมาก ภาพวาดก็ลดน้อยลง ในช่วงแรกเรานอนหันหลังให้กัน ต่อมาก็แยกห้องนอน

และสุดท้ายก็แยกบ้านกัน ศรีเซินเริ่มสนิทสนมกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจึงตระหนักว่าเราห่างเหินกันแล้ว

ฉันเดินรอบบ้านแล้วทำลายของประดับที่ทำจากหยกสีม่วง นั่นเป็นของที่คุณยายฉันรักมาก ตอนแรกฉันตั้งใจจะมอบให้เธอ แต่เธอไม่ได้ผ่านฤดูหนาวนั้นไป

ฉันหามันอยู่นาน จึงรู้ว่าศรีเซินใช้มันเพื่อเอาใจคนรักใหม่ของเขา “ฮึ” ฉันไม่ลังเลอีกต่อไป ฟาดไม้กลิ้งแป้งในมือทำลายข้าวของในบ้านทั้งหมด

อาจเป็นเพราะแรงมาก เลือดหยดเล็กๆ กระเด็นลงพื้น ฉันเงยหน้าหยุดเลือด เมื่อลดสายตาลงก็พบกับสายตาตกใจของโจเนียนและศรีเซินที่โกรธเกรี้ยว “หลิน! สุ่ย! ฮว่า!” “อ๊วก!” ฉันทำท่าจะอาเจียน “อย่าเรียกชื่อฉัน ได้ยินแล้วเหมือนจะอาเจียน” ฉันดันไม้กลิ้งแป้งไปที่อกของศรีเซิน พูดทีละคำ “พรุ่งนี้พบกันที่สำนักงาน

” ความโกรธในใจฉันได้ถูกปลดปล่อยแล้ว ฉันไม่ต้องการรักษาความสัมพันธ์นี้อีกต่อไป

“หลินสุ่ยฮว่า ฉันอดทนกับเธอมานานแล้ว!” ศรีเซินโกรธจัด ดันฉันไปที่มุมกำแพง เลือดกำเดาฉันไหลอีกครั้ง ฉันเงยหน้าอดทน “เธอเป็นอะไร?” ศรีเซินผ่อนแรงลง ฉันจึงถอยออกมาได้หนึ่งก้าว “ฉันโกรธจนร้อนรุ่ม

เพราะเธอกับคนรักใหม่ของเธอ” ฉันวางไม้กลิ้งแป้งบนไหล่แล้วพูดกับเขา “ศรีเซิน ฉันก็อดทนกับเธอมานานแล้ว รีบหย่ากันเถอะ เราแยกทางกันไป ชาตินี้อย่าเจอกันอีกเลย” ชาติหน้า

...ก็อย่าได้พบกันอีก ความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้จริงๆ ...มันยากที่จะรับได้

หลังจากบทเรียนครั้งก่อน วันถัดมาศรีเซินมาคนเดียว เราเงียบกริบ เซ็นชื่อทันที ตราประทับลงกระดาษ เราได้ใบหย่าตามประเพณีกันในที่สุด ศรีเซินไม่พูดอะไร

หันหลังจากไปโดยไม่เหลียวหลัง

ฉันจ้องมองหลังเขานาน จำได้ถึงคืนหนาวหลายปีก่อน เขายัดถุงน้ำอุ่นในมือฉัน พูดเบาๆ “ฮว่า เธอไปก่อน ฉันจะเฝ้าดูที่นี่” มือที่อบอุ่นนั้น สายตาที่ร้อนแรงนั้น เคยทำให้ฉันผ่านคืนหนาวหลายคืนไปโดยไม่รู้สึกหนาว

ฉันหายใจออกเบาๆ เช็ดน้ำตา

ขึ้นรถม้าออกจากเมืองหลวง ศรีเซิน เราคงจะ...ไม่พบกันอีกแล้ว

ฉันเข้าร้านยา เริ่มรับการรักษาแบบลวกๆ “เตียงหมายเลขสิบแปด! ทำไมเธอถึงแอบถอนเข็มเงินอีก!” คนที่ดุฉันคือนักเรียนแพทย์ฝึกหัด อายุยังน้อย แต่ทำงานคล่องแคล่ว ดุคนโดยไม่ปรานี ฉันหดไหล่ยอมรับการสอน “เธอไม่อยากรักษาใช่ไหม! พูด!” ฉันกลอกตา ตอบครึ่งจริงครึ่งเท็จ “เข็มนี้ทำให้ฉันรู้สึกหนาวทั้งตัว

ขอเตาอุ่นให้หน่อยได้ไหม” สาวน้อยจ้องฉันอย่างสงสัย

แต่ยังนำเตาน้ำร้อนมาให้ “ห้ามแอบถอนเข็มเงินอีก!” เธอก้มลงเตือน “ยังเจ็บอยู่ไหม?” ฉันมองตาเธอ จมูกรู้สึกเปรี้ยว ไม่มีใครถามฉันว่าเจ็บไหม

คนที่ห่วงใยฉันก็ไม่อยู่แล้ว “ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ขอบคุณโจว” พูดว่าไม่เจ็บคือไม่จริง แค่ครึ่งเดือน แขนก็ชาเพราะถูกแทง ฉันนอนไม่หลับ ต้องพยุงโครงเข็มเดินไปมาในที่ทำงาน มีเพียงโจวที่อยู่ เธอกำลังเช็ดน้ำตา ฉันเคาะโต๊ะเบาๆ “เรื่องอะไร?” “ชู!” เธอมองรอบๆ ไม่มีใครแล้วถาม “ทำไมเธอไม่นอน?” ฉันชี้โครงเข็ม “นอนยาก ฉันมาเดินเล่น” เธอมองหน้าฉัน เอามือจับหน้าผาก ถามด้วยความกังวล “เจ็บจนทนไม่ได้หรือ?”

ฉันตั้งใจจะปฏิเสธ แต่กลับพยักหน้า เธอเรียกฉัน ฉันเปิดประตูนั่งข้างเธอ กินขนมหวานชิ้นใหญ่กับเธอ ดูหนังสือรักห้าฉบับ ใช้กระดาษทิชชู่หนึ่งแพ็ค จนไก่ขันถึงกลับไปนอน ฉันบอกเธอ “ครั้งต่อไป

ดูด้วยกันอีก ฉันจำเนื้อเรื่องได้แล้ว เธอห้ามแอบดู!” โจวยิ้มตอบ “รีบ รีบไปนอน!”

หลังจากดูหนังสือกับโจวสามครั้ง คืนหนึ่ง ฉันได้รับข้อความจากศรีเซิน “เธออยู่ที่ไหน?” ฉันยกคิ้ว “มันเกี่ยวอะไรกับเธอ?” ตอนเป็นสามีภรรยายังไม่มีสิทธิ์ถาม

ตอนนี้หย่าแล้วกลับมาถาม เขาเงียบไป จบการสนทนาอย่างรวดเร็ว ฉันรู้สึกเศร้าทันที ขีดฆ่าชื่อเขาออก โจวรอฉันดูหนังสือด้วยกัน ถามเบาๆ “เป็น...คนในครอบครัวเธอหรือ?” ฉันโบกมือ “ฉันไม่มีครอบครัว คนในบ้านฉันล้วนจากไปแล้ว

” โจวชี้ที่จดหมาย “แล้วเขาล่ะ?” ฉันมองจดหมาย คิดครู่หนึ่ง “เขา? เขาก็แค่คนที่น่ารำคาญเท่านั้นเอง” เป็นคนที่น่ารำคาญมาก!