ไม่กี่สัปดาห์ก่อนงานแต่งงาน คู่หมั้นของฉัน ลืมฉันไปคนเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น เอวาทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอทำแพนเค้กบลูเบอร์รี่ของโปรดให้อีธาน

“อร่อยดีนะ” เขาพูด ยังคงเป็นคนแปลกหน้าที่สุภาพ “เมื่อก่อนผม... ชอบกินเหรอ”

“ชอบมากเลยล่ะ” เอวาตอบ น้ำเสียงเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง

แต่ข้างในใจเธอกำลังเกิดพายุ

บ่ายวันนั้น เธอโทรหาทนายที่มายารู้จักอย่างลับๆ

“ฉันอยากจะสอบถามเรื่องการเปลี่ยนชื่อตามกฎหมายค่ะ” เอวาพูดเสียงเบา

โอลีเวีย จันทรวงศ์ นามสกุลเดิมของคุณยายฝั่งแม่ เป็นชื่อที่แข็งแกร่ง เป็นชื่อใหม่

เธอเปิดบัญชีธนาคารใหม่ในชื่อเอวา อมรินทร์ แต่มันเป็นแค่ที่พักเงินชั่วคราว อีกไม่นาน ทั้งหมดจะกลายเป็นของโอลีเวีย

เธอเริ่มรับงานออกแบบกราฟิกเล็กๆ น้อยๆ รับเงินสดหรือจ่ายเข้าบัญชีใหม่ที่ตามรอยไม่ได้ งานเล็กๆ อย่างโลโก้ร้านเบเกอรี่ ใบปลิวสตูดิโอโยคะ เธอทำงานจนดึกดื่นหลังจากอีธานหลับไปแล้ว เสียงคลิกเมาส์ของเธอคือการกบฏอย่างเงียบๆ

เชียงใหม่

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวขณะที่เธอเลื่อนดูบทความเกี่ยวกับเมืองสำหรับคนทำงานสร้างสรรค์ สำหรับการเริ่มต้นใหม่ ไกลจากกรุงเทพฯ ไกลจากอีธาน เขียวขจี ชุ่มฉ่ำ และไร้ตัวตน

มันฟังดูเหมือนเป็นที่ที่ใครสักคนจะหายตัวไปได้

มันฟังดูเหมือนเป็นที่ที่โอลีเวีย จันทรวงศ์จะถือกำเนิดขึ้น

เธอรวบรวมรูปถ่ายทุกใบของพวกเขาสองคน

จดหมายรักทุกฉบับที่เขาเคยเขียน เต็มไปด้วยคำสัญญาที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนขี้เถ้าในปาก

ตุ๊กตาหมีตลกๆ ที่เขาคีบได้ให้เธอที่สวนสยาม

เธอไม่ได้เผามัน มันดูดราม่าเกินไป เป็นปฏิกิริยาที่เขาอาจจะสังเกตเห็นถ้าเขาเคยคิดจะมองจริงๆ

แต่เธอเก็บมันทั้งหมดลงในกล่องกระดาษแข็งธรรมดาใบเดียว

เธอยัดกล่องนั้นเข้าไปในสุดของตู้เสื้อผ้า ใต้กองเสื้อสเวตเตอร์เก่าๆ ที่เธอไม่เคยใส่

ให้พ้นสายตา ยังไม่พ้นจากใจ แต่ก็เป็นการเริ่มต้น

เธอกำลังตัดขาด ทีละชิ้น ทีละชิ้น

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เอวานั่งรอมายาอยู่ที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ

อีธานเดินเข้ามา

พร้อมกับโคลอี้ วรินทร์ทิพย์

โคลอี้มีเรียวขายาว ผมบลอนด์ และชุดเดรสสีชมพูสดที่ตะโกนว่า ‘มองฉันสิ’ เธอกำลังหัวเราะ มือของเธอวางอยู่บนแขนของอีธาน

อีธานเห็นเอวา เขาลังเลไปชั่ววินาที แล้วก็โบกมือให้เธอเล็กน้อยอย่างเก้ๆ กังๆ เหมือนเธอเป็นแค่คนรู้จักห่างๆ

สายตาของโคลอี้เหลือบมามองเอวา แววตาฉายแววบางอย่าง – ชัยชนะงั้นเหรอ

เอวาแค่จิบลาเต้ของเธอ สีหน้าเรียบเฉยอย่างระมัดระวัง

เธอรู้สึกถึงความสงบเยือกเย็นอย่างประหลาด

อีธานดู... ประหลาดใจ เขาคงคาดหวังว่าจะเห็นน้ำตา หรือการโวยวาย

เขาไม่รู้จักเอวาคนนี้ เอวาคนนี้ได้จากไปแล้ว

โคลอี้ปลีกตัวจากอีธานแล้วเดินกรีดกรายมาที่โต๊ะของเอวา

“เอวา ใช่ไหมคะ” เสียงของโคลอี้หวานหยดย้อย “อีธานพูดถึง... เอ่อ เขาจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่เขาบอกว่ามีเพื่อนคนหนึ่งคอยช่วยเขาอยู่”

เอวาทำหน้าเรียบ “ค่ะ ฉันเอง”

“คงจะลำบากสำหรับคุณมากเลยนะคะ” โคลอี้พูดพลางสะบัดผม “เขาเป็นคนดีมากเลยค่ะ ฉันก็แค่พยายามจะอยู่เคียงข้างเขา คุณก็รู้ใช่ไหมคะ คอยช่วยเหลือเขาในช่วงเวลาที่เลวร้ายแบบนี้ เขาบอกฉันว่าคุณรู้จักเขาดีที่สุดก่อนที่... เอ่อ ก่อนหน้านี้ มีอะไรแนะนำไหมคะ”

ช่างกล้าหาญ

เอวามองตรงเข้าไปในดวงตาที่แต่งหน้าอย่างสมบูรณ์แบบของโคลอี้

“ไม่มีค่ะ” เอวาพูดเสียงเรียบ “ฉันว่าคุณคงจะคิดออกเอง”

รอยยิ้มของโคลอี้ชะงักไปชั่วครู่

เธอคาดหวังอย่างชัดเจนว่าเอวาจะเป็นแค่ผู้หญิงขี้แยที่ฟูมฟาย

“อืม” โคลอี้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “ถ้านึกอะไรออกก็...” เธอหันหลังแล้วเดินกลับไปหาอีธาน คล้องแขนเขอีกครั้ง

เอวามองพวกเขาเดินจากไป แขนของอีธานโอบรอบเอวของโคลอี้แล้ว

เอวาคนใหม่ คนที่กำลังจะกลายเป็นโอลีเวีย ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความมุ่งมั่นอันเยือกเย็นและห่างไกล