เมื่ออดีตภรรยา กลับมาทวงแค้น
ตอน 3
รจนา คุณูปการ (นา) POV:
กลางดึกคืนนั้น ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ
"แม่คะ..." เสียงเล็กๆ ดังลอดเข้ามา
ฉันลุกขึ้นเปิดประตู เห็นนลินยืนอยู่หน้าห้อง เธอหอบหมอนใบเล็กมาด้วย
"มีอะไรเหรอลูก ทำไมยังไม่นอนจ๊ะ?" ฉันถามอย่างอ่อนโยน
นลินก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
"หนู... หนูกลัวค่ะ"
ฉันยิ้มเล็กน้อย
"กลัวอะไรเหรอจ๊ะ?"
"กลัว... กลัวผีที่แม่เล่านิทานให้ฟังเมื่อกี้ค่ะ" เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม
ฉันหัวเราะเบาๆ
"โธ่... แม่ก็แค่เล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังเองนะลูก ผีไม่มีจริงหรอกจ้ะ"
"แต่... แต่หนูยังกลัวอยู่เลยค่ะ"
ฉันย่อตัวลงกอดนลิน เธอตัวสั่นเล็กน้อยในอ้อมแขนของฉัน
"หนูหนาวเหรอลูก ทำไมตัวสั่นจัง?"
นลินส่ายหน้า
"หนูไม่ได้หนาวค่ะ หนูกลัวจริงๆ"
ฉันอุ้มเธอขึ้นมา มือเล็กๆ ของเธอกอดคอฉันแน่น
"มานอนกับแม่นะจ๊ะ คืนนี้แม่จะกอดหนูไว้เอง"
นลินยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของเธอซบลงกับไหล่ของฉัน
"แม่คะ... หนูขอเรียกแม่ว่าแม่ได้ไหมคะ?" เสียงเล็กๆ ของเธอเบาหวิว
หัวใจของฉันเต้นแรง ฉันกอดเธอกลับแน่นกว่าเดิม
"แน่นอนสิลูก เรียกแม่ว่าแม่ได้เลย"
นลินเงยหน้าขึ้นมามองฉันดวงตาของเธอเป็นประกาย
"หนูรักแม่นะคะ"
"แม่ก็รักหนูจ้ะ รักมากที่สุดเลย"
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นลินเติบโตขึ้นเป็นเด็กหญิงที่น่ารัก สดใส และฉลาด
เธอเข้าเรียนชั้นอนุบาลปีที่หนึ่ง และปรับตัวเข้ากับเพื่อนๆ ได้อย่างรวดเร็ว
ฉันเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆ ที่บ้านเกิด ชื่อ "บ้านขนมหอม" ขนมของฉันได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว เพราะฉันใส่ใจในทุกรายละเอียดและใช้วัตถุดิบคุณภาพดี
ชีวิตของฉันกับนลินมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
จนกระทั่งวันหนึ่ง เสียงโทรศัพท์จากคุณครูประจำชั้นของนลินก็ดังขึ้น
"คุณแม่คะ รบกวนคุณแม่มาที่โรงเรียนหน่อยได้ไหมคะ น้องนลินมีเรื่องทะเลาะกับเพื่อนค่ะ"
หัวใจของฉันกระตุกวูบ
นลินเป็นเด็กที่ไม่เคยทะเลาะกับใคร เธอเรียบร้อยและอ่อนโยนเสมอมา
ฉันรีบขับรถไปที่โรงเรียน ตลอดทางฉันคิดไปต่างๆ นานา
เกิดอะไรขึ้นกับนลิน? เธอทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?
เมื่อไปถึงห้องเรียน คุณครูแยกเด็กทั้งสองคนออกจากกันแล้ว
ฉันเห็นนลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของเธอนิ่งเฉย แต่ดวงตาของเธอดึงดูดความสนใจของฉัน
แล้วฉันก็เห็นเด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม เธอ
ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
"คุณแม่คะ น้องนลินกับน้องภูริณัฐทะเลาะกันค่ะ" คุณครูอธิบาย
หัวใจของฉันกระตุกวูบอีกครั้ง
ภูริณัฐ... น้องภู? ลูกชายแท้ๆ ของฉัน?
ฉันมองไปที่เด็กผู้ชายคนนั้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปมากจากวันสุดท้ายที่ฉันเห็นเขา
เขาดูโตขึ้นมาก แต่แววตายังคงซุกซนเหมือนเดิม
"ทะเลาะกันเรื่องอะไรคะคุณครู?" ฉันถาม เสียงของฉันสั่นเล็กน้อย
คุณครูถอนหายใจ
"น้องภูริณัฐเข้าใจผิดคิดว่าคุณแม่เป็นแม่ของเขาค่ะ แล้วน้องนลินก็ไม่ยอมรับ เลยทะเลาะกันค่ะ"
ฉันมองไปที่น้องภู เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
"แม่คะ! แม่มาแล้ว! ภูกอดแม่ได้ไหมคะ?" น้องภูวิ่งเข้ามาหาฉัน เขาพยายามจะกอดฉันทันที
แต่ก่อนที่เขาจะมาถึงตัวฉัน นลินก็เข้ามาขวางไว้
"หยุดนะ! อย่ามาแตะต้องแม่ของฉัน!" นลินพูดเสียงดัง สีหน้าของเธอดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็น
น้องภูชะงัก เธอจ้องหน้านลินด้วยความไม่พอใจ
"เธอเป็นใคร! อย่ามาห้ามฉันนะ! นี่แม่ของฉัน!"
"แม่ของเธอ? แม่ของเธอคนไหนกัน! แม่ของฉันไม่กินทุเรียน ไม่ดูหนังผี ไม่ชอบเล่นหุ่นยนต์ที่แพงๆ แบบนี้หรอกนะ!" นลินเถียงกลับอย่างฉะฉาน
น้องภูหน้าซีดลงเล็กน้อย เขาหันมามองฉันอย่างสับสน
"แม่... แม่ไม่กินทุเรียนเหรอคะ?" น้องภูถามเสียงสั่น
ฉันมองไปที่น้องภูอีกครั้ง ลูกชายของฉันกำลังสับสน และฉันก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไร
น้องภู พยายามจะโต้แย้ง แต่คำพูดของเขากลับติดอยู่ในลำคอ
"ไม่จริง! แม่ฉันชอบกินทุเรียน! แม่ฉันชอบดูหนังผี!"
นลินหัวเราะเยาะ
"ใช่เหรอ? แม่ฉันบอกว่าแม่ไม่เคยชอบกินทุเรียนเลย แถมยังกลัวหนังผีจะตายไป! แม่ฉันเคยเล่าให้ฟังว่าแม่เคยอดทนทำในสิ่งที่แม่ไม่ชอบมาตลอดก็แค่เพราะรักใครบางคน!"
ฉันมองไปที่นลินด้วยความตกใจ
นลินจำได้ทุกคำพูดที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง
น้องภูหันมามองฉันอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด
"แม่... แม่ไม่ได้รักภูแล้วเหรอคะ?"
ฉันมองไปที่ลูกชายแท้ๆ ของฉัน หัวใจของฉันเจ็บปวดอีกครั้ง
ฉันรักน้องภู แต่ความรักของฉันในตอนนี้มันแตกต่างไปจากเดิมแล้ว
ฉันสลัดมือน้องภูออกอย่างช้าๆ แล้วเดินไปหานลิน
"นลินลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหมจ๊ะ?" ฉันถามอย่างอ่อนโยน
นลินส่ายหน้า เธอจับมือฉันแน่น
ฉันก้มลงจูบหน้าผากนลินเบาๆ
"หนูเป็นเด็กดีของแม่เสมอเลยนะจ๊ะ"
ฉันหันมามองน้องภูอีกครั้ง
"ภู... กลับบ้านไปกับพ่อเถอะนะ" ฉันพูดเสียงเรียบ
น้องภูส่ายหน้า น้ำตาคลอเบ้า
"ไม่! ภูจะอยู่กับแม่! ภูจะกลับบ้านกับแม่!"
ฉันถอนหายใจ
"ภูไม่ใช่ลูกของแม่แล้วนะลูก" ฉันพูดอย่างใจเย็นที่สุด
น้องภูตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
"ไม่จริง! ภูเป็นลูกของแม่! ภูจำแม่ได้!"
นลินดึงชายเสื้อของฉันเบาๆ
"แม่คะ นลินว่านลินกลับบ้านกับแม่เองดีกว่าค่ะ นลินไม่อยากให้แม่ลำบากใจ"
ฉันยิ้มให้นลิน
"ไม่ต้องหรอกลูก เดี๋ยวแม่จะจัดการเอง"
ฉันหันไปมองน้องภูอีกครั้ง
"ภู... แม่จะบอกอะไรให้นะ ทุกวันนี้แม่มีความสุขมากแล้ว ขอให้ภูมีความสุขกับพ่อของภูเถอะนะ"
น้องภูยืนนิ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน
ฉันไม่รู้ว่าพลกฤตจะมาเมื่อไหร่ แต่ฉันรู้ว่าฉันต้องจัดการกับเรื่องนี้ให้เด็ดขาด
ฉันก้มลงกระซิบบอกนลิน
"นลินกลับบ้านก่อนได้ไหมจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะตามไป"
นลินพยักหน้า เธอเดินออกไปจากห้องเรียนช้าๆ แต่ก่อนที่จะจากไป เธอหันมามองน้องภูเล็กน้อย
น้องภูมองตามหลังนลินไปด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
ฉันรู้ว่าเขาเจ็บปวด แต่ฉันก็ไม่อาจจะทำอะไรได้แล้ว
ฉันหันกลับมามองน้องภู เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันอีกครั้ง
"แม่... แม่ไม่รักภูแล้วจริงๆ เหรอคะ?" เสียงของเขาเบาหวิว
ฉันมองไปที่น้องภูอีกครั้ง ฉันรู้ว่าฉันต้องทำใจแข็ง
เพราะฉันไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกแล้ว
คุณอาจจะชอบ
