ยอดพธูเทพบุตร [Demigod’s Bride]

จ๋อมมมม....รัสเทบางอย่างลงไปในหม้อต้มยำ เมื่อสองพ่อลูกเดินออกจากห้องครัวไป ณิชาขึ้นชั้นสองกลับเข้าห้องนอนของตนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวสถาบันการศึกษาจะมียูนีฟอร์มที่เหมาะกับฤดู แต่มันไม่เหมาะที่จะใส่อยู่ในบ้านที่อบอุ่นของเธอสักเท่าไหร่

ณิชาเป็นคนของประเทศมิซูเกรโดยกำเนิด ตามกฎหมายของที่นี่แล้วเธอเป็นประชาชนโดยแท้ของที่นี่ ต่างกับพ่อของเธอที่เป็นคนไทยที่ย้ายถิ่นฐานมาทำมาหากินที่นี่ ตามกฎหมายที่ค่อนข้างแปลกสักหน่อยของที่นี่ เมื่อผู้ย้ายถิ่นฐานได้รับอนุญาตเข้าประเทศมาแล้วนั้น จะเป็นคนของประเทศได้นั้นต้องมีทายาทเกิดและเติบโตที่นี่ และผู้ย้ายจะเปลี่ยนสถานะเป็นประชาชนของที่นี่อย่างถูกต้องโดยทันทีทายาทเปรียบเสมือนกรีนการ์ดสำหรับชาวต่างประเทศ เมื่อมีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียคือจะไม่อนุญาตให้ผู้ย้ายเข้ามาอย่างถาวรออกนอกประเทศได้อีกตลอดชีวิต ป้องกันการเสียดุลของประเทศรวมถึงบุตรที่ต้องมีอายุครบยี่สิบห้าปี ถึงจะมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะออกจากประเทศไปตลอดหรืออยู่ต่อ

“พ่อค่ะ ทานข้าวค่ะ” ณิชาจัดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เดินไปหานายณรงค์ที่เธอรู้ว่าพ่อของเธอจะไปอยู่ที่ไหน พ่อชอบวาดรูปอาชีพหลักของพ่อวาดภาพตามใบสั่ง พ่อเธอเป็นจิตรกรนั่นเอง

“จ๊ะ ออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว” เสียงตอบกลับมาจากห้องวาดภาพ เสียงหัวเราะของพ่อลูกบ่งบอกถึงความสุขที่ไม่ต้องการเพิ่มมากกว่านี้แล้ว ภาพความรักความอบอุ่นบนโต๊ะอาหารปรากฎต่อสาตารัสที่ซุ่มมองอยู่เงียบๆ แต่พวกเขาถูกฝึกมาให้ไร้ซึ่งความรู้สึก จึงไม่อาจซึมซับต่อภาพที่เห็น เพื่อก่อให้เกิดการเห็นอกเห็นใจ

“พ่อต้องย่อยก่อนนะคะ” ณิชาเตือน เพราะยามที่มีใบงานเข้ามามาก พ่อมักจะลืมเวลาออกกำลังกายทุกที นายณรงค์เข้าใจความหวังดีของบุตรสาวจึงเดินออกจากบ้านไปเพื่อไปดูต้นไม้ดอกไม้ที่ขึ้นตามเฉพาะช่วงฤดู และถือโอกาสจัดการต้นไม้ให้น่าดูมากยิ่งขึ้น

ณิชาเก็บโต๊ะ เก็บล้าง ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งเธอรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือน หาวววว....และเธอก็เกิดง่วงนอนหนักมาก

ณรงค์ที่เริ่มพรวนดินยามเย็นไปได้เพียงนิดเดียวเขาก็เกิดง่วงนอนขึ้นมา พั่บ! และจู่ๆนายณรงค์ก็ล้มไปบนพื้นหญ้า “จัดการอย่าให้เหลือร่องรอย” รัสสั่งการชายร่างกำยำสองคนที่เข้ามาหิ้วปีกนายณรงค์กลับเข้าบ้าน คนที่สามเข้ามาจัดเก็บอุปกรณ์พรวนดินเข้าที่อย่างเสร็จสรรพ

เพล้ง! เสียงจากในครัว รัสจึงเร่งเข้าไป ร่างบางนอนหมดสติ ข้างกายมีจานแตกละเอียดอยู่ไม่ห่าง ควับ! “อย่าพลาดแม้แต่เซ็นเดียว” รัสเข้าช้อนร่างบางขึ้นมา และหันไปสั่งลูกน้องอีกสองคนที่เข้ามาเก็บกวาดล้างจานส่วนที่เหลือทั้งหมด และเก็บขยะในห้องครัวทั้งจานแตก ต้มยำทะเลที่ยังไม่หมดออกจากบ้านหลังนั้นไป ไร้หลักฐานไร้ร่องรอย

รถตู้สีดำถอยเข้ามาพร้อมเปิดประตู รัสเข้าไปในรถพร้อมร่างที่หมดสติ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ จะว่าไปที่นี่ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย ง่ายกว่าที่คิด ในวันพรุ่งนี้นายณรงค์จะตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนตามปกติ แต่จะรู้ตัวตอนไหนว่าลูกสาวหายไปก็คาดเดายาก เพราะส่วนนั้นเป็นนอกเหนือที่รัสและพวกจะใส่ใจ

บรื้นนนน เสียงเครื่องยนตร์เรือดังกระทบผืนท้องทะเล เมื่อได้รับช่วงต่อรับร่างหมดสติไปส่งยังที่หมาย เกาะนรารัตน์เกาะหนึ่งในหลายๆเกาะที่ตระกูลนี้เป็นเจ้าของ

บรื้นนนน เสียงเครื่องยนตร์ ท่ามกลางความเงียบสงบบนเกาะ นรารัตน์ กึก กึก กึก เสียงไม้เท้านำทางกระทบพื้น

“คุณผู้ชาย” เสียงบุรุษพยาบาลร้องบอก เมื่อเขาเองก็ได้ยินเช่นกัน “ผมออกไปดูเองครับ” เสียงไม้เท้าหยุดลง นานแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงเรือ เสบียงและทุกอย่างที่เขาต้องการจะถูกส่งมาโดยเฮลิคอปเตอร์

“คุณผู้ชายครับ!”

“มีอะไร”

“สะพาน...เด็กผู้หญิง...” เหนือสมุทรขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจเสียง ตื่นเต้นฟังไม่ได้ศัพท์เลยสักนิด “ผมหมายถึง ที่สะพาน เรือเอาเด็กผู้หญิงมาทิ้งไว้และจากไปครับ” เหนือสมุทรขบกรามแน่น รายละเอียดเขาอาจจะไม่รู้ แต่สาเหตุพอเข้าใจ เด็กคนนี้คงไปล่วงเกินภีมะเป็นแน่

“ไปพาเธอเข้ามา” เอ่อ เอ่อ “ครับ ครับ” เสียงฝีเท้าห่างไป และไม่กี่นาที เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา

“พาเธอไปพัก” ร่างไร้สติถูกพาเข้าห้องนอนที่ว่าง กึกึกึ เหนือสมุทรเดินตามช้าๆ “เธอเป็นไงบ้าง”

“สภาพภายนอกโอเคครับ ดูจากอาการที่ไม่ได้สติ คงถูกวางยามาแน่ๆครับ”

“งั้นปล่อยให้พักไป”