รักใจดำแสนทรมาน : ภรรยาบาปของคุณฟู่
ตอน 2
เจียงอี้ฮวนถูกกลิ่นของชายแปลกหน้าห้อมล้อม
ชายคนนั้นกอดรัดเอวเธออย่างแน่นหนาและจูบเธออย่างรุนแรงและลึกซึ้ง ราวกับต้องการครอบครองเธอทั้งตัว!
"คุณเป็นใคร...ปล่อย...อืม..." เจียงอี้ฮวนมองไม่เห็นหน้าของชายคนนั้น พยายามดิ้นรนอย่างแรง!
ฟู่หานจวินไม่ชอบและรังเกียจเธอ ไม่มีทางที่จะสัมผัสเธอได้!
แต่ที่นี่คือห้องของฟู่หานจวิน แล้วใครจะกล้าบุกเข้ามาได้ง่าย ๆ แบบนี้?
เธอไม่สามารถเสียศักดิ์ศรีไปแบบนี้ได้ ถ้าฟู่หานจวินเกิดสงสัยแล้วพบว่าเธอไม่บริสุทธิ์ เขาจะต้องโกรธมากแน่ ๆ!
เจียงอี้ฮวนผลักชายตรงหน้าอย่างสุดกำลัง ขณะเดียวกันก็พยายามควานหาอะไรบางอย่าง และในที่สุดเธอก็จับได้ที่ขวดไวน์!
มีหวังแล้ว! เจียงอี้ฮวนยกขวดไวน์ขึ้นสูง ตั้งใจจะฟาดลงที่หัวชายคนนั้น! ทันใดนั้น
ผ้าม่านถูกลมพัดเปิดออก แสงจากภายนอกส่องเข้ามาเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้น
เจียงอี้ฮวนเบิกตากว้าง : "ฟู่หานจวิน..."
มันเป็นเขาจริง ๆ!
เขาหลับตาอยู่เล็กน้อย ใบหน้าแดงผิดปกติ ตัวร้อนจัด
เขา...เป็นอะไรไป?
"ช่วยฉันด้วย," เสียงต่ำห้าวของฟู่หานจวินกระซิบข้างหู "ฉันจะรับผิดชอบเอง!"
พูดจบ เขาก็ฉีกเสื้อผ้าของเธอออก!
"ไม่ ไม่เอา—"
แต่ฟู่หานจวินที่ถูกควบคุมด้วยฤทธิ์ยาก็หมดสติไปแล้ว! คืนนั้นเต็มไปด้วยความร้อนแรง
หลังจากได้รับความพอใจ ฟู่หานจวินหลับลึกไป ส่วนเจียงอี้ฮวนตัวสั่นสะท้าน นอนหดตัวอยู่มุมเตียง เธอควรทำอย่างไรดี...
เธอช่วยฟู่หานจวิน ใช้ร่างกายของเธอแก้ฤทธิ์ยาให้เขา แต่แล้วเธอล่ะ? ใครจะมาช่วยเธอ?
เจียงอี้ฮวนสามารถใช้ขวดไวน์ฟาดหัวเขาได้ แต่เธอกลับใจอ่อน กลัวว่าจะทำให้ฟู่หานจวินได้รับบาดเจ็บหนัก และตระกูลฟู่จะไม่มีทายาท
พี่ชายฟู่ตายเพราะเธอ เธอจึงไม่สามารถทำร้ายฟู่หานจวินอีกได้!
ถ้าฟู่หานจวินตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าผู้หญิงเมื่อคืนคือเธอ... เจียงอี้ฮวนไม่กล้าคิดต่อ!
เพราะพี่ชายฟู่ชอบเธอ ฟู่หานจวินจึงบอกว่าจะไม่มีวันแตะต้องเธอ!
คิดไปคิดมา เจียงอี้ฮวนทำได้เพียง—หนี!
เธอทนความเจ็บปวดในร่างกาย ลุกจากเตียง เห็นเสื้อผ้าผู้ชายกระจัดกระจายอยู่บนพื้น จึงนึกถึงเป้าหมายที่เธอมาหาฟู่หานจวิน
หยก! เจียงอี้ฮวนค้นหาอยู่พักหนึ่ง จนเจอในกระเป๋ากางเกงของฟู่หานจวิน!
เธอกำมันไว้ในมืออย่างแน่น แล้วรีบออกจากห้องชุดไป
ทันใดนั้น ฟู่หานจวินบนเตียงลืมตาขึ้น— เขาเห็นเพียงกระโปรงขาวสั่นไหวที่ประตู
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
เจียงอี้ฮวนได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลัง จึงรีบวิ่งเร็วขึ้น!
ใครจะหยุดกัน! ถ้าโดนจับได้ก็จบแน่!
ฟู่หานจวินดึงผ้าห่มออก ตั้งใจจะไล่ตาม แต่เพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ใส่เสื้อผ้า
เขากำลังจะหยิบ แต่พบว่าเสื้อผ้าของเขา...ไม่! มี! อยู่! เลย!
แม้แต่กางเกงในก็ไม่มีเหลือ!
"ผู้หญิงบ้า," ฟู่หานจวินสบถเบา ๆ "เอาไปหมดเลย!" เสียเวลาไปมาก
เขาจึงไม่สามารถไล่ตามได้ ได้แต่ดูเธอหนีไป!
เธอหนีทำไม? บอกแล้วว่าจะรับผิดชอบ!
ฟู่หานจวินดึงผ้าขนหนูมาคลุมตัวส่วนล่าง โทรหาเลขาเว่ยฮุย: "เอาชุดมาให้ฉันที"
"ครับ ท่านฟู่"
เว่ยฮุยมาถึงอย่างรวดเร็ว
ทำงานคล่องแคล่ว ไม่พูดมาก จึงอยู่ข้างกายท่านฟู่ได้ยาวนาน
ฟู่หานจวินค่อย ๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ต ไหล่กว้างเอวคอด กล้ามท้องแข็งแกร่งเหมือนนายแบบ
"ท่านฟู่," เว่ยฮุยรายงาน "คุณหญิงเพิ่งโทรมาถามว่าเมื่อไหร่คุณกับภรรยาจะกลับบ้าน"
ฟู่หานจวินหยุดชั่วครู่: "อะไร? เจียงอี้ฮวนเมื่อคืนไม่อยู่บ้าน ?"
เธอไปไหน? คืนแต่งงาน เธอกล้าไปไหน?
ไม่รู้ทำไม ฟู่หานจวินนึกถึงผู้หญิงที่เพิ่งหนีไป หรือว่า
...นั่นคือเจียงอี้ฮวน? เธอช่วยเขางั้นหรือ?
ไม่นาน ฟู่หานจวินก็ปัดความคิดนี้ทิ้ง เธอหลบหน้าเขายังไม่พอ จะขึ้นเตียงกับเขาได้ยังไง!
มองไปที่ผ้าปูที่นอนขาวสะอาดมีรอยแดง ฟู่หานจวินพูดอย่างหนักแน่น : "เว่ยฮุย ไปตรวจสอบผู้หญิงที่เข้าห้องฉันเมื่อคืน...คือใคร!"
ผิวขาวเหมือนหิมะ ร้องขอความเมตตาเหมือนแมว ทำให้ใจเขาเต้นแรงเล็กน้อย
เจียงอี้ฮวนกอดเสื้อสูทของผู้ชาย โยนทิ้งในถังขยะข้างทางแล้วเรียกรถแท็กซี่กลับไปที่บ้านตระกูลฟู่
โชคดีที่เธอไหวพริบดี ไม่งั้นโดนฟู่หานจวินจับได้แน่!
แต่ตอนนี้เธอปวดเมื่อยทั้งตัว เดินขาอ่อนแรงแทบจะยืนไม่ไหว
ไม่คิดว่าฟู่หานจวินจะมีพลังขนาดนี้ เธอทนไม่ไหวจริง ๆ!
"คุณนาย," คนรับใช้เห็นเธอ "ในที่สุดคุณก็กลับมา โทรศัพท์ก็ไม่รับ คุณหญิงรอคุณนานแล้ว!"
คุณหญิงฟู่มางั้นหรือ? เจียงอี้ฮวนได้ยินแล้วตัวสั่น
เพราะพี่ชายฟู่ตาย ตระกูลฟู่ทุกคนจึงเกลียดเธอ ไม่ว่าจะอยู่ในมือใครก็ไม่มีวันดี!
ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์แม่สามีลูกสะใภ้จัดการยากที่สุดเสมอ!
จริง ๆ แล้ว คุณหญิงฟู่ถามอย่างเข้มงวด: "เจียงอี้ฮวน วันแรกที่แต่งเข้าบ้านก็ไม่กลับบ้านเลยหรือ ? ตระกูลเจียงแม้จะเป็นตระกูลเล็ก ๆ แต่ก็ยังเป็นคนมีชื่อเสียง ทำไมถึงสอนลูกสาวแบบนี้ ?"
เจียงอี้ฮวนก้มหน้าฟังคำตำหนิอย่างเงียบ ๆ
"เป็นใบ้หรือ? เมื่อคืนไปไหนมา?"
"ฉัน..." เจียงอี้ฮวนโกหกอย่างไม่คิด "ฉันไปสุสานพี่ชายฟู่มาค่ะ"
เธอคงพูดความจริงไม่ได้!
สีหน้าของคุณหญิงฟู่จึงอ่อนลงบ้าง : "ฮึ ยังมีความสำนึกดีอยู่บ้าง มีโอกาสก็ไปดูเขาบ่อย ๆ ตอนมีชีวิตเขาเอ่ยถึงเธอตลอด! ลูกชายคนโตของฉันตายเพราะเธอ ตอนนี้เธอกลับมาแต่งงานกับลูกชายคนรอง เจียงอี้ฮวน เธอโชคดีเหลือเกิน"
"เธอจะโชคดีอะไร ชีวิตต่ำต้อยเท่านั้นแหละ"
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น ฟู่หานจวินเดินเข้ามา
เขาเดินผ่านเจียงอี้ฮวนไปอย่างไม่ใยดี ไม่แม้แต่จะมองเธอตรง ๆ
เจียงอี้ฮวนก้มหน้าแน่นขึ้น
เห็นเขาแล้ว เธอนึกถึงกล้ามเนื้อแข็งแรงของเขาในคืนก่อน แขนที่กอดรัดแน่น...
หยุด! เจียงอี้ฮวนกัดริมฝีปาก เธอคิดอะไรอยู่!
"ทำไมฉันถึงแต่งกับเธอ แม่รู้ดีอยู่แล้ว" ฟู่หานจวินนั่งลงบนโซฟา "ไม่ต้องให้ฉันย้ำอีก"
คุณหญิงฟู่พูดว่า : "ฉันรู้ว่าคุณทำตามความปรารถนาของพี่ชาย แต่เขาตายไปแล้ว และคุณแต่งงานกับเจียงอี้ฮวนในนามของคุณ เธอเป็นภรรยาของคุณ"
"แล้วไง? แม่ต้องการอะไร?"
"เธอต้องมีลูกเพื่อสืบทอดตระกูลฟู่! หานจวิน ตระกูลฟู่ไม่สามารถไม่มีทายาทได้ คุณต้องมีลูกเร็ว ๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกชายหรือลูกสาว! ในอนาคตจะได้สืบทอดธุรกิจของตระกูล!"
คุณหญิงฟู่กังวลมาก
คุณชายฟู่เสียชีวิตไปนานแล้ว เธอเลี้ยงลูกสองคนด้วยตัวเอง ความยากลำบากนั้นนึกภาพไม่ออก
โดยเฉพาะลูกชายคนโตป่วยหนักจนกลายเป็นคนโง่ เธอฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ฟู่หานจวิน
ญาติพี่น้องของตระกูลฟู่ต่างจ้องมองทรัพย์สินของตระกูลฟู่ หวังว่าฟู่หานจวินจะมีอันเป็นไป พวกเขาจะได้แบ่งสมบัติอย่างถูกต้อง!
มีเพียงเมื่อฟู่หานจวินมีลูก คุณหญิงฟู่จึงจะสบายใจ และให้ญาติพี่น้องเห็นว่าตระกูลฟู่ยังมีทายาท ไม่ใช่เรื่องของพวกเขา!
ฟู่หานจวินยกตาขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ: "นี่คือเหตุผลที่แม่วางยาให้ฉัน?"
คุณอาจจะชอบ
