สิเน่หาต้องมนต์

“สนใจผู้หญิงของคุณเถอะค่ะ อย่ายุ่งกับฉันเลย”

ชายหนุ่มไหวไหล่ “ไม่อยากลองเป็นผู้หญิงของผมดูมั้งเหรอครับ ผมใจดี ใจป้ำกับสาวๆ เสมอนะ”

คำพูดของคนตรงหน้าเหมือนดูถูกเพศของเธอ ทานตะวันพยายามข่มใจ เธอไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับชายผู้นี้ ทองเนื้อดีไม่ควรเอาไปถูกับกระเบื้องผิวหยาบๆ

“อ้าว จะหนีไปไหนล่ะ ยังไม่ตอบคำถามผมเลย” โนเอลยังดันทุรัง เขามองทานตะวันตาปรอย ไม่เจอไม่กี่อาทิตย์ ผู้หญิงที่เขาแอบปลื้มดูโตขึ้นเป็นกอง

จากเด็กสาวที่สวมชุดนักศึกษาได้น่ารักน่าใคร่วันนั้น กลายเป็นสาวสะพรั่ง สมส่วนและเย้ายวนได้ขนาดนี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้ทานตะวันหลุดมือไปแน่ๆ หากมีโอกาส โนเอลไม่คิดจะรีรอ

ไม่รู้เป็นอะไรสิ เขาติดใจหล่อนเสียหนักหนา

ขนาดหล่อนไม่ใคร่ชอบขี้หน้า แสดงความไม่พอใจทุกครั้งที่เจอกัน โนเอลก็ไม่คิดถือสา

ทานตะวันเงยหน้ามองสบตาคนตัวใหญ่ตรงๆ วันนี้โนเอลแต่งตัวสบายๆ ไม่ได้สวมสูทผูกไท เหมือนที่เธอเคยเจอ เขาสวมกางเกงห้าส่วนสีสดใส ใส่แค่เสื้อยืดแนบเนื้อตัวเดียว ให้ตายเถอะ พระเจ้าต้องเล่นตลกกับเธอแน่ ทำไมคนที่เธอเกลียดจึงดูดีจนแทบไม่อยากละสายตา

เสน่ห์ของเขาทำให้เธอใจสั่น

มีพลังงานบางอย่างดึงดูดเธอเข้าไปหาเขา แต่ที่ฝืนใจไว้ได้นั่น คงเป็นเพราะความประพฤติของเขานั่นแหละ

เมื่อบิดาเป็นต้นแบบผู้ชายที่มีรักเดียว

ดังนั้นโนเอลเลยสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความชอบของเธอ

ผู้ชายเจ้าชู้ เปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น ทานตะวันรังเกียจ และไม่คิดจะคบค้าสมาคมด้วย

มือแข็งแรงของอีกฝ่ายยื่นมาจับบ่าบอบบาง ทานตะวันสะบัดตัวแรงๆ พร้อมกับแยกเขี้ยวใส่ สีหน้าของเธอแสดงออกแบบไม่คิดปิดบัง ความชิงชังในสายตาของหญิงสาว โนเอลถึงกับกัดกรามกรอด

“ขอตัวค่ะ รักษามารยาทสักนิดก็ดีนะคะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ”

ทานตะวันเดินเชิดหน้าจากไป โนเอลยิ้มมุมปาก “ก็ไม่แน่หรอกแม่นกน้อย สักวัน เธอต้องคลานเข้ามาขอให้ฉันช่วย เมื่อนั่นแหละ ฉันจะสอนให้เธอรู้ อย่าจองหองกับคนที่เหนือกว่าเธอเลย”

แน่นอนทานตะวันไม่ได้ยิน

เพราะหากเธอได้ยิน ความเกลียดที่มีต่อโนเอลคงเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ไม่มีมนุษย์คนไหนรู้อนาคต ดังนั้นผูกมิตรกันไว้ดีกว่าการสร้างศัตรู

บทที่2.ทางเดินที่ตกต่ำจนเริ่มอาย

“ติดดดด...” สัญญาณดังสามถึงสี่ครั้ง พนักงานคนนั้นเงยหน้ามองเธอพร้อมกับ “บัตรรูดไม่ผ่านค่ะคุณลูกค้า”

“ว่าไงนะ เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ” ทานตะวันร้องเสียงหลง

“จริงค่ะ ดิฉันพยายามหลายครั้งแล้ว แต่บัตรปฏิเสธการจ่ายทุกครั้งค่ะ” พนักงานผู้นั้นยืนยัน ทานตะวันเริ่มงง บัตรเครดิตของเธอไม่เคยมีปัญหา ถึงจะไม่ได้เป็นคนเคลียร์ค่าใช้จ่าย แต่บิดาก็ให้เลขาฯ ของท่านเป็นคนจัดการ บางที่หล่อนอาจจะงานยุ่งจนลืมก็ได้

“ลองบัตรใบนี้ดูสิคะ” ทานตะวันยื่นบัตรเครดิตใบใหม่ให้

บางทีอาจจะมีปัญหาบางบัตรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ทั้งหมด

“ติดดดดดดดดดดดดด...” สัญญาณดังเหมือนเดิม เรียวคิ้วโก่งดังคันศรขมวดแน่น เธอยื่นบัตรใบใหม่โดยที่ไม่พูดอะไร จากที่เคยนอบน้อมสุดฤทธิ์ วันนี้พนักงานสาวนางนั้นเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจใส่

“เหมือนเดิมค่ะคุณลูกค้า ดิฉันว่า... ลองคุยกับธนาคารก่อนดีไหมคะ บางทีการ์ดทุกใบอาจมีปัญหา”

คำแนะนำแสลงหู ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับเธอ ทานตะวันเม้มปาก ยื่นบัตรเครดิตใบสุดท้ายให้พนักงานลองรูดดู

หล่อนรับไปแบบกระชากกระชั้น “ลองใบนี้ครับ”

แบล็กการ์ดสีดำสนิทไม่ระบุวงเงิน โนเอลส่งให้เขาเห็นปัญหาของหญิงสาวและพอรู้สาเหตุ ชายหนุ่มทอดสายตาอ่านไม่ออกมองหญิงสาวตรงหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคืนของก็ได้ ฉันลืมไปว่าคอลเลคชั่นนี้ฉันมีครบหมดแล้ว”

ทานตะวันตอบเสียงเย็นชา ดึงบัตรเครดิตคืนมาจากพนักงานสาวผู้นั้น แล้วก็สะบัดหน้าใส่โนเอล

ชายหนุ่มไหวไหล่ “เดี๋ยวสิคนสวย”

ปลายเท้าชะงัก แต่ทานตะวันก็ไม่ได้หยุดเดินเสียทีเดียว เธอผ่อนฝีเท้าลงไม่ได้รอชายหนุ่ม แต่กำลังคิดอะไรบางอย่าง เลขานุการบิดาไม่น่าเลินเล่อแบบนี้ เกิดอะไรขึ้นกับการเงินของกาสิโนหรือเปล่า เธอคงเป็นลูกที่แย่มาก ดีแต่ผลาญเงินบิดา ท่านยอบแย็บตนเองก็ยังไม่รู้เรื่อง

“ฟรานซิส บอกตะวันมาสิคะว่าการเงินของบริษัทยังปกติอยู่”

หลังต่อสายหาเลขานุการของบิดา ทานตะวันรีบถาม ไม่มีเสียงตอบมีแต่ความเงียบ ก่อนเสียงถอนใจแรงๆ จะดังแทรกกระบอกโทรศัพท์มา

“คุณหนู...คุณไซม่อนกำลังแย่ค่ะ”