สิเน่หาต้องมนต์

กาสิโนที่รุ่งเรืองมาตลอดสิบปี ไม่มีปัญหาใดใดที่บิดาแก้ไขไม่ได้ จู่ๆ การเงินมีปัญหา มันน่าจะเกิดขึ้นนานแล้ว เพียงแต่บิดาเลือกที่จะปกปิดเธอไว้ ท่านคงไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ

“มีอะไรจะบอกตะวันไหมคะ”

หญิงสาวกลั้นใจถาม มันคงไม่เลวร้ายไปกว่าที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่หรอกมั้ง

บิดาน่าจะมีทางออก...

“กาสิโนกำลังล้มละลายค่ะ” แต่สิ่งที่ฟรานซิสบอกมานั้น ทานตะวันแทบล้มทั้งยืน เข่าเธออ่อนทำท่าจะล้ม พอดีกับที่มีผู้หวังดีสอดมือมาประคอง

ทานตะวัน “ขอบคุณค่ะ” พึมพำขอบคุณ ปลายนิ้วกรีดเกล็ดน้ำตาทิ้ง เธออ่อนแอตอนนี้ไม่ได้ เวลานี้บิดาต้องการกำลังใจ หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ ทรงตัวยืดตัวตรง แต่แล้วเมื่อเธอมองหน้าคนที่เข้ามาช่วยเต็มตา ความเกลียดชังก็พุ่งใส่ จนควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่

“ปล่อยนะ คนบ้า! ” หญิงสาวตวาด พร้อมกับออกแรงผลักสุดแรง

โนเอลผงะ แต่เขาตั้งตัวทัน คนที่ล้มไม่ใช่เขา โนเอลตั้งหลักและมีสติครบ ทานตะวันต่างหากที่ล้ม คงเป็นเพราะเธอยังไม่ทันตั้งตัว สมองสั่งงานก็ช้า เมื่อตนเองกำลังสับสน

“โอ้ย!! ”

“ทำไมดื้อนักหะ” ชายหนุ่มหงุดหงิดเลยเผลอตัวแสดงความคิดของตนเองออกมา

ทานตะวันเงยหน้าช้อนสายตามองเขา แววตาเธอวาววับเหมือนดวงตาเสือตัวเมีย

“ฉันขอให้คุณช่วยหรือไงคะ”

“หึ! ” ชายหนุ่มกระแทกลมหายใจแรงๆ นกกระจอกน้อยริท้าทายพญาเหยี่ยว

โลกนี้ยังกว้างนัก ทานตะวันควรเรียนรู้ มีบางอย่างที่หล่อนไม่ควรคิดสู้ คนแบบเขานี่ไง

“อย่าผยองนักเด็กน้อย วันหนึ่งเธอจะเสียใจที่มีทีท่าแบบนี้กับผม”

ชายหนุ่มไม่ได้ทำนายอนาคต เขารู้อยู่แล้ว สักวันหญิงตรงหน้าจะต้องเดินเข้ามาหาเขาเอง เวลานั้นเขาจะสอนเธอด้วยตัวเอง สอนทุกความรู้ที่มี แล้วสยบเธอลงให้ได้

ทานตะวันเม้มปาก เธอรู้ว่าชายตรงหน้ามีอำนาจและเงินในกระเป๋าไม่เป็นรองใคร

แต่จะให้เธออ้าปากร้องขอเขา...ไม่มีวันเสียละ

หญิงสาวทรงตัวยืน เธอสลัดมือแรงๆ ยกมือปัดคราบขี้ฝุ่นที่ชายกระโปรง และเดินเชิดหน้าจากไป เรียวปากบางเม้มแน่น ความอับอายครั้งนี้ผู้ชายคนนี้จะต้องชดใช้...เธอจะไม่มีวันลืม..

“ทำไมป๊าไม่บอกอะไรตะวันเลยคะ?” เสียงสั่นพร่า น้ำตาไหลพรู ท่าทางหมดอาลัยตายอยากของบิดา ทำให้ทานตะวันพลอยเสียใจไปด้วย

นอกจากมารดาแล้ว สิ่งที่บิดารักก็คือกาสิโนที่ท่านปลุกปั้นมากับมือ กิจการที่ไซม่อนเป็นคนริเริ่ม ไม่น่าเชื่อว่ามันจะพังลงง่ายๆ

“ช่างมันเถอะยัยหนู จากนี้ไปลูกคงลำบากนิดหน่อย”

ไม่ใช่นิดหน่อยเลยล่ะ มันหมายถึงทุกอย่างที่บิดามีสูญหายไปทั้งหมด

“ไม่มีทางแก้ไขเลยเหรอคะป๊า ให้ตะวันช่วยก็ได้” หญิงสาวเสนอตัว หากมีสักทางที่ช่วยบิดาได้ เธอยินดีทำ ไหนๆ ก็ผลาญมาเยอะ หากเธอช่วยฟื้นฟูได้สักนิดก็ยังดี

“หมดแล้ว ป๊าลองมาหมดทุกทางแล้ว”

ไซม่อนตอบเสียงสั่น เขาลองมาทุกทางเพื่อพยุงกาสิโนไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ มีรอยรั่วมากเกินไป จนกระทั่งวันนี้ วันที่ทุกอย่างสูญสลาย

“ต้องมีสักทางสิคะ ตะวันเชื่อว่าป๊าไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก”

หญิงสาวกล่าวแบบมีความหวัง บิดาเป็นคนเก่ง ท่านคงไม่คิดยอมแพ้

“ยัยหนู...อย่าดีกว่า...” ไซม่อนเหมือนจะพูดบางอย่าง แต่แล้วท่านก็เลือกที่จะเงียบ

“เกี่ยวกับตะวันงั้นเหรอคะ ป๊าเลยไม่ยอมสู้”

มันต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับเธอ บิดาไม่ใช่คนขี้แพ้ หากท่านถอย สิ่งนั้นต้องรบกวนจิตใจท่านพอดู

“อย่าเลย...ป๊าไม่อยากให้ตะวันลำบาก...”

ทานตะวันเดินเข้าไปนั่งบนส้นเท้า สอดมือกอดเอวบิดาไว้ “กาสิโนคือทุกสิ่งของป๊า ถ้าตะวันช่วยได้ ตะวันจะทำ”

“มันมากเกินไป ป๊ายอมปล่อยมือจากกาสิโนดีเสียกว่าการ...” เสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ สีหน้าไซม่อนยิ่งกว่าการกลืนยาขม

“ป๊าจะไม่บอกตะวันเหรอคะ ถ้าป๊าเห็นว่ามันเป็นทางรอด ตะวันเต็มใจ”

ชายสูงวัยส่ายหน้า ท่านไม่มีวันยอมให้บุตรสาวลดตัวไปทำอะไรแบบนั้น ไม่มีวัน

“ป๊าไม่บอก ตะวันจะสืบเองค่ะ ห้ามป๊าโกรธตะวันด้วยนะคะ หากตะวันจะฝืนทำอย่างที่ป๊าไม่ชอบ”

แววตาท่าทางแบบนั้น บิดาไม่มีแง้มปากแน่ แต่ทานตะวันจะต้องรู้ให้ได้ ทางรอดที่บิดว่าไว้คือทางไหน เธอยอมทุ่มทั้งตัวเพื่อช่วย ลูกอย่างเธอดีแต่ผลาญ หากช่วยได้ทานตะวันจะไม่รั้งรอ