สิเน่หาต้องมนต์
ตอน 1
บทที่1.เจ้าหญิงและหอคอยงาช้างของเธอ
มันก็เหมือนวันก่อนๆ ตื่นบนที่นอนหนานุ่ม ล้อมรอบไปด้วยเครื่องเรือนนำเข้า ท่ามกลางเฟอร์นิเจอร์สั่งทำแบบอันลิมิเต็ด บรรยากาศเดิมๆ แม้จะตื่นหลังเวลาเที่ยงไปแล้วก็ตาม เธอเคยชินแบบนี้ ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันตั้งแต่เรียนจบ วัฏจักรวนลูปอยู่แค่ ช็อปปิ้ง กิน เที่ยว และนอน
ไซม่อนบิดาของเธอพบรักกับมารดาเมื่อยี่สิบปีก่อน ท่านถนอมแม่ของเธอยังไง การทะนุถนอมนั่นก็ตกทอดมาที่เธอด้วย
หญิงสาวบิดขี้เกียจเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ พอเดินออกมาจากห้องหลังแต่งตัวเรียบร้อย
บิดาที่ไม่ค่อยได้เห็นหน้านั่งนิ่งๆ อยู่ในห้องโถง ท่านกำลังเหม่อคงกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
ทานตะวันไม่ได้ใส่ใจสีหน้าของไซม่อนนัก หญิงสาวจึงไม่รู้ว่า เวลานี้ไซม่อนมีเรื่องคิดหนัก ท่าทางของเขาอิดโรยจนเห็นได้ชัด
“สวัสดีค่ะป๊า ทำไมวันนี้ป๊ายังไม่ออกไปทำงานคะ”
ทานตะวันแวะทักทายบิดา เธอมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนจะออกไปช็อปปิ้งเหมือนทุกวัน
ชายสูงวัยหันมายิ้มเซียวๆ ให้บุตรสาว ท่านกวักมือเรียก ทานตะวันก็ถลาเข้าใส่แบบไม่อิดออด
สองมือสอดกอดเอวอวบท้วมและเกลือกกลิ้งใบหน้ากับแผ่นอกของท่านเหมือนสมัยที่ตนเองยังเป็นเด็ก แต่เวลานี้ทานตะวันไม่เด็กแล้ว เธอย่างเข้าสู่วัยสาวสะพรั่ง เรียนจบชั้นปริญญาตรีเพียงแค่ยังไม่ได้ทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน
ในเมื่อบ้านมีฐานะ ครอบครัวมั่งคั่ง
ทานตะวันเลยไม่มีความคิดที่จะกระเสือกกระสนไปหางานทำ เธอสนุกกับการเที่ยวเตร่ ซึ่งบิดาก็ไม่เคยทักท้วง
“เป็นไง สบายดีไหม?”
ต่อให้ทุกข์แทบแย่ ความตายมารออยู่ตรงหน้า ไซม่อนก็ยังอยากถนอมบุตรสาวให้เธอยังมีรอยยิ้มอยู่แบบนี้ตลอด
“ตะวันจะเป็นอะไรได้คะป๊า ตะวันย่อมสบายดีอยู่แล้วป๊าเลี้ยงตะวันไม่ให้อดอยากนี่นา”
“อืม...เพลาๆ เรื่องเที่ยวบ้างเถอะ หางานทำซะนะลูก วันไหนที่ป๊าเป็นอะไรไปตะวันจะได้ไม่เดือดร้อน”
“ป๊า!! ทำไมพูดแบบนี้คะ ไม่เอาค่ะไม่พูด ป๊าต้องอยู่กับตะวันไปนานๆ”
หญิงสาวห้ามเสียงแหลม มือสอดกอดเอวของบิดาแน่นขึ้น
“อะไรมันก็ไม่แน่ไม่นอนหรอกนะตะวัน”
ความทุกข์สุมทับ อยากบอกบุตรสาวแต่กลัวว่าจะทำให้ทานตะวันพลอยไม่สบายใจไปด้วย บางทีอาจจะมีทางออกดีๆ อย่างน้อยก็ยังมีใครบางคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วย แม้จะยังไม่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย แต่เพื่อความผาสุกของครอบครัว บางครั้งก็ต้องกัดฟันทน
“ป๊าของตะวันเป็นคนเก่ง เก่งที่สุดในโลก ตะวันเชื่อแบบนั้นคะ”
รอยยิ้มของบุตรสาวเป็นยาชูกำลังชั้นดี ไซม่อนยกมือลูบเลือนผมยาวสลวย พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนจากทุกสารทิศเดินทางมาจับจ่าย หรือไม่ก็เดินเล่นพักผ่อนสายตา ร้านแบรนด์หรูเรียงรายเต็มสองฝั่ง ต้องเป็นคนมีสตางค์เท่านั้นแหละที่จะจับจ้องสินค้าสักชิ้น เมื่อสนนราคาแพงหูฉี่ ประชาชนชนชั้นแรงงานได้แต่ชะเง้อมอง
ทานตะวันเดินเอื่อยๆ เข้าไปด้านใน พนักงานประจำค้อมตัวลงศีรษะแทบจะติดพื้นเพราะคุ้นหน้าคุณตาลูกค้าสาวคนนี้เป็นอย่างดี
เพราะหากถูกใจ ราคาไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย สำหรับบุตรสาวของมิสเตอร์ไซม่อน
ทานตะวันแอบเบ้ปาก เมื่อเจอคู่ปรับที่ตนเองไม่ชอบขี้หน้า
ผู้ชายลุคแบดบอย รอบตัวเขามีแต่ผู้หญิง ถึงหน้าตาโนเอลจะดูดีกว่าเทพบุตร แต่เพราะนิสัยส่วนตัวของชายผู้นี้ ทานตะวันจึงไม่ใคร่จะชอบหน้า
ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ตนเอง
โนเอลไม่เคยหยุดความหื่นของเขาเลย มือหนวดปลาหมึกนั่นชอบแตะ ชอบลูบ และเธอรังเกียจ
หญิงสาวหมุนตัวกลับ แต่ไม่ทันเพราะคนที่นั่งอยู่ก่อนหันมาเห็นเข้าพอดี
โนเอลกระเด้งลุกขึ้นยืน สาวเท้าเดินเร็วๆ มาขวางทางไว้
“จะหนีไปไหนล่ะยาหยี”
ทานตะวันกลอกตามองบน เธอเบี่ยงกายหลบ ทำเป็นไม่ใส่ใจ และพยายามหาทางเลี่ยงออกไปด้านนอก ไม่คิดจะเสวนากับคนปากเปราะ
“ลืมเอาปากมาหรือไงคนสวย” เสียงแขวะตามมาติดๆ
“เฮ้อ...” ขนาดไม่มองหน้า ไม่ยอมสบตาด้วย ผู้ชายคนนี้ก็ยังตอแยไม่เลิก
คุณอาจจะชอบ
