สาวร้ายกลายเป็นพระชายาผู้ทรงอำนาจ

บทที่ 1

เข้าร่างตัวละครหญิงผู้แสนงอน

หญิงงามนั่งอยู่หน้าโต๊ะ

อายุราวสิบหกสิบเจ็ด สวมชุดสีดอกบัว ผูกผ้าคาดเอวปักด้วยเส้นทองอย่างหละหลวม พู่สีแดงห้อยข้างแก้ม ผิวขาวดั่งหิมะใบหน้างามดั่งบุปผา

นางนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาครึ่งชั่วยามแล้ว

สาวใช้ทั้งหลายอดเป็นห่วงไม่ได้ บีบผ้าเช็ดหน้าแน่น เอ่ยเสียงแผ่วอย่างระมัดระวัง "คุณหนู เจ็บตรงไหนอีกหรือเจ้าคะ?"

เสียงนั้นปลุกเสวียชิงอินให้ตื่นจากภวังค์

"ข้า... ไม่เป็นไร" เสวียชิงอินเค้นเสียงตอบ

ว่าแล้วก็หยิกต้นขาตัวเองเบาๆ

โอ๊ย

เจ็บ

แสดงว่าไม่ใช่ความฝัน

ใช่แล้ว นางข้ามมิติมาจริงๆ

พูดให้ถูกคือ นางข้ามเข้ามาในนิยาย

เรื่องมันเป็นอย่างนี้...

ก่อนนอนเพื่อนร่วมงานแนะนำนิยายเรื่องหนึ่งชื่อ "รักเดียวของฮองเฮา" พระเอกสนใจแต่บัลลังก์และอำนาจ ทิ้งนางเอกไปหลายครั้ง นางอ่านด้วยความแค้น อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ผู้เขียนจะแก้แค้นพระเอกเสียที อ่านจนตีสามครึ่ง

แสงจากหน้าจอโทรศัพท์เริ่มแสบตา

นางหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่งแล้ว

เสวียชิงอิน

เป็นตัวละครหญิงรองที่มีชื่อเดียวกับนาง

มีพิษติดตัวมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เกิดมาก็อ่อนแอ ใส่เสื้อผ้าหยาบๆ ก็เป็นผื่น เจอลมก็มีไข้... สรุปคือต้องเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ทำให้ทั้งครอบครัวทุ่มเทความรักให้นางคนเดียว

ด้วยเหตุนี้ อะไรที่นางชอบ นางก็จะดื้อรั้นเอาให้ได้

ปีนี้อายุสิบสี่ นางหลงรักพี่ชายบุญธรรม ก็คือเห้อซงหนิง พระเอกของเรื่อง "รักเดียวของฮองเฮา"

นางยืนกรานจะแต่งกับเห้อซงหนิงเท่านั้น ถึงขั้นยอมรอจนถึงอายุปัจจุบัน ไม่ยอมพูดถึงเรื่องแต่งงานกับใคร แต่ไม่รู้ว่าเห้อซงหนิงรำคาญนางเต็มทนแล้ว

เห้อซงหนิงเป็นโอรสนอกสมรสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พระมารดาไม่มีตำแหน่ง ฮ่องเต้ก็ไม่มีพระประสงค์จะรับกลับวัง จึงถูกส่งมาเลี้ยงที่สกุลเสวีย แทนที่บุตรชายคนโตที่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ผู้คนเรียกเขาว่า "เสวียหนิง"

สำหรับคนนอกที่ไม่รู้เรื่อง เขาก็คือพี่ชายแท้ๆ ของเสวียชิงอิน

เสวียชิงอินรู้ว่าไม่อาจโน้มน้าวบิดามารดาให้ละเมิดจารีตประเพณี ให้นางได้แต่งงานกับคนที่รัก... จึงเก็บกดจนล้มป่วยหนัก

จนถึงวันนี้ ร่างกายถึงจะเริ่มดีขึ้น

ไม่แปลกที่สาวใช้จะเป็นห่วง

"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ!" เสียงสาวใช้อีกคนดังขึ้น

สาวใช้คนนั้นดีใจผลักประตูเข้ามา บอกว่า "คุณชายใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ กำลังแจกของฝากอยู่ที่ศาลาดอกไม้ ถามถึงคุณหนูด้วยว่าทำไมไม่เห็น"

คุณชายใหญ่ที่สาวใช้พูดถึงก็คือเห้อซงหนิง

เรื่องการสับเปลี่ยนตัวในปีนั้น ท่านเสวียจัดการอย่างลับๆ แม้แต่เสวียฟูเหรินก็ไม่รู้ว่าบุตรชายแท้ๆ ตายแล้ว เปลี่ยนเป็นคนปลอมมาแทน บ่าวไพร่ในจวนยิ่งไม่รู้เรื่อง

ที่เสวียชิงอินรู้ความจริง ก็เพราะผู้เขียนจงใจให้นางบังเอิญไปเห็นเข้า

ดังนั้นทั้งจวนจึงคิดว่าเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเสวียชิงอิน

เกิดจากมารดาเดียวกัน ปกติคุณหนูรักพี่ชายคนนี้มากที่สุด

ถ้าไปคุยกับคุณชายใหญ่สักหน่อย ความเจ็บปวดของคุณหนูก็คงจะบรรเทาลง สาวใช้คิด

ขณะที่เสวียชิงอินที่นั่งอยู่ตรงนี้ เบ้ปาก

...อัปมงคล

"คุณหนู? คุณหนูไม่สบายใจหรือเจ้าคะ?" สาวใช้หยุดยืนข้างกาย ถามเสียงหวาดๆ

เสวียชิงอินไม่พูด

นางก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือ

เป็นถุงหอม ปักตัวอักษร "หนิง"

สาวน้อยที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กอย่างร่างเดิม ย่อมไม่เก่งงานเย็บปัก แต่ก็ฝืนเรียนรู้วิธีทำถุงหอม

กลัวเห้อซงหนิงจะไม่รู้ถึงความตั้งใจ นางถึงกับจุดตะเกียงนั่งทำถุงหอมจนดึก นิ้วถูกเข็มทิ่มไม่รู้กี่ครั้ง

ฟังนิยายรักๆ ใคร่ๆ มามาก ถึงขั้นจินตนาการว่า ถ้าขณะปักอยู่แล้วกระอักเลือดใส่ผืนผ้า คนที่นางรักจะต้องซาบซึ้งใจกับความทุ่มเทถึงเพียงนี้แน่ๆ

เสวียชิงอินคนปัจจุบันนึกถึงการกระทำของร่างเดิม ก็กลอกตา

มองถุงหอมใบนี้อีกที ยิ่งรู้สึกอัปมงคล

เสวียชิงอินหยิบกรรไกรในกล่องข้างๆ ฉับๆๆ ตัดพู่ที่ห้อยอยู่ใต้ถุงหอมทิ้งก่อน

สาวใช้ทั้งหลายเห็นแล้วตกใจจนเกือบเป็นบ้า

"คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ?"

"คุณหนูเป็นอะไรไป? เร็ว ไปเชิญฟูเหรินมา"

เสวียชิงอินหยุดมือ

แค่ตัดถุงหอม... ต้องวุ่นวายขนาดนี้เลยหรือ?

ช่างเถอะ

ก็นี่เป็นสิ่งที่ร่างเดิมทุ่มเทแรงกายแรงใจทำขึ้นมา

เสวียชิงอินกะพริบตา

ดูสิ สายตาที่เคยมองเห็นได้ 5.0 ของนาง ยังพลอยแย่ลงไปด้วย

นั่งอดหลับอดนอนทำถุงหอม ช่างทรมานเหลือเกิน!

เสวียชิงอินครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะแก้ตัวอักษร "หนิง" เป็นตัวอื่น แล้วนำไปใช้ประโยชน์มอบให้คนอื่น...

แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่คิดอยู่นั้น เสวียฟูเหรินก็มาถึงแล้ว

"อินอิน ลูกรักของแม่ หน้าอกอึดอัดอีกแล้วหรือ?" เสวียฟูเหรินยกชายกระโปรง ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างกายเสวียชิงอิน

เสวียชิงอินซ่อนถุงหอม ซุกหน้าเข้าอ้อมอกเสวียฟูเหริน พูดเสียงอู้อี้ "ตอนบ่ายลูกงีบหลับ ตื่นมาไม่เห็นท่านแม่ ก็คิดถึงขึ้นมา"

เสวียฟูเหรินอดหัวเราะไม่ได้ ลูบผมนางพลางว่า "แค่ให้คนมาเรียกก็พอ ทำไมต้องมานั่งอมทุกข์อยู่คนเดียวด้วย?"

เสวียชิงอินไม่พูด ขอบตาแดงเรื่อ

นางมีพ่อแม่ แต่พ่อแม่รักน้องชายมากกว่านาง

เมื่อเทียบกัน เสวียฟูเหรินที่ตามใจลูกสาวจนถึงกระดูก จนถึงขั้นแยกไม่ออกว่าอะไรถูกผิด กลับเป็นแม่ในแบบที่นางอยากได้แต่ไม่มีวันได้

น่าเสียดายที่ร่างเดิมช่างเห็นแก่ตัว เมื่อรู้ว่าพี่ชายแท้ๆ ตายไปนานแล้ว เห้อซงหนิงเป็นพี่ชายปลอม นางกลับคิดแต่จะแต่งงานกับเห้อซงหนิง ไม่เคยคิดจะบอกความจริงให้มารดารู้

ต้องรู้ว่าเสวียฟูเหรินปฏิบัติกับเห้อซงหนิงเหมือนลูกแท้ๆ แต่เห้อซงหนิงกลับเกลียดทั้งบ้านทั้งช่อง เกลียดชังเสวียฟูเหรินมาก

"พี่ชายเจ้ากลับมาแล้ว เอาของฝากมาให้เยอะเลย" เสวียฟูเหรินเช็ดหน้าให้เสวียชิงอิน พยุงนางลุกขึ้น "ไปดูไหม?"

เสวียชิงอินพูดเสียงอู้อี้ "ไม่ไป ข้าจะนอน"

"ได้ๆ เจ้านอนเถอะ ให้แม่ไปรับของฝากแทนนะ?" เสวียฟูเหรินพูดปลอบโยนอย่างอ่อนโยนอยู่หลายคำ รอจนเสวียชิงอินนอนลง จัดผ้าห่มให้แล้วถึงเดินจากไป

ฝ่ายเสวียฟูเหรินมาถึงศาลาดอกไม้ พอก้าวเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงพูดเบาๆ "รอพี่สาวเลือกก่อน แล้วข้าค่อยเลือก"

เสวียฟูเหรินขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนพูดคือเสวียชิงเหอ ธิดาอนุภรรยาของสกุลเสวีย อายุน้อยกว่าเสวียชิงอินไม่กี่เดือน

เสวียฟูเหรินพูดเสียงเย็น "ของฝากที่เห้อซงหนิงนำมา ไม่ถึงคราวให้เจ้าได้เลือก"

ชายหนุ่มในศาลาสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม สง่าดั่งต้นสน

เขาหันมาตามเสียง ขมวดคิ้วถาม "ทำไมท่านแม่พูดเช่นนี้?"

เสวียฟูเหรินถอนหายใจ ชำเลืองมองเขา

ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือเห้อซงหนิง

เขามองไปด้านหลังเสวียฟูเหริน เห็นว่าว่างเปล่า ดวงตาฉายแววประหลาดใจ "ชิงอินเล่า?"

"เจ้ายังจำน้องสาวแท้ๆ ได้อีกหรือ" เสวียฟูเหรินแกล้งโกรธ "ร่างกายไม่สบาย นอนพักอยู่ ไม่อย่างนั้นรู้ว่าเจ้ากลับมา คงดีใจรีบมาต้อนรับแล้ว"

เห้อซงหนิงไม่ตอบ

แปลก เขาคิด

นิสัยเสวียชิงอิน ต่อให้เป็นไข้สูง ก็ต้องลากร่างป่วยมาพบเขา จะได้แสร้งทำอ่อนแอ เรียกร้องความสงสารไม่ใช่หรือ

เสวียฟูเหรินเห็นเขาไม่พูด จึงสั่งบ่าวเอง "ขนของฝากไปไว้ที่ห้องคุณหนูใหญ่ทั้งหมด"

เห้อซงหนิง "ท่านแม่..."

"ห้องพ่อเจ้าแม่เจ้าเมื่อไหร่เคยขาดของดีๆ? ให้น้องสาวเจ้าเอาไว้ จะได้ดีใจบ้าง"

เห้อซงหนิงอยากถามว่า แล้วชิงเหอล่ะ?

แต่พอคำมาถึงปาก เขาก็กลืนกลับไป

ให้เสวียชิงอินทั้งหมดก็ไม่เป็นไร... จะได้ไม่ต้องเสียเวลาโน้มน้าวให้นางแต่งงานกับอ๋องเว่ย

ฝ่ายเสวียชิงอินเอนกายบนเก้าอี้ยาว พลิกตัวอย่างเกียจคร้าน "ป้อนข้าหน่อย"

สาวใช้รีบป้อนขนมนุ่มๆ เข้าปากนาง

"คุณหนูไม่ใช่จะนอนหรือเจ้าคะ?" สาวใช้ถาม

"อืม กินอิ่มแล้วค่อยนอน" เสวียชิงอินตอบ

สาวใช้คิดดู ก็นึกคำค้านไม่ออก

พอถึงยามค่ำ

เสวียฟูเหรินมาเยี่ยม ถามว่า "ดูของฝากแล้วหรือ? ชอบไหม?"

เสวียชิงอินลุกนั่ง "ของฝากอะไรหรือเจ้าคะ?"

เสวียฟูเหรินได้ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ "อย่างนั้นหรือ? ยังไม่ได้เปิดดูเลยหรือ?"

เสวียชิงอินส่ายหน้า

เสวียฟูเหรินเก็บรอยยิ้ม พูดอย่างไม่พอใจ "หนิงช่างไม่รู้จักแยกแยะ ชิงเหอเป็นแค่ลูกอนุ เขากลับสนใจแต่นาง ลืมไปแล้วหรือว่าที่เจ้ามีพิษติดตัวมาแต่กำเนิด ก็เพราะแม่ของชิงเหออายุสั้นคนนั้นใส่ยาในน้ำชาข้า?"

เสวียชิงอินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

เสวียฟูเหรินรีบพูดต่อ "แต่พี่ชายเจ้าก็ยังรักเจ้าอยู่ พอได้ยินว่าเจ้าป่วย ก็สั่งให้คนเอาของฝากมาให้เจ้าทั้งหมด"

ถ้าเป็นร่างเดิม คงดีใจจนบ้า

แต่เสวียชิงอินรู้ความจริงดี

เสวียฟูเหรินหวังให้พี่น้องรักใคร่กัน แต่ไม่รู้ว่าเห้อซงหนิงชอบเสวียชิงเหอมากกว่า ชอบในแบบชายหญิง

ใช่แล้ว เสวียชิงเหอก็คือนางเอกของนิยายเล่มนี้

ของฝากพวกนี้ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นเสวียฟูเหรินสั่งให้ส่งมาแน่ๆ

เสวียชิงอินเอนพิงในอ้อมกอดเสวียฟูเหริน พูดเสียงเบา "ข้าขอเปลี่ยนพี่ชายได้ไหม?"

เสวียฟูเหรินตกใจมาก "เจ้าเด็กนี่ พูดอะไรเหลวไหล?"

เสวียชิงอินสีหน้าเศร้าหมอง "เขาไม่ชอบข้าเลย จะเป็นพี่ชายข้าได้อย่างไร? ท่านแม่ อุ้มผิดตัวมาหรือเปล่า?"

เสวียฟูเหรินตีศีรษะนางเบาๆ "โตจนถึงวัยออกเรือนแล้ว ยังพูดจาเด็กๆ อยู่อีก ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีก ถ้าพี่ชายเจ้าได้ยินเข้า จะไม่ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์พี่น้องห่างเหินกันหรือ?"

เสวียชิงอินเบ้ปาก

นึกถึงเนื้อเรื่องยุ่งเหยิงที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า นางรู้สึกเหมือนถูกดูดเอาพลังงานออกไปจนหมด อยากจะปล่อยชีวิตให้ล้มเหลวอยู่กับที่

"วันหน้าข้าจะออกไปเก็บลูกชายคนใหม่มาให้ท่านแม่ เป็นคนที่เชื่อฟังท่านแม่เป็นพิเศษ และรักข้าด้วย" เสวียชิงอินพูด

เสวียฟูเหรินหัวเราะ "พูดเหลวไหลจนติดใจแล้วสิ พอเถอะ เจ้าพักผ่อนเถิด"

เสวียฟูเหรินทิ้งขนมและน้ำแกงที่ต้มเองไว้ให้นาง

ไม่นาน ฟ้าก็มืดลง

เพื่อให้นอนหลับสบาย เสวียชิงอินสั่งให้สาวใช้ดับเทียน

ความมืดสนิท ช่างง่ายต่อการเข้านอน

เสวียชิงอินหลับตา กำลังงัวเงีย ก็ได้ยินเสียง "เอี๊ยด" จากหน้าต่าง ตามด้วยเงาร่างหนึ่งกระโดดเข้ามาในห้อง

"ชิงอิน" เขาเรียกเสียงแผ่ว

เสวียชิงอินสะดุ้งตื่น อารมณ์เสียที่ถูกปลุก

นางลุกขึ้นนั่ง จ้องเงาร่างนั้น

เจ้าหนุ่มนี่!

กล้าปีนหน้าต่างห้องสาวน้อยตอนกลางคืนเชียวนะ?

ช่างไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ!

เสวียชิงอินคว้าหมอนเซรามิกข้างตัวขว้างใส่ทันที

"เพล้ง!"

หมอนกระทบของแข็ง ตกลงพื้นแตกกระจาย

เงาร่างนั้นโงนเงนอย่างเห็นได้ชัด

"คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?" เสียงตกใจของสาวใช้ดังขึ้น

เทียนด้านนอกถูกจุดขึ้นทันที

เงาร่างนั้นครางเบาๆ ไม่สนใจความเจ็บปวด รีบเคลื่อนมาข้างกายเสวียชิงอิน ปิดปากนางไว้

เสวียชิงอิน: ...

น่าเสียดาย ข้างตัวไม่มีกระโถน

ไม่งั้นขว้างอันนั้นคงดีกว่า