สาวร้ายกลายเป็นพระชายาผู้ทรงอำนาจ

บทที่ 2

ภรรยาและอนุภรรยาทั้งแปดของท่านแต่งงานใหม่หมดแล้ว

ในครึ่งชั่วยามที่เพิ่งข้ามมิติ เสวียชิงอินเคยคิดจริงจังว่า จะวางแผนการซ้อนแผนการ กำจัดเห้อซงหนิงพระเอกคนนี้ทิ้งไปเลยดีไหม จะได้ไม่ต้องกังวลอะไรอีก

แต่นางคิดอย่างละเอียดแล้ว

...ขอโทษที ไม่มีสมองพอจะวางแผนขนาดนั้น

เห้อซงหนิงก็เป็นถึงพระเอก

ไม่ต้องพูดถึงออร่าตัวเอกที่มี คนผู้นี้ยังขี้สงสัย ลงมือโหดเหี้ยม แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังถูกเขาวางแผนจนตายทีละก้าว

สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้

เสวียชิงอินเลือกที่จะนอนนิ่งอย่างสงบ

ฝ่ายเห้อซงหนิงเห็นนางไม่ขยับ ความโกรธในใจก็ลดลงสามส่วน

จะไปคิดมากอะไรกับคนโง่? เห้อซงหนิงคิด

"จำข้าไม่ได้หรือ?" เห้อซงหนิงพูดเสียงต่ำ

เสวียชิงอินพยักหน้าเบาๆ

...จำจริงๆ หรือ?

เห้อซงหนิงเค้นเสียงจากลำคอ "ข้าคือพี่ชาย"

เสวียชิงอินพยักหน้าอีกครั้ง

เห้อซงหนิงจึงปล่อยมือ

ขณะที่สาวใช้ด้านนอกถือตะเกียงจะเดินเข้ามา

"บอกนางว่าเจ้าไม่เป็นไร" เห้อซงหนิงเร่ง

แต่ก็สายไปแล้ว

สาวใช้เดินอ้อมฉากบังตา "อ๊ะ! ใครน่ะ?"

เสวียชิงอินรีบขายความบริสุทธิ์ "ไม่เห็นหรือ? พี่ชายเองจ้ะ"

เห้อซงหนิง "..."

สาวใช้ไม่ได้คิดอะไร ดีใจพูด "ที่แท้ก็คุณชายใหญ่มาเอง"

นางรีบจุดตะเกียง

แสงสว่างส่องให้เห็นใบหน้าเห้อซงหนิง

เห้อซงหนิงมีหน้าตาหล่อเหลา เวลาหลุบตา หางตายาว มีกลิ่นอายของความเจ้าเสน่ห์และความเถื่อน

สาวใช้เห็นเขาแล้ว ก็อดแดงขึ้นที่แก้มไม่ได้

ก็เป็นถึงคุณชายใหญ่ของจวน สาวใช้ในจวนล้วนมีโอกาสได้เป็นอนุของเขา

"ที่จริงไม่อยากรบกวนชิงอินนอน แค่มาดูสักหน่อยก็จะไป ไม่คิดว่าจะทำให้ชิงอินตื่น" เห้อซงหนิงพูดไม่กี่คำ ก็ผ่านเรื่องที่เขาปีนหน้าต่างมาตอนดึกไปได้

สาวใช้ฟังแล้วยังรู้สึกซาบซึ้งเสียอีก

สมแล้วที่เกิดจากมารดาเดียวกัน คุณชายยังรักคุณหนูอยู่

"บ่าวจะไปต้มชามาให้คุณชายเจ้าค่ะ" สาวใช้รีบพูด

"ไม่ต้อง" เห้อซงหนิงบอก

มีบางอย่างอยากจะพูด แต่ตอนนี้ต่อหน้าสาวใช้ก็ไม่เหมาะ

เห้อซงหนิงหันไปมองเสวียชิงอิน

ดวงตาเขาลึกล้ำ ดูเหมือนจะลึกยิ่งกว่าราตรี เมื่อจ้องเสวียชิงอิน ทำให้นางรู้สึกกลัวเล็กน้อย

แต่เห้อซงหนิงก็รีบยิ้มออกมา เขาก้มตัวจัดผ้าห่มให้เสวียชิงอิน แล้วตบไหล่นางเบาๆ "เจ้านอนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าออกจากจวน"

ออกจากจวน?

ออกไปทำไม?

อ้อ รางๆ จะมีเนื้อเรื่องแบบนี้

เห้อซงหนิงกลับจากเดินทาง พาเสวียชิงอินไปร่วมงานประชุมกวีที่อ๋องเว่ยจัด

กลับมาก็ถามเสวียชิงอินว่า แต่งงานกับอ๋องเว่ยดีไหม

อ๋องเว่ยมีภรรยาตั้งสิบแปดคนแล้ว

ใครจะอยากแต่งด้วยกัน ขอร้องล่ะ!

เสวียชิงอินแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย

เห้อซงหนิงอดหรี่ตาไม่ได้ ยิ้มพูด "ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยว ไม่ดีใจหรือ?"

ดวงตาเขาฉายแววสงสัย

ช่างขี้สงสัยจริงๆ

เริ่มสงสัยว่ามีอะไรผิดปกติกับตัวนางแล้ว

เสวียชิงอินเม้มปาก เอ่ยคำเดียว "เหนื่อย"

สีหน้าเห้อซงหนิงผ่อนคลายลงบ้าง

ดูท่าครั้งนี้คงป่วยหนักจริงๆ

"เหนื่อยก็พักผ่อนแต่หัวค่ำเถอะ"

"อืม" เสวียชิงอินคิดสักครู่ แกล้งถามว่า "เมื่อครู่ข้า... ขว้างโดนท่านหรือ? ไม่กี่วันนี้ข้าฝันร้ายบ่อย จู่ๆ ก็แยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริงอะไรคือความฝัน"

เห้อซงหนิงแสดงความห่วงใยแบบพี่ชาย "ฝันร้าย?"

เสวียชิงอินจับชายเสื้อเขา ซุกหน้าเข้ากับอกเขาร้องไห้จ๊อก

"ข้าฝันว่าท่านมีภรรยาและอนุภรรยาถึงแปดคน แล้วก็ไม่รักข้าอีกเลย"

เห้อซงหนิง "..." ที่จริงก็ไม่เคยรักเจ้าหรอก

"ข้ายังฝันว่า ท่านออกไปนำทัพรบ ตายอยู่ข้างนอก ถูกธนูแทงทะลุหัวใจ ธนูเยอะแยะมากมาย ปักอยู่บนตัวท่าน เหมือนเม่นเลย ข้ากลัวจนแทบตาย"

"..." ฟังยังไงก็ดูแปลกๆ

"ข้ายังฝันว่า หลังท่านตาย ภรรยาและอนุภรรยาทั้งแปดของท่านแต่งงานใหม่หมด ฮือๆ สุดท้ายมีแต่ข้าคนเดียวที่จำท่านได้..."

"..." ฝันว่าเขาตายแล้วยังต้องเป็นเขากะหรี่อีก? เส้นเลือดที่ขมับเห้อซงหนิงกระตุกไม่หยุด

"ข้ายังฝันว่า..."

"พอแล้ว" เห้อซงหนิงรีบปิดปากนาง อย่าฝันอีกเลย

เขาฝืนยิ้ม "วันนี้ได้เจอข้าแล้ว เจ้าคงไม่ฝันร้ายอีก อย่าคิดมาก เรื่องสำคัญในชีวิตของเจ้ายังไม่ได้กำหนด ข้าจะไปมีภรรยาได้อย่างไร?"

"อ้อ" เสวียชิงอินตอบเสียงเบา นอนลงใหม่

เห้อซงหนิงถอนหายใจ

เสวียชิงอินยิ่งรั้นขึ้นทุกที

เขาซ่อนแววรังเกียจในดวงตา หันตัวจากไปอย่างสง่างาม

สาวใช้ยังพูดอย่างรู้สึกซึ้ง "ข้าว่าแล้วเชียวว่าไม่กี่วันนี้คุณหนูทำไมถึงได้เหม่อลอย ที่แท้ก็ฝันว่าคุณชายใหญ่ตาย น่ากลัวจริงๆ..."

เสวียชิงอินมองสาวใช้

ช่างเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสาจริงๆ

อย่าไปชอบเห้อซงหนิงคนใจดำนั่นเลย

ฝ่ายเห้อซงหนิงเดินห่างออกไป แต่ไม่ได้กลับห้องพักผ่อนทันที กลับอ้อมไปดูเสวียชิงเหอ

ในห้องเสวียชิงเหอจุดตะเกียงดวงเล็ก คงรู้ว่าเห้อซงหนิงจะมา

สาวใช้ที่เฝ้าประตูกำลังงีบ เห็นเห้อซงหนิงก็ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก

"คุณชายใหญ่?"

สาวใช้คนนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณชายใหญ่ที่เป็นบุตรชายเมียเอก ถึงได้ดีกับคุณหนูรองยิ่งกว่าน้องสาวแท้ๆ

แต่เมื่อนายหญิงโหดร้าย มีคุณชายใหญ่นี่แหละ ชีวิตพวกเขาถึงได้สบายขึ้น

สาวใช้รีบต้อนรับเขาเข้าไป แล้วต้มชาให้

เสวียชิงเหอนั่งพิงอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียง เห็นเขาเข้ามาก็ไม่ได้วางหนังสือ

จนเห้อซงหนิงเดินเข้าไปดึงหนังสือออก "แสงเทียนสลัว ระวังจะทำลายสายตา"

เสวียชิงเหอเงยหน้าขึ้น กัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไร

เสวียชิงเหอก็เป็นหญิงงาม

ภายนอกดูอ่อนแอกว่าเสวียชิงอินถึงสามส่วน

นางไม่เหมือนเสวียชิงอิน ไม่เคยบ่นว่าตัวเองลำบาก

จึงยิ่งทำให้คนรู้สึกสงสาร

เห้อซงหนิงงอนิ้วหยิบของสิ่งหนึ่งจากแขนเสื้อ ยื่นให้ "ของขวัญ"

เสวียชิงเหอถาม "ไม่ได้ให้พี่สาวไปหมดแล้วหรือ?"

"อันนี้ เก็บไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ"

เสวียชิงเหอไม่รับ

เห้อซงหนิงเห็นท่าทาง ก็ยิ่งจะให้นาง

เขาก้มตัวปักปิ่นให้เสวียชิงเหอ

"ปิ่นทำจากหยกสามสี ปกติเจ้าแต่งตัวเรียบๆ ควรเพิ่มสีสันบ้าง"

สาวใช้โผล่หน้าเข้ามาจากประตู "หยกสามสี? นั่น... ช่างล้ำค่าเหลือเกิน!"

เสวียชิงเหอแสดงสีหน้างุนงง

แต่สาวใช้กลับเข้าใจเรื่องพวกนี้มากกว่า รีบพูด "เมื่อวันก่อนอวี้สื่อฟูเหรินสกุลหลิน ที่สวมอยู่บนศีรษะก็เป็นหยกสามสี หยกทั่วไปมักมีสีเขียวอ่อนแต่ไม่มีสีเขียวแก่ หรือมีสีเขียวแก่แต่ไม่มีสีเขียวอ่อน ถ้ามีสองสีก็นับว่าหายากแล้ว สามสียิ่งเป็นของชั้นเลิศ ปิ่นหยกที่คุณชายใหญ่มอบให้คุณหนู ก็เป็นหยกสามสีนี่เอง"

สาวใช้พูดพลางหัวเราะ

คุณหนูใหญ่เป็นน้องสาวแท้ๆ แล้อย่างไร? สู้คุณหนูที่เป็นลูกอนุของพวกเขาน่ารักกว่าไม่ได้!

แต่เสวียชิงเหอพลันพูดขึ้น "ทำไมชายเสื้อพี่ใหญ่สกปรก?"

เห้อซงหนิงก้มมอง

บนนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่เสวียชิงอินทิ้งไว้

"ไม่มีอะไร" เห้อซงหนิงพูดเบาๆ ไม่อยากพูดถึงเสวียชิงอินเลย

ดวงตาเสวียชิงเหอวาบแวว แต่กลับหม่นลงในทันที