คุณโม่ อดีตภรรยาของคุณสามปีมีลูกสองแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่วันนี้ทัศนคติของโม่หานชวนเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่เขาสัมผัสเธอจริงๆ เมื่อครู่นี้เอง เธอดีใจมากที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด

วินาทีต่อมา เธอรู้สึกเหมือนตัวตลกที่ใช้ทักษะทั้งหมดที่มีแล้ว แต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ในกลุ่มผู้ชมเลย

“คุณเพิ่งจะ...“ แค่อยากทำบุญให้ผมเท่านั้นหรือ？

สีหน้าของแอนน์ซีดเผือดลงทันที ริมฝีปากของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ และมือของเธอที่กำลังกำเสื้อผ้าแน่นก็กำแน่นเป็นกำปั้น

ความร้อนชื้นจากร่างกายของพวกเขาที่ถูกกดทับเข้าด้วยกันได้หายไปหมด ทำให้เธอรู้สึกเย็นราวกับน้ำแข็ง

เขาสัมผัสเธอเพื่อให้เธอตกลงที่จะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยความสบายใจหรือเปล่า？

ไม่มีอะไรจะดูหมิ่นผู้หญิงได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ใบหน้าของโม่หานชวนแสดงอาการหงุดหงิดเล็กน้อย ขณะที่เขาดับบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัล： “เวลาผ่านไปนานมากแล้ว ทำไมเจ้ายังดื้อรั้นอยู่อีก ซินอ้ายเป็นน้องสาวของเจ้า เจ้าคงไม่มีวันได้พบนางอีก ใช่ไหม？“

“นางเป็นน้องสาวข้า และยังเป็นศัตรูที่เกือบฆ่าข้าด้วย เจ้าอยากให้ข้ามองนางทุกวัน แล้วจำได้ไหมว่าข้าเกือบตายด้วยน้ำมือนาง“

ในที่สุดแอนนี่ก็อดกรี๊ดไม่ได้

เธอจินตนาการว่าใบหน้าของเธอคงดูน่าเกลียดน่าดู ในอดีตเธอพยายามอย่างหนักที่จะรับบทภรรยาที่มีคุณธรรมและแม่ที่รักใคร่ต่อหน้าโม่ฮั่นชวน แม้กระทั่งละทิ้งอาชีพเพื่อมาดูแลเขาที่บ้าน

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อละลายน้ำแข็งในหัวใจของเขาและได้รับความรักจากเขา

เธอรู้ว่าเขาเป็นคนหยิ่งยโส และการถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอเป็นเหมือนหนามยอกอกของเขา

แต่เธอรู้สึกว่าเมื่อเวลาผ่านไป เขาจะเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างต่อเธอ

เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ เธอช่างโง่เขลาเหลือเกิน

เขาไม่รู้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเขาเกือบถูกอันซินอ้ายชนเสียชีวิต และต้องนอนโรงพยาบาลนานถึงสามเดือนกว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลด้วยรถเข็น เขาไม่รู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอฝันร้ายแทบทุกคืน ตื่นขึ้นมากรีดร้องจากความฝัน เขายังไม่รู้ด้วยว่าเวลาฟ้าครึ้มหรือฝนตก แผลเป็นที่ขาของเธอจะปวดเล็กน้อย

ทุกวัน ทุกคืน ทุกเวลา ก็เหมือนกัน

สิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือ อานซินอ้ายเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสาร ถูกบังคับให้ออกจากบ้านเกิดเพราะภรรยาที่หึงหวง และมีสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก ในขณะที่เธอเป็นผู้หญิงบ้าคลั่งที่ชอบแก้แค้น

แม้ว่าเธอจะบ้าไปแล้วก็ตาม มันเป็นเพราะว่าพวกเขาทำให้เธอบ้า

สายตาคมกริบและหม่นหมองของโม่หานชวนจ้องมองมาที่เธอ ไร้ซึ่งความอ่อนโยนและความรักใคร่ใดๆ ที่ตามมาหลังจากช่วงเวลาอันแสนหวาน ครั้งนี้เธอกัดฟันแน่น ไม่ยอมถอย ดวงตาสีดำขาวใสของเธอเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

เธอได้ถอยกลับทีละก้าวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่เธอก็ยังคงมีจุดยืนที่ชัดเจน

เธอไม่อาจทนเห็นอันซินอ้ายเข้ามาในบ้านของเธออย่างเปิดเผยและมีสัมพันธ์กับสามีต่อหน้าต่อตาเธอได้

เธอไม่สามารถทำมันได้

“ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว” โมฮั่นชวนยืนขึ้นอย่างช้าๆ เดินผ่านเธอไป ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก และรีบสวมเสื้อผ้า

รูปร่างหน้าตาของเขาคมคายและลึกซึ้งราวกับว่าถูกวาดขึ้นอย่างพิถีพิถันด้วยพู่กันคุณภาพดี และดวงตาที่เย็นชาและเฉยเมยของเขายิ่งทำให้เขาดูลึกลับซับซ้อนยิ่งขึ้น แต่คำพูดของเขานั้นชัดเจนราวกับคริสตัล

ชัดเจนและตรงไปตรงมา： “นี่คือบ้านของฉัน ฉันให้ใครก็ได้ที่ฉันต้องการมา ฉันไม่ได้ขอความเห็นจากคุณ ฉันกำลังแจ้งให้คุณทราบ“

เขาค่อยๆ รัดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดสุดท้ายแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ

ดูเหมือนว่าฉากที่อ่อนโยนและเย้ายวนเหล่านั้นเป็นเพียงภาพหลอนของแอนเท่านั้น

แอนนี่รู้สึกราวกับมีมือใหญ่ๆ บีบคอเธอแน่นจนหายใจไม่ออก เธอมองโม่หานชวนเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว รู้สึกถึงความกดดันที่อธิบายไม่ได้

เธอก้าวถอยหลังไปทีละก้าวโดยไม่ตั้งใจ จนกระทั่งเขาเดินไปข้างหน้าและจับคางของเธอ

ดวงตาของพวกเขาสบกัน และหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น เสียงตะโกนอันโกลาหลก็ดังขึ้น และแม่บ้านก็รีบวิ่งเข้ามา： “คุณโม คุณอันอยู่ข้างล่าง！“

คุณอัน อันซินอ้ายเหรอ？

แอนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเห็นว่าโม่ฮั่นชวนตอบสนองอย่างรวดเร็ว โดยรีบวิ่งไปที่หน้าต่างและมองออกไป

เธอรีบตามเธอไปและเห็นฉากข้างล่างทันที—

ฟ้าแลบวาบ ฟ้าร้องคำราม เมฆดำทะมึนลอยอยู่เหนือศีรษะ ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก กิ่งไม้ไหวเอนไปตามแรงลม ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง อานซินอ้ายในชุดสีขาว ยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าบ้านพัก ผมยาวเปียกโชกและถูกมัดไว้กับใบหน้า แต่เธอก็ยังคงนิ่งอยู่

รูปร่างที่บอบช้ำของเธอทำให้เกิดความสงสาร

แอนนี่เม้มริมฝีปากและมองไปที่โม่ฮั่นชวนที่อยู่ข้างๆ เธอ

ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และโดยไม่ลังเล เขาก็หันหลังกลับและเตรียมจะวิ่งลงไป

ก่อนที่ความร้อนในร่างกายของเธอจะลดลง แอนนี่ก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นวิ่งผ่านร่างกายของเธอแล้ว

เธอขบฟันและพูดทีละคำว่า “ถ้าคุณเดินออกจากประตูนี้ไปวันนี้ เราจบกัน“