คุณโม่ อดีตภรรยาของคุณสามปีมีลูกสองแล้ว

นอกหน้าต่างมีฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องคำราม

บนประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำ มีแสงสลัวๆ ส่องสว่างไปที่ร่างสองร่างที่ดูพร่ามัว

มันเป็นผู้ชายตัวสูงและผู้หญิงรูปร่างผอมบางบอบบาง

อากาศร้อนอบอ้าวทำให้สายตาของเธอพร่ามัว แอนนี่วางมือแนบกับประตูกระจกห้องน้ำ รอยเส้นบนฝ่ามือของเธอมองเห็นได้ชัดเจน

แขนของชายคนนั้นโอบรอบเอวของเธอราวกับเหล็กกล้า

เธอรู้สึกสับสนและดีใจปนกัน ราวกับว่าเธอเป็นขนนกนุ่มๆ ที่ถูกโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วก็ร่วงลงมาอย่างหนักอีกครั้ง

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอและโมฮั่นชวน

ในปีที่ผ่านมา เธอต้องคอยเตือนเขาอย่างยากลำบาก แต่เขาไม่เคยจำได้เลย และเขาไม่เคยกลับบ้านด้วยซ้ำ

พวกเขาควรจะเป็นสามีภรรยากันแต่พวกเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าคนแปลกหน้ามากนัก

แม้แต่การติดต่ออย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ซึ่งควรถือเป็นเรื่องปกติระหว่างสามีและภรรยา ก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ใช่แล้ว หลังจากแต่งงานกันมาสามปี แอนนี่ก็ยังคงเป็นพรหมจารีอยู่

เธอไม่ได้ตำหนิเขาสำหรับเรื่องใดๆ เหล่านี้

หลังจากเวลาผ่านไปนานพอสมควร ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออก และ Mo Hanchuan ที่ตัวเต็มไปด้วยไอน้ำและสวมชุดคลุมอาบน้ำก็เป็นคนแรกที่เดินออกมา

ปกเสื้อของเขาเปิดออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่พัฒนาอย่างดีซึ่งมีรอยขีดข่วนจากเล็บของผู้หญิงด้วย

เมื่อกี้ แอนนี่ตื่นเต้นเหมือนสัตว์ร้ายตัวน้อยที่ไม่หยุดนิ่ง เธอข่วนผิวหนังของเขาหลายครั้งด้วยกรงเล็บของเธอ เธอดูดุร้ายมาก

ริมฝีปากของ Mo Hanchuan โค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชาขณะที่เขานั่งลงและจุดบุหรี่อย่างช้าๆ

สักพัก แอนนี่ก็ออกมา มือของเธอโอบรอบเสื้อคลุมอาบน้ำ แก้มแดงก่ำ เผยให้เห็นความเขินอายและความกังวล เธอพยายามระงับอารมณ์และทำท่าสงบนิ่ง “ทำไมวันนี้เธอดูตื่นเต้นจัง”

เธอถามด้วยความระมัดระวัง เกือบจะถึงขั้นถ่อมตัว

ตลอดการแต่งงาน เธอเป็นคนยอมคนเสมอ

เพราะมันค่อนข้างไม่ยุติธรรมและขาดความเชื่อมั่น

สามปีก่อน อันซินอ้าย น้องสาวต่างมารดาของเธอเกือบทำให้เธอเสียชีวิตจากการถูกรถชน โม่หานชวน ซึ่งคอยดูแลอันซินอ้ายเป็นอย่างดีเสมอมา ได้เข้ามาเจรจากับเธอในนามของอันซินอ้ายและแม่ของเธอ

เขาเม้มริมฝีปากบางๆ ของเขาให้เป็นทรงโค้งที่งดงาม： “ฉันต้องการอะไรให้คุณปล่อยคนรักของคุณไป？“

แอนนี่นอนอยู่ในห้องพยาบาล รอดพ้นจากอันตรายมาได้ แม้แต่ยกมือขึ้นก็ยังลำบาก เธอพยายามเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ริมฝีปากของโม่หานชวนอยู่นาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดวงตาดุจดวงดาวของเขาในที่สุด

“ฉันต้องการคุณ.“

เธอพูดแต่ละคำอย่างช้าๆ และตั้งใจ ด้วยความหนักแน่นและเด็ดขาด

เธอต้องการให้ Mo Hanchuan แต่งงานกับเธอ และต้องการให้ An Xin‘ai ไปที่ฝรั่งเศส

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ดำเนินการใดๆ ต่อไปและเต็มใจเสี่ยงที่จะมีชีวิตอยู่บนขอบเหวแห่งความตาย

เธอไม่คาดคิดว่า Mo Hanchuan จะเห็นด้วยจริงๆ

อย่างไรก็ตาม การแต่งงานที่ได้มาจากการเอาเปรียบความใจดีของคนอื่น ดูเหมือนจะถูกกำหนดให้เป็นเรื่องน่าเบื่อและไร้รสนิยม

แต่วันนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป เขากลับมาเร็วและพุ่งเข้าใส่เธอด้วยความปรารถนาอันร้อนแรง ในที่สุดก็จุดไฟที่ฝังลึกในใจเธอขึ้นมาอีกครั้ง

เธอเดินก้าวไปข้างหน้า จ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง และยังมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้รับกอดจากเขา

แม้เพิ่งจะสัมผัสได้ถึงความรักอันเร่าร้อนเช่นนี้ แต่น่องของเธอก็ยังคงสั่นเล็กน้อย ชายเสื้อเสื้อคลุมอาบน้ำหลวมๆ ของเธอพลิ้วไหว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวบางๆ ที่ทอดยาวจากข้อเท้าลงมาถึงหัวเข่า บางเฉียบราวกับถูกสัก บางเฉียบราวกับจะขาดได้ทุกเมื่อ

นั่นเป็นหลักฐานว่าเธอรอดตายอย่างหวุดหวิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อน โดยเธอต้องเย็บมากกว่าสิบเข็ม

เป็นหลักฐานว่าเธอสะดุดล้มก่อนจะถึงข้างเขาในที่สุด

โมหานชวนนั่งตัวตรงหน้าแอนนี่ แสงไฟส่องจากด้านหลัง ดวงตาเย็นชาราวกับทะเลสาบน้ำแข็งอายุพันปี “ที่รักของฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวานนี้ เธอรู้สึกไม่สบายและอยากย้ายมาพักฟื้นกับฉัน เธอคิดว่ายังไงบ้าง”

ก้นบุหรี่ที่เขาถืออยู่ระหว่างนิ้วของเขามีสีแดงมาก และด้วยเสียงดังโครม มันก็ตกลงไปบนพรมราคาแพง

หัวใจของแอนก็เย็นชาเช่นกัน

ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจทุกอย่าง