จากเมียส้มหล่นสู่หญิงแกร่ง

ครั้งแรกของผู้หญิง จำเป็นต้องมอบให้กับชายอันเป็นที่รักเท่านั้นหรือ？

วินาทีที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง หลินซีก็รู้ว่าเธอไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับการล่วงละเมิดจากชายแปลกหน้า เธอร้องไห้จนภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่ก็ยังคงพยายามจะหนี ทว่าร่างกายที่อ่อนแรงจนแทบหมดสติกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงยอมจำนนต่อความเป็นจริง และปล่อยให้ความสิ้นหวังกลืนกิน

เมื่อรู้ว่าหมดหนทางแล้ว หลินซีกัดฟันซ่อนความเปราะบางของเธอไว้ข้างใน แล้วพูดออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า “ใส่ถุงยางด้วย”

ชายที่อยู่บนร่างเธอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่การกระทำกลับหยาบกระด้างและไร้ความรู้สึกมากขึ้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ทุกอย่างถึงได้จบลง

หลินซีถูกดูดกลืนเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้นแล้วเธอก็ผล็อยหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นห้องสวีทก็ว่างเปล่า มีเพียงเตียงนอนที่ยับยู่ยี่และร่างกายที่ปวดเมื่อยเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้คือเรื่องจริง

งานสังสรรค์ที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้า เธอถูกคะยั้นคะยอให้ดื่มเหล้าจนแทบจะหมดสติ ก่อนจะถูกส่งมาที่นี่เพื่อให้ชายแปลกหน้าย่ำยี

ในช่วงเวลาคับขัน เธอไร้หนทางขอความช่วยเหลือ นึกถึงมู่จิ่วเซียว สามีของเธอที่กลับมาจากต่างจังหวัดในวันนั้น เธอส่งข้อความขอความช่วยเหลือครั้งแล้วครั้งเล่า โทรศัพท์ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดสายสุดท้ายเขาก็ตอบรับ แต่กลับพูดออกมาเพียงประโยคเดียวว่า “ผมยุ่งมาก คุณแจ้งตำรวจเถอะ”

จนถึงตอนนี้ คำพูดที่ไร้หัวใจและเย็นชาของเขายังคงก้องอยู่ในใจของหลินซี

มันช่างบาดลึก เจ็บปวดถึงขั้วหัวใจ เขาย่ำยีความรักและศักดิ์ศรีที่เธอมีมานานหลายปีจนยับเยินไม่เหลือชิ้นดี

เธอฝืนยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย ความเศร้าหมองในดวงตาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความชาชิน ก่อนจะเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นจากเตียง

นามบัตรใบหนึ่งร่วงลงบนพื้น

หลินซีชะงัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา และเมื่อเห็นตัวอักษรพิเศษบนนั้น เธอก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

——มู่ซือ กรุ๊ป

เมื่อคืนมืดสนิท เธอมองเห็นหน้าตาของคนคนนั้นได้ไม่ชัดเจน แต่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นคนของมู่จิ่วเซียว

ถ้าอย่างนั้น แผนการในครั้งนี้เกี่ยวข้องกับมู่จิ่วเซียวด้วยหรือเปล่า？

……

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ที่เย็นยะเยือก หลินซีเห็นรองเท้าและเสื้อโค้ทแสนคุ้นตาที่หน้าประตู ก็รู้ว่ามู่จิ่วเซียวกลับมาแล้ว เธอตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะ

เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินขึ้นบันไดไปอย่างเชื่องช้า

มู่จิ่วเซียวเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา ชุดคลุมอาบน้ำที่สวมเรียบร้อยไม่อาจบดบังออร่าอันสูงศักดิ์ของเขาได้ ใบหน้าเปียกชื้นดูเย็นชาและสุขุม เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์

เมื่อเห็นหลินซี มู่จิ่วเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ในดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้นไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นความเย็นชาหรือความรังเกียจ “มีอะไร？”

หลินซีจ้องมองเขา

ฐานะของพวกเขานั้นแตกต่างกันมาก ไม่น่าจะมาอยู่ด้วยกันได้ สามปีที่แล้วพ่อมู่ป่วยหนัก ตอนที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย หลินซีได้บริจาคไขกระดูกให้พ่อมู่ เมื่อท่านหายป่วยก็ตกลงให้เธอขออะไรก็ได้หนึ่งอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณของเธอ

หลินซีใช้บุญคุณจากการช่วยชีวิต แลกกับการแต่งงานกับมู่จิ่วเซียว

ตอนนั้นเธอยังเด็ก เพื่อความปรารถนาส่วนตัวของตัวเอง เธอจึงทุ่มเทหมดใจ คิดว่าแม้เขาจะเป็นภูเขาน้ำแข็ง เธอก็สามารถละลายเขาได้

ทว่ามู่จิ่วเซียวกลับรังเกียจความรีบร้อนที่จะทำให้สำเร็จให้จงได้ของเธอ

เขาเกลียดเล่ห์เหลี่ยมของเธอ ดังนั้นตลอดสามปีของการแต่งงาน เขาจึงทำเหมือนว่าเรือนหอหลังนี้เป็นเพียงโรงแรมชั่วคราว เขารับการดูแลเอาใจใส่ทุกอย่างจากเธอ แต่กลับไม่เคยมองเธอเป็นภรรยาเลย

ก่อนหน้านี้หลินซีไม่เคยสนใจ

เธอต้องแบกรับความรับผิดชอบมากมายจากการเปลี่ยนแปลงทางครอบครัว นอกจากการพึ่งพิงเขาแล้ว เธอก็ยังต้องการความรักจากเขาด้วย ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับความเย็นชาของมู่จิ่วเซียว เธอก็จะปลอบใจตัวเอง

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนวานนี้มา หลินซีก็รักต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอไม่รู้ว่ามู่จิ่วเซียวมีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ แต่ว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลมู่อย่างแน่นอน เดิมทีเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและตั้งใจจะไปเค้นหาความจริงจากเขา แต่คำตอบที่ได้ก็เห็นได้ชัดว่าจะนำความอัปยศมาสู่ตัวเอง

เธอเม้มริมฝีปากแน่น เสียงของเธอยังคงแหบพร่า “มู่จิ่วเซียว……”

มู่จิ่วเซียวไม่สนใจเธอ เขาเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

หยิบเสื้อผ้าที่หลินซีจัดเตรียมไว้ให้เขาด้วยความพิถีพิถันออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

แผ่นหลังของเขาดูเย็นชา แม้แต่เสียงก็ยังไร้ความรู้สึก “อย่ามายืนเสียเวลาอยู่ตรงนี้ ลงไปทำอาหารเช้าซะ ผมจะออกไปข้างนอกในอีกครึ่งชั่วโมง”

หลินซียังคงนิ่งเฉย พลางพูดอย่างใจเย็น “มู่จิ่วเซียว เราหย่ากันเถอะ”