ภรรยากระดูกเหล็ก

“คุณฉวี่ ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วค่ะ”

ขณะที่กำลังอ่านผลการตรวจร่างกายและได้ยินสิ่งที่หมอพูด ดวงตาของฉวี่ชิงเกอก็สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอท้องงั้นเหรอ？

หลังจากยืนยันอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ ฉวี่ชิงเกอก็ออกจากโรงพยาบาลมาด้วยใบหน้าที่มีความสุข พอเดินไปถึงประตูก็ยกโทรศัพท์โทรออก

“มีเรื่องอะไร？” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายในสายดังขึ้นมา

เขาคือสามีของเธอเอง ฟู่หนานจิ่น พอได้ยินเสียงที่เย็นชานั้น ฉวี่ชิงเกอก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่พอนึกถึงเรื่องลูก เธอก็มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง

คำพูดมันติดอยู่ที่ปากแล้ว แต่ฉวี่ชิงเกอกลับลังเล เธอเพียงแค่ถามออกไปว่า “คืนนี้คุณจะกลับมาไหม？ ฉันมีเรื่องบางอย่างอยากจะบอกคุณ”

เรื่องนี้ ค่อยเก็บไว้บอกเขาเองต่อหน้าเขาดีกว่า！

“ไม่รู้เหมือนกัน”

หลังจากเขาพูดจบ โทรศัพท์ก็ถูกตัดสายไปทันที

ฉวี่ชิงเกอถอนหายใจและกลับไปที่บ้าน ทันทีที่เธอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เสียงสาปแช่งด่าทอก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น “ฉวี่ชิงเกอ ตอนบ่ายเธอหายหัวไปไหนมา เสื้อผ้าก็ไม่ซัก งานบ้านก็ไม่ทำ แถมยังไม่รับโทรศัพท์อีก เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งใหญ่แล้วนะ！”

คุณแม่ฟู่ยืนขึ้น พลางมองมาที่ฉวี่ชิงเกอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ แล้วก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “รีบไปทำกับข้าวให้ฉันกินสิ！”

ฉวี่ชิงเกอก้มหน้าลง เธอเคยชินกับนิสัยท่าทางแบบนี้ของคุณแม่ฟู่ตั้งนานแล้ว เธอไม่ตอบโต้อะไรกลับ ได้แต่ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงไปว่า “ได้ค่ะคุณแม่”

หลังกินข้าวเสร็จ ฟู่หนานจิ่นก็ยังไม่กลับมา ฉวี่ชิงเกอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอลูบท้องตัวเองไปมา และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

จนกระทั่งตกดึก ฉวี่ชิงเกอนั่งพิงโซฟาแล้วก็สลึมสลือผล็อยหลับไป พอเธอได้ยินเสียงรถแว่ว ๆ ดังมาจากด้านนอก เธอถึงได้ตื่นขึ้นมา

แล้วเธอก็เห็นชายคนหนึ่งใส่ชุดสูทสีดำเดินเข้ามา เขาหล่อเหลา มีออร่าความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากทั่วร่างกายเขา ราวกับเป็นจักรพรรดิที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้อย่างไรอย่างนั้น

“คุณกลับมาแล้วเหรอ？” ฉวี่ชิงเกอยืนขึ้นพลางเอ่ยถามขึ้นมา เวลานี้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ฟู่หนานจิ่นเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาวางเอกสารชุดหนึ่งในมือลงบนโต๊ะ แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉวี่ชิงเกอ เราหย่ากันเถอะ”

ฉวี่ชิงเกอตัวแข็งทื่อ เธอมองไปที่ฟู่หนานจิ่นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“ทำไมล่ะ？ หนานจิ่น ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า？ คุณ……”

“เจี่ยนหล่านฟื้นแล้ว”

ทันใดนั้น ฉวี่ชิงเกอก็นึกขึ้นมาได้ว่า รักแรกของฟู่หนานจิ่นฟื้นขึ้นมาแล้ว

ฟู่หนานจิ่นเหลือบมองไปที่ฉวี่ชิงเกอ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมมาก “เธอจำได้ชัดเจนเลยว่า คุณเป็นคนขับรถชนเธอในวันนั้น ฉวี่ชิงเกอ คุณมีอะไรอยากจะอธิบายอีกไหม”

“ไม่ใช่ฉันนะ…… ไม่ใช่ฉันจริง ๆ นะ หนานจิ่น”

ใบหน้าของฉวี่ชิงเกอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอและเจี่ยนหล่านเป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยเดียวกัน พวกเธอสองคนเป็นศัตรูกันมาโดยตลอด เมื่อสามปีก่อน ฉวี่ชิงเกอกำลังขับรถอยู่บนถนน แต่เจี่ยนหล่านอยู่ดี ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วตอนที่จะขับรถชนโดนเจี่ยนหล่าน เธอก็เหยียบเบรกหยุดรถได้ทันเวลาอีกด้วย

ในขณะนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งออกมา แล้วก็ชนเจี่ยนหล่านเข้าอย่างจัง จากนั้นก็หนีหายไปเลย ก่อนที่เจี่ยนหล่านจะหมดสติไป เจี่ยนหล่านได้ถามเธอตอนอยู่ต่อหน้าฟู่หนานจิ่นว่าทำไมเธอถึงต้องวิ่งชนเขาด้วย

ฉวี่ชิงเกอไม่มีกล้องวงจรปิดหรือเครื่องบันทึกการขับขี่ จึงไม่สามารถอธิบายได้

พอเจี่ยนหล่านกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ฉวี่ชิงเกอก็กลายเป็นนักโทษทันที

“หนานจิ่น ฉันไม่ได้เป็นคนขับรถชนจริง ๆ นะ คุณให้ฉันเจอเจี่ยนหล่านหน่อยได้ไหม”

เห็นได้ชัดเลยว่าฟู่หนานจิ่นไม่เชื่อคำพูดของฉวี่ชิงเกอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รังเกียจเหยียดหยาม “เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว คุณยังจะโกหกอยู่อีกเหรอ？ เซ็นชื่อในใบหย่าร้างซะ แล้วก็เก็บข้าวของออกจากวิลล่าไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเห็นผู้หญิงเลวทรามแบบคุณอีก”