หลังจากหย่า ผู้บริหารสาวก็คุกเข่าขอคืนดี

หวางอ้ายหลานดีใจมากที่ได้เห็นฉินเหมิงเหยากลับมา

นางทำหน้าเศร้าสร้อยทันที แล้วร้องไห้ “ลูกเอ๋ย ขอบคุณพระเจ้าที่เจ้ากลับมาแล้ว หากเจ้ากลับมาช้ากว่านี้ เจ้าอาจไม่ได้เจอแม่อีกเลย”

“ซูหลินเป็นขยะชิ้นหนึ่ง เขาไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ”

“ฉันแค่บอกเขาว่ามีแมงมุมอยู่ในซุป และเขาอยากจะตีฉัน“

“ตีพวกมันจนตาย！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูหลินก็เริ่มอธิบายอย่างรวดเร็ว

“ไม่ใช่หรอก มันไม่ใช่…”

สแน็ป！

ก่อนที่ซูหลินจะพูดจบ ฉินเหมิงเหยาก็ตบหน้าเขา

“ซูหลิน ฉันคงตาบอดแน่ๆ ถึงได้แต่งงานกับคุณ”

“ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่คนไร้ค่า เป็นแค่สามีที่อยู่บ้านตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นพวกบ้าคลั่งรุนแรงและเป็นคนเลว“

“คุณกล้าตีแม่ของฉันจริงๆ เหรอ！“

“คุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า？“

หลังจากถูก Qin Mengyao โจมตีด้วยคำสบประมาท ซูหลินก็มองไปที่ภรรยาของเขาซึ่งเขาอยู่ด้วยมาสามปีแล้ว และรู้สึกไม่คุ้นเคยกับเธอเลยทันที

เขาถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วชี้ไปที่เสื้อผ้าเปียกของเขา

“เหมิงเหยา มองให้ชัดขึ้นหน่อย”

“ชัดเจนว่าเป็นแม่ของฉันที่สาดน้ำเดือดใส่หน้าฉันก่อน”

ฉันบอกเขาไปว่า ‘ฉันจะไม่หย่ากับคุณ‘ แล้วเธอก็พยายามจะตีฉันด้วยไม้กวาด

“ฉันแค่...“

“เขาพูดจาไร้สาระ！“ หวางอ้ายหลานไม่ให้โอกาสซูหลินได้อธิบายต่อก่อนที่จะตะโกนออกไป

“ลูกสาว อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเขา”

“ชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ใส่แมงมุมลงในซุปเพื่อพยายามวางยาพิษฉัน“

“หลังจากที่ฉันค้นพบมัน พวกเขาก็พยายามจะตีฉันด้วยไม้กวาด ฉันแค่ทำเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น“

ซูหลินขมวดคิ้ว จากนั้นก็หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของหวางอ้ายหลาน

“เหมิงเหยา…”

สแน็ป！

ฉินเหมิงเหยาตบหน้าซูหลินอย่างแรงที่อีกด้านหนึ่งของเขา

เขาตะโกนอย่างเคร่งขรึม “พอแล้ว！”

“ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ รู้เพียงแต่จะโยนความผิดให้คนอื่นอย่างไรเมื่อเกิดข้อผิดพลาด“

“ฉัน ฉินเหมิงเหยา ไม่ต้องการสามีที่ไร้ความสามารถเช่นนั้น”

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว Qin Mengyao ก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าของเธอและโยนมันไปที่หน้าของ Su Lin ด้วยการตบ

ซูหลินคว้าเอกสารมาและดูอย่างใกล้ชิด

เอกสารดังกล่าวมีคำว่า “ข้อตกลงการหย่าร้าง“ เขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ด้านบน

ดวงตาของซูหลินหดตัวอย่างรวดเร็ว และแม้แต่การหายใจของเขาก็หยุดไปชั่วขณะ

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง เขาก็เงยหัวขึ้นอย่างเป็นกลไกและมองไปที่ Qin Mengyao ด้วยความไม่เชื่อ

“คุณต้องการหย่าทำไม？”

ฉันทำอะไรผิด？

ก่อนที่ Qin Mengyao จะพูดได้ หวัง Ailan ก็ยิ้มเยาะขณะที่เธอลุกขึ้นจากพื้นดินและยืนอย่างชัยชนะข้างๆ Qin Mengyao

“ฉันจะบอกให้คุณฟังว่าคุณทำอะไรผิด？“

“ความผิดพลาดของคุณคือคุณไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับคุณ และคุณกำลังลากลูกสาวของฉันลงไปด้วย”

“การที่คุณยืนอยู่ต่อหน้าลูกสาวของฉันถือเป็นความผิดพลาด”

ซูหลินไม่สนใจหวางอ้ายหลาน แต่หันไปมองฉินเหมิงเหยาและถามว่า “นี่เป็นความคิดของคุณหรือเปล่า？“

ดวงตาของ Qin Mengyao สั่นไหว และเธอจึงหลบเลี่ยงไป

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าเป้และโยนลงในอ้อมแขนของซูหลิน

“มีเป็นล้านที่นี่ รหัสผ่านคือวันเกิดของฉัน คุณควรจำมันไว้“

“ถ้าใช้จ่ายอย่างประหยัดก็เพียงพอสำหรับชีวิตคุณไปตลอดชีวิต“

จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็พูดต่อว่า “สถานะปัจจุบันของเราต่างกันแล้ว จะไม่เกินจริงเลยถ้าจะบอกว่าพวกเรามาจากคนละโลกกัน”

“ด้วยสถานะของฉันตอนนี้ สามีที่ทำได้แค่ทำอาหารคงไม่สามารถช่วยฉันได้เลย“

“ฉันช่วยคุณไม่ได้เหรอ？“ ซูหลินหัวเราะเยาะตัวเอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังซึ่งเกิดจากความสิ้นหวัง

มือของเธอที่ถือเอกสารหย่ากำแน่นเล็กน้อย และเล็บจิกลงไปในเนื้อของเธอ

เลือดหยดหนึ่งถูกบีบออกมาจากบาดแผล

แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวดมากกว่าความเจ็บปวดแสบร้อนที่ฝ่ามือ

ทุกคำที่ Qin Mengyao พูดออกไปรู้สึกเหมือนมีใบมีดคมกริบแทงทะลุหัวใจของเขา ราวกับว่าเขากำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยรอยแผลนับพัน

ซูหลินใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ เขาจ้องมองฉินเหมิงเหยาแล้วพูดอย่างช้าๆ

“สามปีก่อน ฉันช่วยคุณจ่ายหนี้ทั้งหมด”

“พวกเขายังมอบเงินทุนเริ่มต้นให้คุณถึง 30 ล้านเพื่อช่วยคุณสร้างบริษัทและทีมงานของคุณโดยทำงานทั้งวันทั้งคืน”

“ฉันเห็นว่าคุณอ่อนแอ แต่คุณก็ยังยืนกรานที่จะทำงานเบื้องหน้า นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันกลับบ้านมาซักผ้า ทำอาหาร และช่วยดูแลสุขภาพของคุณ”

“เมื่อคุณฟื้นตัวแล้ว คุณจะมีพลังงานมากขึ้นเพื่อทุ่มเทให้กับงานของคุณ”

“ทำไมคุณไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นว่าเรามาจากคนละโลกล่ะ？“

น้ำเสียงของซู่หลินนั้นสงบ แต่ทุกคำพูดกลับแข็งกร้าวราวกับเหล็ก และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ！