ปรารถนารัก แรงแค้น

ปัง!!! เสียงปืนที่ดังมาจากข้างบนของบ้าน ทำให้อานนท์ที่เพิ่งกลับจากการตรวจงานในฟาร์มไข่มุกกำลังย่างกรายเข้าข้างในถึงกับชะงัก ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้และรีบวิ่งไปยังที่มาของเสียง

มือใหญ่จับลูกบิดประตูพร้อมเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็ว ภาพเบื้องหน้าคือร่างอรชรของน้องสาวนอนจมกองเลือด เขารีบประคองกรรณิการ์เข้าสู่อ้อมกอด ทั่วเรือนร่างเต็มด้วยเลือด ใจของเขาแทบแหลกสลายเห็นคนที่รักในครอบครัวเพียงคนเดียวกำลังจะจากไป

“หนูนิด ทำแบบนี้ทำไม” อานนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พี่นนท์ หนูนิดขอโทษ อย่าโกรธหนูนิดเลยนะคะ” พูดด้วยน้ำเสียงของคนใกล้สิ้นลมหายใจเต็มที เธอเจ็บปวดราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

“พี่จะพาหนูนิดไปโรงพยาบาล อดทนหน่อยนะครับ”

ขณะชายหนุ่มกำลังอุ้มร่างน้องสาวเข้าสู่อ้อมแขน กรรณิการ์เอื้อมมือขึ้นสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายเพียงคนเดียว ผู้ชายคนนี้คือคนที่รักเธอและดูแลเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่บุพการีเสียชีวิต เธอก็อยู่กับอานนท์กันสองคน

“พี่นนท์โกรธหนูนิดหรือเปล่าคะ” เสียงที่เปล่งออกเบาเหลือเกิน สติค่อย ๆ เลือนรางทุกที ทว่าเธอยังคงอดทนเพื่อฟังคำตอบจากปากพี่ชาย

“พี่ไม่เคยโกรธหนูนิดเลย” ส่ายศีรษะไปมาเล็กน้อย

กรรณิการ์ได้ยินคำตอบจากปากพี่ชาย รู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง อย่างน้อยคนที่เธอรักและเคารพมากที่สุดก็ยังให้อภัยเสมอ แม้จะทำให้ผิดหวังก็ตาม ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงเชื่องช้า มือเรียวที่ประคองใบหน้าคมคายร่วงลงสู่พื้นห้อง หญิงสาวจากไปอย่างสงบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“หนูนิด หนูนิด” เสียงทุ้มพยายามเรียกชื่อน้องสาวซ้ำหลายครั้ง หวังให้หญิงสาวฟื้นขึ้นมา สุดท้ายเหลือแต่ความว่างเปล่า ไม่เข้าใจทำไมทุกคนในครอบครัวถึงทิ้งเขาไว้เพียงลำพังบนโลกใบนี้

“แค้นนี้ต้องชำระ” กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความน่ากลัว เขาต้องหาตัวคนผิดมารับโทษให้ได้ ให้สาสมกับสิ่งที่เขาต้องสูญเสีย ชีวิตของมันต้องพังพินาศเป็นร้อยเท่า

ภายในงานศพกรรณิการ์ แขกส่วนใหญ่เป็นเพื่อน ๆ ของอานนท์และคนงานบนเกาะ เนื่องจากอานนท์ไม่ชอบความวุ่นวาย จึงจัดงานด้วยความเรียบง่าย อีกทั้งเรื่องการเสียชีวิตของกรรณิการ์ เขาไม่ต้องการให้ใครรับรู้ เพราะต้องการหาตัวคนผิดมาลงโทษให้ได้ การสูญเสียครั้งนี้มันยากจะทำใจได้จริง ๆ

“หนูนิดหลับให้สบายนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น พี่สัญญาจะหาตัวต้นเหตุที่ทำให้หนูนิดเป็นแบบนี้มารับโทษให้ได้” เขาดูภาพของน้องสาวก่อนนำมากอดแนบอก

“นายหัวครับ”

“ว่าไง” หันขวับมองบุคคลมาใหม่ ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิท

“ผมเจอเบาะแสสำคัญ เกี่ยวกับคุณหนู” ว่าพลางยื่นรูปภาพใบหนึ่ง พร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง

อานนท์ยื่นมือรับรูปใบนั้น เพ่งเล็งอย่างละเอียด ในภาพถ่ายคือผู้ชายหน้าตาหล่อคนหนึ่งโอบกอดกรรณิการ์จากด้านหลัง ก่อนเขาจะกวาดสายตาอ่านจดหมายเขียนด้วยลายมือกรรณิการ์กล่าวถึงบุคคลนามว่าชัชชัย

“พี่ชัช ถ้าพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว นิดคงจากไปไกลแสนไกลแล้วนะคะ นิดขอโทษสำหรับเรื่องราวที่ผ่านมา อาจจะหึงหวงพี่ชัชไปบ้าง เพราะนิดรักพี่ชัชมากนะคะ ของคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ

ลาก่อน”

หลังจากอานนท์อ่านจดหมายจบ เขาขยำกระดาษแผ่นนั้นด้วยความแค้นแทบอยากจะฉีกร่างคนที่กล้าย่ำยีกรรณิการ์เป็นชิ้น ๆ ให้สาสมกับสิ่งที่น้องสาวของเขาต้องเจอ

เตชินท์มองเจ้านายหนุ่ม โดยไม่พูดอะไรสักคำเพียงแค่สังเกตท่าทีของอานนท์เท่านั้น เขารับรู้ถึงความเกลียดชังจากคนตรงหน้า

“แกไปสืบข้อมูลมันมาให้ฉัน”

“ครับ นายหัว” เตชินท์รับคำแล้วเดินจากไปทันใด

“พี่สัญญาจะลากคอไอ้คนชั่วมาให้ได้”

หลังพ้นงานศพกรรณิการ์ อานนท์กลับมาทำงานที่ฟาร์มไข่มุกตามปกติ ทว่าสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คือเขาต้องอยู่เพียงลำพัง ไร้ร่างของกรรณิการ์

ชายหนุ่มกวาดสายตามองรอบ ๆ เกาะภายในห้องทำงาน ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยความภาพทรงจำของกรรณิการ์ มันทรมานเหลือเกิน กว่าจะสลัดความคิดเหล่านั้นไปพ้นจากศีรษะ เขาต้องใช้ความพยายามมากมายเพื่อจะผ่านแต่ละวัน

“พ่อแม่ครับ ผมขอโทษที่ไม่สามารถดูแลหนูนิดได้ตามสัญญาที่ให้ไว้ ตอนนี้หนูนิดไปหาพ่อกับแม่แล้วนะครับ คงมีแต่ผมที่ยังคงโดดเดี่ยว” เสียงทุ้มกล่าวอย่างแผ่วเบา ภายในใจเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ขณะอานนท์กำลังจมอยู่กับความคิดของตนเอง ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง

“ไอ้นนท์” ภูชิตเอ่ยทักทายอานนท์ ซึ่งกำลังยืนหันหลังมองวิวนอกหน้าต่างกระจก

“ภูชิต” อานนท์หมุนตัวกลับไปมองพลางเอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา ใบหน้าคมคายฉายความฉงน ไม่เข้าใจทำไมเพื่อนรักถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ก็ในเมื่อเพิ่งไปต่างประเทศกว่าจะกลับก็อีกนาน

“ว่าไงไอ้นนท์! ตกใจมากเหรอ” ส่งยิ้มอ่อนแก่คนตรงหน้า

“ทำไมกลับมาแล้ว”

“เคลียร์งานเสร็จเร็วนะ เลยกลับก่อนกำหนด เรื่องหนูนิดกูเสียใจด้วยนะ” เอ่ยพลางลอบมองเพื่อนรัก

“อืม” ตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ ไม่อยากให้เพื่อนเห็นถึงความอ่อนแอของตัวเอง เพราะเขาคือคนเข้มแข็งที่สุด

“งั้นคืนนี้ไปคลายเครียดกัน พวกไอ้มิตรไอ้แมนก็มา” เพราะไม่อยากให้อานนท์เครียดมากมาย จึงเอ่ยชวนไปผับที่เคยไปประจำ อย่างน้อยเพื่อนจะคลายความเสียใจลงบ้าง

ณ ผับหรูชื่อดัง

ทั้งสี่หนุ่มเพื่อนซี้อย่าง อานนท์ ภูชิต มิต แมน นั่งดื่มเหล้าอย่างสร้างสรรค์ โดยข้างกายของพวกเขามีบรรดาสาว ๆ นั่งคลอเคลียไม่ห่าง พวกเขามักจะมาสังสรรค์ที่ผับแห่งนี้เป็นประจำ ตามประสาผู้ชาย

ผับแห่งนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว เพราะจะมีเพียงลูกค้าวีไอพีเท่านั้นที่เข้ามาได้ ซึ่งเหมาะกับพวกเขาอย่างยิ่ง เนื่องจากพวกเขาเป็นคนมีชื่อเสียง จึงไม่อยากตกเป็นข่าวกับใครทั้งสิ้น

“เฮ้ย นนท์ทำไมเงียบ กูรู้ว่ามึงกำลังเศร้าเรื่องน้องสาว แต่มึงมาเที่ยวผับนะ” แมนพูดขึ้นทำลายบรรยากาศ เขาไม่ต้องการให้เพื่อนเศร้า ทว่ากลับกลายเป็นการพูดขยี้จุดมากขึ้น เลยทำให้อานนท์หวนนึกถึงกรรณิการ์

“กูกลับก่อนละกัน” อานนท์ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ก่อนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา ท่ามกลางความงุนงงของมิต แมน และภูชิต