คำสัญญาวิวาห์ลวง

“คุณดานัน อินทรโชติใช่ไหมครับ?” คำถามง่ายๆ เหมือนไม่อยากเชื่อ

“ค่ะ” ดานันพยักหน้ารับหยิบบางอย่างจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้

บัตรประชารชนที่ระบุชื่อนามสกุลไม่ผิดเพี้ยน

“เชิญครับ” สนกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ แอบถอนใจระหว่างขับรถยนต์เพื่อพาหญิงสาวคนนั้นไปยังบ้านหลังที่เจ้านายหนุ่มอาศัยอยู่ตอนนี้

หลังลงจากรถยนต์ ดานันรู้สึกถูกใจบ้านหลังขนาดกระทัดรัดตรงหน้า เนื้อที่ไม่มากไม่น้อยเกินไป รอบบ้านร่มรื่นเหมาะสำหรับการพักฟื้น

“เชิญครับ” สนผายมือและช่วยยกกระเป๋าให้

“ส่งมาเถอะค่ะ ฉันถือเองได้ ว่าแต่...” ดานันเหลือบมองไปด้านใน

แป้นที่กำลังรออยู่รีบเดินตรงมาหา “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง แป้นเป็นคนงานที่นี่ค่ะ แป้นพาไปที่ห้องนะคะ” รอยยิ้มจริงใจช่วยคลายความกังวลของดานันได้ เธอเดินตามแป้นไป มีสายตาของคนขับรถยนต์มองตามไปด้วย

“คุณครามหลับอยู่ค่ะ อีกสักพักคงตื่น” นับตั้งแต่มาพักฟื้นที่นี่ ครามอาละวาดสามเวลาหลังอาหาร เขายังปรับตัวให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นไม่ได้ แม้จะผ่านมาเดือนกว่าๆ จนแผลภายนอกเกือบหายสนิท มีอย่างเดียวที่ครามทำใจยอมรับไม่ลงคือเรื่องของ...ดวงตา

สีหน้านักใจของคนงาน ดานันเลยพอเดาได้

“นอกจากลุงข้างนอกกับแป้น บ้านหลังนี้มีคนงานคนอื่นอีกมั้ย?”

แป้นส่ายหน้า “ไม่มีแล้วค่ะ พวกเขาทนอารมณ์ร้ายๆ ของคุณครามไม่ไหว เลยขอลาออกไปหมดแล้ว”

“แป้นล่ะ ทนไหวเหรอ” แป้นหันมาส่งยิ้มแหยๆ พลางส่ายหน้า คำตอบของแป้นทำเอาดานันสะอึก “แป้นไม่มีที่ไปน่ะคุณ บ้านแป้นจน หากแป้นไม่มีงานทำ คนที่บ้านคงลำบาก” ดานันพยักหน้าเห็นด้วย ตนเองก็ไม่ต่างจากแป้น ภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอเองก็กำลังแบกอยู่บนสองบ่า

ทนไหวหรือทนไม่ไหว ยังไงเธอก็ต้องทน

ยายนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายแต่ละวันเธอแบกไม่ไหวหรอก หากไม่ยอมรับความช่วยเหลือของสุรีพร คนที่ตกที่นั่งลำบากคงไม่พ้นยายกันยา

“แล้วใครทำอาหารให้คุณครามทานละแป้น” คนป่วยที่อารมณ์ร้ายกาจคนนั้นการกินอยู่เป็นยังไงดานันต้องเก็บข้อมูลไว้

“คนของบ้านใหญ่ส่งมาให้ค่ะ” แป้นเป็นแค่สาวใช้ทำงานบ้านทั่วไป เรื่องอาหารการกินแป้นไม่ถนัด

“อืมมมม...งั้นก็ได้เวลาแล้วสิ” ดานันมองนาฬิกา จวนจะถึงเวลาอาหารมื้อเที่ยงแล้ว แต่กลับไร้วี่แววอาหารที่คนป่วยต้องได้รับประทาน

“อาจมาช้านิดหน่อยค่ะ” ระยะทางจากบ้านใหญ่มาถึงบ้านสวนนั้นกินเวลาพอสมควร

ดานันขมวดคิ้ว “ดาว่า...ตั้งแต่มื้อเย็นวันนี้ ดาทำอาหารให้คุณครามแทนดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องรอนาน” งานง่ายๆ ดานันทำอาหารเป็น การใช้ชีวิตร่วมกับคนป่วยอารมณ์เหมือนพายุคนนั้น การทำตัวให้ยุ่งน่าจะทำให้สมองของเธอไม่ว่างมาคิดเล็กคิดน้อย

“คุณผู้หญิงทำอาหารเป็นเหรอคะ?”

“เรียกดาดีกว่าค่ะ คุณผู้หญิงดาไม่ชิน ดาทำอาหารเป็นค่ะ ทำเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว”

แววตาของแป้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตามด้วยเสียงชื่นชม “ดีจังค่ะ บางครั้งคุณครามก็อยากกินนอกเวลา แต่แป้นทำไม่เป็น คุณเธอเลยพลอยอารมณ์เสียไปด้วย”

“ให้ลุงข้างนอกไปซื้อของสดได้ไหมแป้น”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวแป้นบอกลุงสนให้ค่ะ”

“ดีจัง เดี๋ยวดาจดรายการของให้ ตอนนี้ดาไปทำอาหารง่ายๆ ให้คุณครามดีกว่ารอ...” ดานันเดินนำโดยไม่ต้องให้แป้นบอกทาง ครัวมักจะอยู่ด้านหลัง และดานันก็เดาถูก แป้นเดินตามไปห่างๆ แอบมองอยู่หน้าห้องครัว ท่าทางคล่องแคล่วของนายหญิงคนใหม่พลอยทำให้แป้นรู้สึกโล่งใจ

“มาแอบมองใครตรงนี้วะ!!” สนถามเสียงแข็ง

“อุ้ย!! ลุงนั่นเอง มาก็ดีแล้ว คุณดาเธอจะให้ไปซื้อของหน่อยน่ะ”

“มาถึงวันแรกก็ออกฤทธิ์แล้วเหรอวะ?” เสียงสนผสมความไม่พอใจไว้เต็มเปี่ยม

“ลุงเข้าใจผิดแล้ว คุณดาเธอให้ไปซื้อของสดสำหรับทำอาหารให้คุณคราม จะได้ไม่ต้องรอบ้านใหญ่มาส่งข้าว”

สนมองเลยไปด้านใน ดานันที่สาระวนอยู่หน้าเตา ท่าทางไม่เลวทีเดียว