บ่วงพิศวาสทาสอสูร

คิลเลียนถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวซีดลง

“ไม่ค่ะ คิลเลียน...ไม่มีอะไร...เรารีบไปกันเถอะค่ะ”

เธอลุกลี้ลุกลนดึงแขนชายหนุ่มแต่ไม่ทันเดินออกไปก็มีเสียงหนึ่งดังตามหลังมา

“คุณเลทิเธีย...คุณ...เอ้อ...”

ตอนที่ 2

ร่างเล็กบอบบางยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นคนที่เธอวิ่งตามมายืนอยู่กับเจ้าของร่างสูงใหญ่หน้าตาคร้ามเข้มบาดใจในท่าเกาะเกี่ยวแขนกัน เลทิเธียมีสีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อเห็นอะไรบางอย่างที่อีกฝ่ายถือมา

“เอ๊ะ! นี่มันกระเป๋าที่ฉันหาอยู่นี่...หล่อนขโมยมันไปใช่มั้ย!”

เลทิเธียตวาดแหวพร้อมทั้งคว้ากระเป๋าใส่ธนบัตรขากมือของหญิงสาวที่ยืนตาค้าง

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ เลทิเธีย” คิลเลียนถามด้วยเสียงดุดัน

“ก็แม่นักร้องที่เราเห็นบนเวทีคนนี้นะสิคะ หล่อนขโมยกระเป๋าเงินที่ฉันทำหล่นในห้องน้ำ ทำให้ฉันต้องเสียเวลาหาอยู่ตั้งนานสองนาน”

“เอ้อ...ฉันเปล่านะคะ...ฉันไม่ได้...”

ร่างเล็กไม่ทันได้อธิบายก็ต้องชะงักอีกหนเมื่อคอิลเลียนก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวก่อนคำรามลั่น

“คุณเป็นนักร้องของที่นี่อย่างนั้นหรือ เงินเดือนไม่พอกินรึยังไงถึงได้ขโมยของคนอื่น!”

“ฟังฉันก่อนค่ะ...ฉัน...”

“คิลเลียน...ไปกันเถอะค่ะ ปล่อยหล่อนไปเถอะ ยังไงฉันก็ได้ของคืนแล้ว”

เลทิเธียรั้งแขนชายหนุ่มที่มีท่าทีไม่ยอมจนเขาถอยออกมาแต่ดวงตาคมคมกร้าวคู่นั้นยังจับจ้องไปยังสตรีชาวเอเชียร่างเล็กทียืนตัวสั่นชิดผนัง

“ครั้งนี้ผมจะไม่เอาเรื่อง!” คิลเลียนลั่นออกมาอย่างเดือดดาล “ถ้าอยากมีเงินใช้ก็ไปเสนอตัวให้ไอ้พวกเศรษฐีแก่ ๆ โน่นเลยไป หน้าตาแบบนี้คงหาได้ไม่ยาก ไม่ใช่มาทำนิสัยแย่ ๆ หัดลักขโมยของคนอื่นแบบนี้!”

ชายหนุ่มชี้หน้าหญิงสาวที่ยืนทนฟังเสียงก่นว่าก่อนพาคู่หมั้นของเขาเดินจากไป

“เพิร์ลลี่...มาอยู่นี่เอง ถึงคิวเธอร้องเพลงต่อไปแล้วนะ”

มุกมารินต้องรีบดึงสติกลับมาเมื่อเพื่อนนักร้องสาววิ่งกระหืดกระหอบมาหา หญิงสาวรีบกลั้นน้ำรื้นในดวงตาคู่สวย

“เพิร์ลลี่...มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”

“เปล่าจ้ะ...คือ...มุกว่า มุกพบคนที่เคยรู้จักน่ะจ้ะ”

“เหรอจ๊ะ...แล้วตอนนี้เขาไปไหนเสียแล้วล่ะ?”

“เอ้อ...เขาจำมุกไม่ได้ หรือบางที มุกอาจจะทักคนผิดเองก็ได้”

ร่างเล็กบอบบางกล่าวคล้ายรำพึงกับตัวเองขณะมองไปยังห้องอาหารที่มีแขกนั่งเต็มทุกโต๊ะกับความรู้สึกที่ยังมึนงงไม่หายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เธอไม่ได้ทักคนผิด เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้น แต่...ผู้ชายที่พบเมื่อครู่เป็นใครกัน ช่างดุดันดิบห่ามจนเธอนึกเกลียดขึ้นมาจับหัวใจ

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นตอนกลางดึกทำให้นาวาอากาศเอกคิลเลียน แม็คไพรด์ต้องตกใจตื่นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในบ้านพักสุดหรูในย่านเบเวอรี่ ฮิลล์ ชายหนุ่มสลัดผ้านวมออกจากตัวก่อนป่ายแปะมือไปบนโต๊ะข้างเตียงเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

“ครับ ผมคิลเลียน แม็คไพรด์...อะไรนะครับ!”

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นนั่งในทันทีทันใดเมื่อไดยินเสียงปลายสาย ดวงตาสีน้ำเงินเลื่อมพรายเบิกโพลงขณะจับมือถือด้วยอาการสั่นเล็กน้อย

“ครับ...ผมจะรีบไป จะเดินทางไปคืนนี้เลย”

คิลเลียนวางโทรศัพท์ก่อนกระโดดลงจากเตียงอย่างว่องไวและหยิบเสื้อผ้าในตู้ออกมาสวมใส่อย่างไม่ต้องคิดพิจารณา ชายหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงชั่วครู่แล้วออกจากห้องตรงไปยังห้องโถงใหญ่ เขากำลังจะก้าวพ้นประตูหากไม่ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน

“คิลเลียน นั่นลูกกำลังจะไปไหน?”

อัลเลนในชุดเสื้อคลุมลายดอกไม้ตัวยาวก้าวลงบันไดมาและมองบุตรชายของเธอด้วยความประหลาดใจ คิลเลียนอยู่ในชุดลำลองที่พร้อมจะออกไปกลางดึกซึ่งผู้เป็นมารดาเห็นว่าเป็นสิ่งผิดปกติ

“ผมจะออกข้างนอกครับแม่”

“ตอนนี้น่ะหรือ?”

อัลเลนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าบุตรชายแล้วจึงก้มลงดูนาฬิกาข้อมือที่เข็มบอกเวลาจวนตีหนึ่ง

“มีธุระอะไรด่วนที่กองทัพกันล่ะ ไหนลูกบอกว่าขอลามาหนึ่งเดือนเต็มไม่ใช่หรือ”

“ไมใช่ธุระในกองทัพหรอกครับแม่” คิลเลียนปฏิเสธด้วยสีหน้าเครียดขรึม ชายหนุ่มชั่งใจอยู่ชั่วขณะก่อนบอกกับมารดาตามความเป็นจริง