เนื้อคู่ที่เขาไม่ต้องการ เวทมนตร์ต้องห้ามของเธอ

ห้องบอลรูมของสมาพันธ์มนตราเป็นภาพที่น่าทึ่งของแสงและเสียง มันเป็นโลกที่แตกต่างจากห้องโถงไม้ที่เรียบง่ายของคีรีวงศ์ ที่นี่ โคมไฟระย้าคริสตัล ซึ่งแต่ละอันมีขนาดเท่ารถม้าเล็กๆ สาดแสงราวกับดวงดาวที่แข็งตัว แสงสะท้อนจากพื้นหินอ่อนขัดเงา อากาศอบอวลไปด้วยพลังที่สัมผัสได้ เป็นส่วนผสมที่น่ามึนเมาของพลังเวทมนตร์นับร้อยชนิด และมีกลิ่นของน้ำหอมราคาแพง แชมเปญ และความทะเยอทะยาน ท่วงทำนองอันอ่อนโยนของวงเครื่องสายสอดประสานไปกับเสียงพูดคุยอย่างมีระดับของแขกเหรื่อ

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันรู้สึก...ถูกมองเห็น

พลอยได้ใช้เวทมนตร์ของเธอเองกับฉัน ชุดที่เธอหามาให้เป็นสีของท้องฟ้ายามค่ำคืน เป็นสีครามเข้มระยิบระยับที่แนบไปกับส่วนโค้งเว้าของฉันก่อนจะบานออกที่พื้น มันเผยให้เห็นไหล่ของฉัน และผมของฉันก็ถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยอย่างสง่างาม เผยให้เห็นลำคอที่ยาวระหง ฉันไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ นอกจากต่างหูเงินเรียบๆ คู่หนึ่ง ฉันรู้สึกสง่างาม ทรงพลัง และหวาดกลัวอย่างที่สุด

แต่เมื่อฉันเดินเข้าไปในงานเลี้ยงกาลา่ กลุ่มเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดก็เงียบกริบ เสียงกระซิบกระซาบตามฉันมาราวกับชายกระโปรงของฉัน

“นั่นไง...ผู้ใช้ธาตุจากคีรีวงศ์”

“ฉันได้ยินมาว่าเธอสามารถแช่แข็งไฟได้”

“คู่ของอัลฟ่ามาแข่งขันด้วยเหรอ? ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

เสียงกระซิบไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสารหรือดูถูก แต่เต็มไปด้วยความนับถือที่แฝงความอยากรู้อยากเห็น การที่ฉันได้รับการยอมรับให้เข้าร่วมการประชุมทำให้ฉันมีสถานะที่ฉันไม่เคยได้รับในฝูงของตัวเอง มันช่างน่าหลงใหล ฉันปล่อยให้รอยยิ้มเล็กๆ ที่มั่นใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก ท่าทางของฉันยืดตรง คืนนี้ฉันไม่ใช่แค่คู่ของภาคิน ฉันคือขวัญข้าว ผู้เข้าแข่งขัน

ฉันเห็นเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง ยืนอยู่กับกลุ่มอัลฟ่าหน้าตาเคร่งขรึม ภาคิน เขางดงามในชุดสูทสีดำสั่งตัด เป็นภาพของอำนาจและบารมีอย่างแท้จริง สายตาของเขาพบกับฉัน และชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นบางสิ่งที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี แววตาแห่งความเป็นเจ้าของ การขบกรามแน่นขณะที่เขามองอัลฟ่าอีกคน ชายหนุ่มรูปงามที่มีดวงตาสีทองหลอมเหลว ยิ้มให้ฉันและโค้งคำนับเล็กน้อย

*ตอนนี้คุณสังเกตเห็นฉันแล้วเหรอ?* ฉันคิด ความพึงพอใจที่ขมขื่นก่อตัวขึ้นในใจ *ตอนนี้ที่ผู้ชายคนอื่นมองฉันเหรอ? ตอนนี้ที่ฉันมีค่านอกเหนือจากคุณแล้วเหรอ?*

เขาเริ่มเดินมาทางฉัน เส้นทางของเขาตรงและแน่วแน่ ฝ่าฝูงชน ผู้คนหลีกทางให้เขา เหมือนที่เคยเป็นเสมอ หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวเป็นจังหวะที่บ้าคลั่งและประหม่า ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพูดอะไร เขาจะเรียกร้องอะไร เขาจะโกรธไหม? เขาจะพยายามอ้างสิทธิ์ในตัวฉัน เพื่อยืนยันอำนาจของเขาในที่สาธารณะนี้หรือไม่? ความคิดนั้นน่ากลัวและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

เขาอยู่ครึ่งทางของห้องเมื่อมันเกิดขึ้น

แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงและต่ำสั่นสะเทือนรากฐานของอาคารโบราณ มันไม่ใช่แผ่นดินไหว มันรู้สึกเหมือนลึกกว่านั้น มีเวทมนตร์มากกว่า ราวกับว่าโลกกำลังคร่ำครวญประท้วง เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นทั่วทั้งฝูงชน แก้วแชมเปญสั่นบนถาดเงิน และวงเครื่องสายก็สะดุดเป็นเสียงแหลมที่บาดหู

สายตาของฉันเงยขึ้นไปด้านบน สูงขึ้นไป โคมไฟระย้าขนาดมหึมาอันหนึ่ง ซึ่งโครงของมันเต็มไปด้วยคริสตัลที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานโบราณ กำลังแกว่งไปมาอย่างรุนแรง เสียงบดที่น่าขยะแขยงดังก้องไปทั่วห้องโถงขณะที่ที่ยึดอายุหลายศตวรรษของมันเริ่มฉีกออกจากเพดาน

มันอยู่เหนือหัวเราพอดี

ไม่ใช่แค่ฉัน ในโชคชะตาที่โหดร้าย เส้นทางมรณะของโคมไฟระย้าอยู่ตรงกลางแผ่นหินอ่อนที่ภาคิน ไอริณ—ซึ่งปรากฏตัวข้างเขาเหมือนถูกเรียกมา—และฉันยืนอยู่

*

เวลาไม่ได้เดินช้าลง แต่มันแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ

จิตใจของฉันประมวลผลรายละเอียดนับพันในจังหวะหัวใจที่น่าสะพรึงกลัวเพียงครั้งเดียว เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวที่หลุดออกมาจากลำคอของไอริณ ฝุ่นและปูนปลาสเตอร์ที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ลมหายใจที่สูดเข้าพร้อมกันของคนทั้งห้องบอลรูม แสงจากคริสตัลที่ร่วงหล่นหักเห ทอดเงาสายรุ้งที่ตื่นตระหนกนับพันสายไปทั่วพื้น

ภาคินยืนอยู่ระหว่างเรา ระหว่างฉัน คู่ชีวิตของเขา และไอริณ ความหลงใหลของเขา

หมาป่าในใจฉันกรีดร้อง เป็นเสียงร้องแห่งความหวาดกลัวและคำวิงวอนตามสัญชาตญาณที่สิ้นหวัง *คู่ของเราจะช่วยเรา เขาจะปกป้องเรา*

แต่ฉันเห็นดวงตาของเขา ฉันเห็นการคำนวณในเสี้ยววินาที แววตาของการตัดสินใจ ไม่มีการลังเล ไม่มีความขัดแย้ง มีเพียงสัญชาตญาณ

สัญชาตญาณของเขาไม่ใช่เพื่อฉัน

ในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างโหดร้ายและชัดเจนอย่างทำลายล้าง เขาเคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่มาทางฉัน เขาผลักฉันอย่างแรง มือของเขา มือที่เคยจับมือฉันอย่างอ่อนโยน กระแทกเข้าที่ไหล่ของฉัน มันไม่ใช่การผลักเพื่อให้ฉันพ้นจากโคมไฟระย้าหลัก มันเป็นการขับไล่ที่รุนแรงและไร้ความคิด เขาโยนฉันไปด้านข้าง ตรงไปยังเส้นทางของเศษซากที่เต็มไปด้วยคริสตัลหนักๆ และเศษไม้ที่แตกกระจายซึ่งตกลงมาจากจุดปะทะเริ่มต้น

เขาไม่ได้ทำเพื่อช่วยฉัน เขาทำเพื่อเปิดทางให้ตัวเอง

โลกกลายเป็นภาพลานตาของความเจ็บปวดและการทรยศ ขณะที่ฉันโซซัดโซเซไปข้างหลัง ข้อเท้าของฉันบิด ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือภาคิน เขากระโจน ร่างกายของเขาเป็นเกราะป้องกันที่ทรงพลัง และโอบรอบไอริณ เขากอดเธอไว้แนบอก หันหลังให้ฉันอย่างสิ้นเชิง รับแรงกระแทกเล็กน้อยจากปูนปลาสเตอร์ที่ร่วงหล่นเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขาให้ค่าอย่างแท้จริง

เขาไม่เคยแม้แต่จะหันกลับมามอง

ชื่อของฉันไม่ได้อยู่บนริมฝีปากของเขา ความปลอดภัยของฉันไม่ได้อยู่ในความคิดของเขา ฉันเป็นอุปสรรค เป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ต้องถูกผลักออกไปในความรีบร้อนที่บ้าคลั่งของเขาเพื่อช่วยสิ่งที่ล้ำค่าสำหรับเขา

แล้วโลกก็ระเบิดออก ชิ้นส่วนของเพดานที่หรูหรา หนักราวกับหินหลุมฝังศพ กระแทกเข้าที่ข้างลำตัวของฉัน ความเจ็บปวดเป็นเหมือนซูเปอร์โนวาสีขาวร้อนแรง ทำให้ตาพร่าและสมบูรณ์แบบ เสียงของคริสตัลที่แตกกระจาย เสียงกรีดร้อง เสียงกระดูกของฉันที่หัก เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่โลกจะละลายหายไปในความมืดมิดที่เงียบงันและไม่มีที่สิ้นสุด