ลูกชายลับของอัลฟ่าคู่แท้ , การถูกปฏิเสธอย่างที่สุดของฉัน

มุมมองของไอรดา:

คืนนั้น คฤหาสน์อัลฟ่าให้ความรู้สึกเหมือนคุกที่ตกแต่งอย่างสวยงามมากกว่าบ้าน อากาศอบอวลไปด้วยคำโกหก

เมื่อคีรินเดินเข้ามาในบ้าน กลิ่นของศรัณยาก็ติดตัวเขาไปทั่ว ไม่ใช่น้ำหอมของเธอ แต่เป็นกลิ่นหมาป่าที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ—ส่วนผสมที่เลี่ยนของน้ำผึ้งกับดอกราตรีที่ทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน มันเป็นกลิ่นที่ใกล้ชิด เป็นกลิ่นที่จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีการสัมผัสใกล้ชิดเป็นเวลานานเท่านั้น รอยประทับของตัวเมียอื่นบนคู่แท้ของฉัน

หมาป่าในตัวฉัน ส่วนหนึ่งของฉันที่แทบไม่รู้จัก ถอยกรูดพร้อมกับคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

“มาแล้วเหรอ” เขาพูด เสียงเรียบเนียนราวกับหินขัด เขาขยับเข้ามาเพื่อโอบแขนรอบตัวฉัน

ฉันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มันไม่ใช่ทางเลือก มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนอง ร่างกายฉัน จิตวิญญาณของฉัน ปฏิเสธสัมผัสของเขา พรหมลิขิตคู่แท้ที่เคยโหยหาการมีอยู่ของเขา ตอนนี้กลับมองว่าเขาเป็นแหล่งยาพิษ

รอยยิ้มของคีรินชะงักไป เขาเห็นการปฏิเสธในดวงตาของฉัน “ยังโกรธเรื่องสวนสนุกอยู่เหรอ? อย่าทำตัวเป็นเด็กไปเลย ไอรดา เดี๋ยวฉันซื้อสร้อยคอเพชรเส้นที่เธอดูไว้ให้ เส้นที่แพงที่สุดในเมืองเลย”

เขาคิดว่าเขาจะซื้อการให้อภัยของฉันได้ เขาคิดว่าฉันตื้นเขินขนาดนั้น ง่ายดายขนาดนั้น

ฉันฝืนยิ้มเล็กน้อย เปราะบาง “ฉันแค่เหนื่อย วันนี้ยาวนาน” ฉันเล่นบทบาทที่เขาคาดหวังให้ฉันเล่น: คู่แท้ที่เชื่อฟังและงอนเล็กน้อย

เขาซื้อมัน เขาซื้อมันเสมอ

ต่อมา ขณะที่เขาหลับสนิทอยู่ข้างๆ ฉัน ลมหายใจของเขาลึกและสม่ำเสมอ ฉันก็ค่อยๆ ลุกออกจากเตียง แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่าง ส่องทางไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา ประตูบานเดียวในคฤหาสน์ทั้งหลังที่ล็อคอยู่เสมอ ไม่ใช่ด้วยกุญแจ แต่ด้วยแม่กุญแจเงินแท้ที่หนักอึ้งและหรูหรา

เงินแท้ สสารชนิดเดียวที่สามารถแผดเผาเผ่าพันธุ์ของเรา ขัดขวางความแข็งแกร่งและการเยียวยาของเราได้ ไม่ว่าอะไรจะอยู่หลังประตูบานนั้น เขากำลังซ่อนมันจากมนุษย์หมาป่าคนอื่นๆ

ฉันยืนอยู่หน้าแป้นกดตัวเลขข้างแม่กุญแจ หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพิมพ์ตัวเลขลงไป วันเกิดของฉัน วันที่ฉันควรจะกลายร่างครั้งแรก วันเดียวกับวันเกิดของลูกชายเขา

0-8-2-1

เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นในโถงทางเดินที่เงียบสงัด แม่กุญแจเงินแท้ปลดล็อค

ประตูเปิดออก

ห้องทำงานมืดและมีกลิ่นหนังสือเก่ากับกลิ่นของเขา—ไม้ซีดาร์กับไอเหมันต์ ฉันไม่ได้เปิดไฟ ฉันไม่จำเป็นต้องทำ การมองเห็นของมนุษย์หมาป่าของฉันมองทะลุความมืดได้

ฉันตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา ในลิ้นชักล่างสุด ซ่อนอยู่ใต้กองรายงานทางการเงิน คืออัลบั้มรูปปกหนัง มือฉันสั่นขณะที่เปิดมันออก

รูปแรกเป็นรูปคีรินกับศรัณยาที่กำลังตั้งท้อง ทั้งคู่เปล่งประกายด้วยความสุข รูปถัดมาเป็นรูปคีรินอุ้มทารกแรกเกิด หน้าแล้วหน้าเล่าบันทึกชีวิตที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีอยู่จริง งานเลี้ยงวันเกิด วันหยุดพักผ่อนของครอบครัว เช้าวันคริสต์มาส

แล้วฉันก็เห็นมัน รูปถ่ายที่ทำให้อากาศหายไปจากปอดของฉัน มันเป็นภาพครอบครัว คีริน ศรัณยา และลีโอตัวน้อย ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขา ยิ้มแย้ม คือพ่อแม่ของฉัน อดีตอัลฟ่าฤทธิ์และอดีตลูน่าเอมอร แม่ของฉันโอบแขนรอบไหล่ของศรัณยา

พวกเขารู้ พวกเขาทุกคนรู้ พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของคำโกหกนี้มาตั้งแต่ต้น

ความโศกเศร้าของฉันเปลี่ยนเป็นความเดือดดาลที่เย็นเยียบ ฉันขยับไปที่แล็ปท็อปของเขา แน่นอนว่ามันมีรหัสผ่าน ด้วยความสิ้นหวัง ฉันพิมพ์ตัวเลขเดิมเข้าไป วันเกิดของฉัน

เข้าสู่ระบบได้

ฉันพบทุกอย่าง โฟลเดอร์ชื่อ ‘ลีโอ’ บรรจุสูติบัตรของเขา วิดีโอโฮมของก้าวแรก คำพูดแรกของเขา อีกโฟลเดอร์หนึ่งชื่อ ‘การเงิน’ เปิดโปงแผนการสมคบคิดทั้งหมด

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา พ่อแม่ของฉันได้ยักยอกเงินหลายล้านบาทจากบัญชีสาธารณะของฝูง เงินถูกโอนไปยังบริษัทบังหน้า ชื่อของบริษัทคือ เรส แกลเลอรี่

พวกเขากำลังใช้เงินทุนของฝูงเพื่อสนับสนุนชีวิตลับๆ ของคู่แท้ของฉันและครอบครัวอีกคนของเขา เพื่อตัวแทนของฉัน

มือของฉันเคลื่อนไหวไปเอง ฉันเจอแฟลชไดรฟ์ในลิ้นชักโต๊ะของเขาและเริ่มคัดลอกทุกอย่าง ทุกไฟล์ ทุกรูปถ่าย ทุกบันทึกการทำธุรกรรม ฉันเข้ารหัสไดรฟ์ด้วยชุดอักษรรูนโบราณของมนุษย์หมาป่าที่ซับซ้อน ภาษาที่พ่อของฉันภูมิใจ แต่ไม่เคยคิดจะสอนลูกสาวที่แท้จริงของเขา ฉันสอนตัวเอง

ขณะที่ไฟล์สุดท้ายคัดลอกเสร็จ ความคิดที่แหลมคมและมุ่งร้ายก็แทรกเข้ามาในใจฉัน มันไม่ใช่ของฉันเอง มันเป็นการฉายภาพ การล่วงละเมิด ศรัณยากำลังใช้การเชื่อมต่อของคีรินกับฉัน บังคับให้ภาพหนึ่งเข้ามาในหัวของฉัน

มันคือภาพครอบครัวที่มีพ่อแม่ของฉันอยู่ด้วย

แล้วเสียงของศรัณยาก็ตามมา ชุ่มฉ่ำไปด้วยพิษสงและชัยชนะ

*ได้ยินว่ารู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เลยส่งมาเตือนความจำถึงที่ทางของแกไง นังโอเมก้าตัวน้อย แกมันก็แค่ตัวแทนที่สะดวกสบาย แค่ตัวสำรองที่มีสายเลือดที่ถูกต้อง*

โอเมก้า อันดับต่ำสุด คำที่ใช้เรียกผู้อ่อนแอ ผู้ยอมจำนน ผู้ไร้ค่า

แค่นั้นแหละ นั่นคือแรงผลักดันสุดท้าย ความโศกเศร้าหายไป ความเจ็บปวดหายไป ทั้งหมดที่เหลืออยู่คือไฟที่ลุกโชนและเผาผลาญทุกสิ่ง

พวกเขาอยากให้ฉันเป็นตัวสำรองเหรอ? ได้เลย ฉันจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณพยายามขังกรงหมาป่าขาว