ลูกชายลับของอัลฟ่าคู่แท้ , การถูกปฏิเสธอย่างที่สุดของฉัน

ฉันคือทายาทที่หายสาบสูญของสายเลือดหมาป่าขาวศักดิ์สิทธิ์ ถูกลิขิตให้เป็นลูน่าของฝูง คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าคีริน ควรจะเป็นอีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณฉัน

แล้วฉันก็ค้นพบความลับห้าปีของเขา: ครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่ง พร้อมกับลูกชายที่เกิดวันเดียวกับฉัน

ผ่านหน้าต่างแกลเลอรี่ ฉันมองเขาจูบผู้หญิงอีกคน และสัญญากับลูกของพวกเขาว่าจะให้สวนสนุกที่ฉันเคยอ้อนวอนขอ พ่อแม่ของฉันเองก็รู้เห็นเป็นใจ ช่วยพวกเขาขโมยเงินทุนของฝูงไปใช้จ่ายกับชีวิตลับๆ นี้

พวกเขาวางแผนจะวางยาฉันในวันเกิด เพื่อให้ฉันหลับใหลตลอดการเฉลิมฉลองของพวกเขา

สำหรับพวกเขา ฉันไม่ใช่ลูกสาวหรือคู่แท้ ฉันเป็นแค่ตัวแทนที่มีสายเลือดที่ถูกต้อง เป็นเครื่องมือที่จะถูกใช้เพื่อทายาทที่แท้จริง แล้วก็ถูกทิ้งไป

ดังนั้น ในเช้าวันเกิดอายุสิบแปดปีของฉัน ฉันจึงดื่มชาผสมยาพิษที่แม่มอบให้ แกล้งทำเป็นล้มลง และหายตัวไปตลอดกาล

แต่ก่อนหน้านั้น ฉันได้จัดเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษส่งไปที่งานเลี้ยงของลูกชายพวกเขา—กล่องที่บรรจุความลับทุกอย่างของพวกเขาไว้จนหมดสิ้น

บทที่ 1

มุมมองของไอรดา:

“เขากำลังหลอกใช้เธอ ไอรดา”

น้ำเสียงของเพียงขวัญแผ่วเบา แต่แฝงด้วยเสียงคำรามปกป้องอยู่ในอก เธอปัดปอยผมสีแดงเพลิงที่หลุดลุ่ยออกจากใบหน้า ดวงตาสีเทาของเธอคมกริบดุจนักรบ

เรานั่งอยู่ในร้าน The Daily Grind ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างอาณาเขตของเราสองคน มันเป็นพื้นที่กลาง หนึ่งในไม่กี่แห่งที่ต้อนรับมนุษย์หมาป่าโดยไม่ทำให้เรารู้สึกเหมือนสัตว์ในกรง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วและกลิ่นดินชุ่มฝน เป็นส่วนผสมที่ให้ความรู้สึกสบายใจ

“เขาไม่ได้ทำ” ฉันพูด เสียงอ่อนแอกว่าที่ใจอยากให้เป็น ฉันกระชับมือรอบแก้วอุ่นๆ “เธอไม่รู้จักเขาดีเท่าฉัน”

“ฉันรู้ในสิ่งที่ฉันเห็น” เธอยืนกราน “ห้าปีที่แล้ว ศรัณยาใส่ร้ายว่าเธอปล่อยความลับของฝูง ข้อกล่าวหาที่อาจทำให้เธอถูกเนรเทศ หรือเลวร้ายกว่านั้น แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนล่ะ? แค่ถูกลงโทษพอเป็นพิธี แล้วก็ได้เงินทุนเต็มจำนวนไป ‘พักผ่อน’ ที่คฤหาสน์หรูเพื่อ ‘ฟื้นฟูจิตใจ’”

ฉันสะดุ้ง ความทรงจำนั้นเป็นความเจ็บปวดทื่อด้าน เป็นรอยช้ำในจิตวิญญาณที่ไม่เคยจางหาย “พ่อแม่ของฉัน… อัลฟ่าคีริน… พวกเขาบอกว่ามันดีที่สุดแล้ว เพื่อปกป้องฝูงจากเรื่องอื้อฉาว”

พ่อแม่ของฉัน อดีตอัลฟ่าและลูน่าแห่งฝูงจันทราเงิน หลายปีก่อน พวกเขาพบฉัน เด็กกำพร้าที่เติบโตในโลกมนุษย์ ไม่เคยรู้เรื่องสายเลือดของตัวเอง พวกเขาบอกว่าฉันคือลูกสาวที่หายสาบสูญ ทายาทแห่งสายเลือดหมาป่าขาวศักดิ์สิทธิ์ และคีริน… เขาคือคู่แท้ของฉัน อัลฟ่าของฝูงเรา อีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณฉันที่เทพีจันทราลิขิตมาให้ พรหมลิขิตระหว่างเราควรจะเป็นของขวัญอันศักดิ์สิทธิ์ ที่วันหนึ่งจะทิ้งรอยสลักสีเงินไว้บนหัวใจและเครื่องหมายไว้บนมือของฉัน

ฉันควรจะเป็นหมาป่าที่โชคดีที่สุดในโลก

“สัปดาห์หน้าก็วันเกิดสิบแปดปีของฉันแล้วนะ เพียงขวัญ” ฉันเปลี่ยนเรื่อง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวัง “วันกลายร่างครั้งแรกของฉัน”

รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนริมฝีปากของเธอ “ฉันรู้ ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นหมาป่าของเธอ เธอจะต้องสง่างามมากแน่ๆ”

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น” ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงกระซิบ ฉันไม่ต้องการให้ใครมาแอบได้ยิน แต่ฉันเลือกที่จะสื่อสารผ่านสายใยพิเศษที่สมาชิกฝูงทุกคนมีร่วมกัน กระแสจิต มันเป็นเส้นสายความคิดที่เงียบงันและเป็นส่วนตัว ของขวัญจากเทพี

*ฉันบอกคีรินว่าฉันอยากไปสวนสนุกจันทรามายา* ฉันส่งกระแสจิตไปหาเธอ ถ้อยคำก่อตัวขึ้นในใจของเธอราวกับเป็นความคิดของเธอเอง

กระแสจิตของเพียงขวัญเจือด้วยความเคลือบแคลง *แล้วท่านอัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่ว่ายังไงล่ะ?*

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ ก็มีอีกเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาในความคิดฉัน มันทุ้มลึก ทรงพลัง และห่อหุ้มด้วยอำนาจที่ทำให้กระดูกฉันสั่นสะท้าน คีริน

*ไอรดา*

หัวใจฉันเต้นแรง เขากำลังคิดถึงฉัน

*คีริน! ฉันเพิ่งพูดถึงคุณอยู่เลย* ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เพียงแค่การปรากฏตัวของเขาในความคิดก็ส่งผลได้ถึงเพียงนี้

คำตอบของเขาสั้นห้วนและไร้ความอดทน *ฉันมีประชุมฝูงที่สำคัญ อยู่บ้าน อย่าก่อเรื่อง*

ถ้อยคำนั้นเรียบง่าย แต่ภายใต้นั้นคือน้ำหนักที่บดขยี้ของคำสั่งอัลฟ่า มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่งที่ถักทอด้วยเวทมนตร์ บังคับให้ต้องเชื่อฟัง ไหล่ของฉันลู่ลงทันที ความปรารถนาที่จะเอาใจเขา ที่จะเป็นคู่แท้ที่ดีถาโถมเข้ามา

*อ้อ โอเคค่ะ* ฉันส่งกลับไป พยายามซ่อนความผิดหวังอย่างสุดกำลัง

เพียงขวัญคงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของฉัน เธอเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาบีบมือฉัน “อย่าให้เขาทำแบบนั้น ไปหาเขาสิ เอาของกาแฟโปรดของเขาไปให้ ไปเซอร์ไพรส์เขาที่ตึกกลุ่มบริษัทคีรีวงศ์ แล้วบอกเขาว่าเธอต้องการอะไร ต่อหน้าเลย”

ความกล้าของเธอส่งผ่านมาถึงฉัน เธอพูดถูก ฉันคือคู่แท้ของเขา คือลูน่าในอนาคตของเขา ความปรารถนาของฉันมีความหมาย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันกำลังเดินผ่านล็อบบี้ที่ส่องประกายของตึกระฟ้ากลุ่มบริษัทคีรีวงศ์ ในมือถือถาดกระดาษใส่กาแฟสองแก้ว ตึกนี้คือหน้าตาในโลกมนุษย์ของฝูงเรา บริษัทมูลค่าหลายพันล้านที่ซ่อนธรรมชาติที่แท้จริงของเราไว้ในที่แจ้ง

นภา เลขาฯ มนุษย์ของคีริน ส่งยิ้มสุภาพแต่หนักแน่นให้ฉัน “ขอโทษด้วยค่ะ คุณไอรดา ท่านอัลฟ่าคีรีวงศ์ไม่อยู่ค่ะ ท่านมีนัดที่แกลเลอรี่ส่วนตัวในย่านตะวันตก ชื่อว่า ‘เรส แกลเลอรี่’ ค่ะ”

ลางสังหรณ์ร้ายก่อตัวขึ้นในท้องฉัน แกลเลอรี่ส่วนตัว? นั่นไม่เหมือนการประชุมฝูงเลย

ฉันขับรถไปยังที่อยู่ที่เธอให้มา มือชื้นเหงื่อบนพวงมาลัย แกลเลอรี่เป็นอาคารทันสมัยโฉบเฉี่ยวพร้อมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ฉันจอดรถฝั่งตรงข้าม หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะบ้าคลั่งอยู่ในอก

แล้วฉันก็เห็นพวกเขา

ผ่านหน้าต่างกระจกใสนั่น ชัดเจนราวกับกลางวันแสกๆ คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าของฉัน คีริน เขายืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างๆ เขาคือศรัณยา ผมสีเข้มของเธอเป็นประกายอยู่ใต้แสงไฟในแกลเลอรี่ ระหว่างพวกเขาสองคน มีเด็กชายตัวเล็กๆ จับมือทั้งสองคนไว้ เขามีผมสีเข้มเหมือนคีรินและดวงตาสีฟ้าเหมือนศรัณยา เขาคงอายุไม่เกินห้าขวบ

พวกเขาดูเหมือนครอบครัว

ลมหายใจฉันสะดุด ร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัว มันต้องเป็นการเข้าใจผิดแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ

แล้วคีรินก็ก้มลง เขาประคองใบหน้าของศรัณยาไว้ในมือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ฉันไม่ได้เห็นมานานหลายปี เขาจูบเธอ ไม่ใช่แค่การจูบเบาๆ มันเป็นการจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนาน แบบเดียวกับที่เขาจูบฉันเมื่อเช้านี้ก่อนออกจากเตียงของเรา

ความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับวิญญาณถูกฉีกเป็นชิ้นๆ มันกรีดลึกเข้ามาในใจฉัน พรหมลิขิตคู่แท้ สายใยศักดิ์สิทธิ์ระหว่างเรา กรีดร้องด้วยความทรมาน

ฉันโซเซออกจากรถ ถูกดึงดูดด้วยความต้องการอันน่าสยดสยองที่จะต้องรู้ให้ได้ ฉันย่องเข้าไปใกล้หน้าต่าง ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของประตู เสียงของพวกเขาลอดผ่านกระจกหนาออกมา

“—สวนสนุกทั้งหมดเพื่อวันเกิดลีโอเลยเหรอ?” ศรัณยากำลังพูด น้ำเสียงของเธอชุ่มฉ่ำไปด้วยความพึงพอใจ “คุณสุดยอดที่สุดเลย คีริน”

วันเกิดลีโอ สวนสนุก

“ทุกอย่างเพื่อลูกชายของฉัน” คีรินตอบ พลางขยี้ผมของเด็กชาย “เขาสมควรได้รับมัน”

เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง วันเกิดของลีโอคือวันเดียวกับวันเกิดของฉัน

ศรัณยาหัวเราะ เป็นเสียงใสกังวานที่โหดร้าย “แล้วนังหมาหัวเน่าของคุณล่ะ? มันจะไม่ผิดหวังเหรอ?”

เสียงหัวเราะของคีรินคือเสียงที่โหดร้ายที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน “ไอรดาเหรอ? แค่มีครอบครัวมันก็สำนึกบุญคุณจนตัวสั่นแล้ว เราบอกอะไรมันก็เชื่อทั้งนั้นแหละ”

ทันใดนั้น เสียงของเขาก็เลื่อนไหลเข้ามาในความคิดฉัน เป็นการรุกล้ำที่สบายๆ และสนิทสนม กระแสจิตจากคีริน

*ประชุมเพิ่งเสร็จ เหนื่อยจัง คิดถึงเธอนะ คู่แท้ของฉัน*

คำโกหกที่โจ่งแจ้งและส่งมาด้วยความโหดร้ายอย่างไม่ไยดีนั้น ไม่ได้ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย มันบดขยี้จนแตกสลายเป็นผุยผง และในที่แห่งนั้น บางสิ่งที่เย็นชาและแข็งกระด้างก็เริ่มก่อตัวขึ้น

เกมจบแล้ว และฉันจะไม่เป็นเบี้ยอีกต่อไป