ภรรยาของผู้บริหารขอหย่าอีกแล้วนะ

ในเมืองนี้เดือนธันวาคมหนาวกว่าปีไหนๆ หรงชูนั่งอยู่บนโซฟาโดยไร้อารมณ์ ฟังเสียงด่าของแม่สามี หวัง ซู่ฉิน ที่ดังมาจากชั้นล่าง

“หรงชู เธอไม่มีลูกก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังไม่ทำอาหารอีก! เธออยากให้ฉันกับเจ้าเสี่ยวลินอดตายใช่ไหม?”

เธอแต่งงานกับฟู่จิงติงมาได้หกปี แม่สามีมักด่าว่าเธอไร้ประโยชน์เพราะไม่มีลูก

แต่ใครจะรู้ว่า สามีของเธอไม่เคยแตะต้องหล่อนเลยตั้งแต่แรก

“รีบลงมาช่วยจัดกระเป๋านักเรียนให้ผม ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว!” เสียงเด็กชายดังขึ้นตามมา

ฟู่จิงลิน น้องชายของฟู่จิงติง เป็นเด็กแสบที่ทำให้หรงชูปวดหัวมาก

ตั้งแต่แรกเขาเห็นว่าพี่ชายของเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนแป้งที่ปั้นได้ตามใจ

หรงชูลงไปชั้นล่าง เข้าไปในครัวอย่างเครื่องจักร ทำอาหารและจัดกระเป๋าอาหารให้กับน้องชายสามี

“แม่ อาหารเสร็จแล้วค่ะ!”

หวัง ซู่ฉินเห็นหรงชูเหมือนคนตายแล้วก็โกรธ วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะอย่างแรง “หรงชู เธอกล้าใหญ่แล้วนะ ใช้เงินของลูกชายฉัน อยู่ในบ้านของลูกชายฉัน แล้วยังกล้าทำหน้ากับฉัน? เชื่อไหมว่าฉันจะโทรหาจิงติงให้หย่ากับเธอเดี๋ยวนี้!”

หรงชูมือสั่นเล็กน้อย สูดลมหายใจลึกๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา “แม่ ฉันไม่ได้ทำค่ะ”

หวัง ซู่ฉินไม่เชื่อ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หรงชู อย่าคิดว่าเพราะคุณหญิงชราอยู่ข้างเธอ เธอจะนั่งได้มั่นคงในตำแหน่งภรรยาของฟู่จิงติง ในสายตาของกู มานอน เธอไม่มีค่าอะไรเลย!”

เมื่อได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้น หรงชูหน้าซีด

ฟู่จิงลินหรี่ตามอง เห็นอะไรบางอย่างแล้วหัวเราะ “เธอยังไม่รู้ใช่ไหม? พี่สาวกู มานอนใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว พี่ชายฉันจะพาพี่สาวกู มานอนมาอยู่กับเราด้วยนะ”

หรงชูตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อวางจานอาหาร

หวัง ซู่ฉินเห็นผู้หญิงคนนี้แสร้งทำตัวน่าสงสารแล้วไม่พอใจ ฮึดฮัดแล้วโบกมืออย่างไม่ใยดี “อย่ายืนอยู่ตรงนี้! มันทำให้ฉันหมดอารมณ์ รีบไปให้พ้น!”

หรงชูไม่รอช้า หันหลังขึ้นบันได กลับไปนั่งบนโซฟา

ตอนเย็น รถมายบัคจอดอยู่หน้าบ้าน

หรงชูลุกขึ้นจากโซฟา วิ่งไปที่ระเบียงและมองลงไป

ชายในชุดสูทลงจากรถ รูปร่างสูงสง่า เขามีหน้าตาหล่อเหลาและบุคลิกโดดเด่น ดูดีกว่าดาราในทีวีเสียอีก

ชายคนนั้นเหมือนรู้ว่ามีคนมอง เขาเงยหน้ามาสบตากับหรงชู

สายตาเย็นชา ไร้ความรู้สึก

หรงชูคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้ เธอขยับมุมปากเล็กน้อยโดยไม่มีรอยยิ้ม

หลังจากฟู่จิงติงเข้าห้อง หรงชูก็เหมือนเคย เตรียมน้ำอาบให้เขา “ที่รัก คุณย่าไปวัดเกือบเดือนแล้ว ตอนบ่ายท่านโทรกลับมา บอกว่าขอพรให้คุณปลอดภัย…”

“ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ” ฟู่จิงติงเรียกเธอที่กำลังยุ่งอยู่

หรงชูหันกลับมา

ฟู่จิงติงจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีดำสนิท มีความเย็นชา มีความห่างเหิน แต่ไม่มีความอบอุ่น

เขาเอ่ยเบาๆ “กู มานอนจะกลับมา พรุ่งนี้คุณต้องย้ายออกไป ”

หัวใจของหรงชูเย็นลงทีละนิด

จริงดังที่ฟู่จิงลินพูด

“ถ้าฉันไม่ย้ายล่ะ?” เสียงของเธอเบาราวกับความฝัน

ฟู่จิงติงขมวดคิ้ว

ผู้หญิงที่เชื่อฟังเขามาตลอด กลับกล้าขัดเขาเป็นครั้งแรก

เขาพูดเสียงเย็น “อย่าลืมว่าหกปีก่อนคุณแต่งงานกับผมได้อย่างไร ”

หรงชูไม่มีวันลืม

ตอนนั้นกู มานอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอเป็นคนโทรเรียก 1669 และเป็นคนให้เลือดกรุ๊ปหายากกับกู มานอน ฟู่จิงติงขอบคุณเธอและสัญญาว่าจะให้เธอขอหนึ่งอย่าง

ตอนนั้น หรงชูขอเพียงสิ่งเดียว คือแต่งงานกับเขา

นั่นคือความคิดที่ฝังรากลึกในใจเธอตั้งแต่เห็นฟู่จิงติงครั้งแรกในโรงเรียนมัธยม