คู่แท้ที่เขาไม่ต้องการ คือ หมาป่าขาวผู้เร้นกาย

มุมมองของลลิน:

ดวงตาของแพรวาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากจะเชื่อ จ้องมองฉันราวกับเพิ่งเคยเห็นฉันเป็นครั้งแรก

"คิณ อัศวรักษ์?" เธอกรีดร้อง เสียงอู้อี้เพราะเลือดที่พยายามจะห้าม "หัวหน้าผู้เยียวยาแห่งฝูงรุ่งอรุณน่ะเหรอ? แกไม่รู้จักเขาหรอก!"

เธอพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากเครื่องรางบนคอของมินนี่ แต่ฉันเร็วกว่า มือของฉันคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอถอยกลับไป กุมข้อมือที่ช้ำของตัวเอง

"โอเมก้าชั้นต่ำอย่างแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขา" เธอถ่มน้ำลาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "แม่ฉันกำลังมาแล้ว แกจะต้องคุกเข่าขอความเมตตาจากอัลฟ่าของฉันสำหรับสิ่งที่แกทำกับฉัน"

ฉันไม่สนใจเธอ สายตาของฉันจับจ้องอยู่ที่พื้น ที่เศษกระดาษที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ใกล้กับเท้าของมินนี่

จดหมายตอบรับอย่างเป็นทางการจากสภา บัตรผ่านของเธอ

ภาพความทรงจำระลอกหนึ่งซัดสาดเข้ามา มินนี่ที่อ่านหนังสือจนถึงเช้า ใบหน้าซีดเซียวด้วยความเหนื่อยล้า มินนี่ที่ซ้อมพรีเซนต์หน้ากระจก เสียงสั่นแต่หนักแน่น เธอทำงานหนักมาก ไม่ใช่แค่เพื่อตำแหน่งฝึกงาน แต่เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น—และให้ตัวเธอเองเห็น—ว่าลูกสาวของโอเมก้าที่ถูกมองว่าอ่อนแอสามารถเป็นได้มากกว่านั้น

แพรวาเดินตามสายตาของฉันไป รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก เธอเดินกระทืบเท้าไปเหยียบย่ำบัตรผ่านที่ถูกฉีกลงบนพื้น จงใจใช้ส้นรองเท้าขยี้ตราประทับอย่างเป็นทางการจนเปื้อนดิน กลิ่นจางๆ แห่งความหวังของลูกสาวฉันที่ติดอยู่บนกระดาษถูกทำลายจนหมดสิ้น

โอกาสเดียวของเธอที่จะไปรายงานตัวให้ทันเวลา หายไปแล้ว

"เห็นไหมล่ะ" แพรวาเยาะเย้ย "ขยะก็ต้องอยู่บนพื้นสิถึงจะถูก"

ผู้ปกครองคนหนึ่ง ชายร่างใหญ่ที่ลูกชายของเขาอยู่ในแก๊งของแพรวา ตัดสินใจเข้ามาแทรกแซง เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการประจบเอาใจว่าที่ลูน่าในอนาคต เขาคว้าแขนฉันไว้ บีบแน่น พยายามใช้พละกำลังของเบต้าบังคับให้ฉันคุกเข่าลง

"คุกเข่าลงซะ โอเมก้า" เขาสั่งเสียงเข้ม "ก่อนที่แกจะทำให้ว่าที่ลูน่าของอัลฟ่าต้องรอ"

ฉันไม่ได้ขัดขืน ฉันแค่หันไปสบตาเขา ดวงตาของฉันเย็นชา ปราศจากความอบอุ่นที่ฉันเสแสร้งมาตลอดสิบปี

"มาร์ค" ฉันพูด เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ตัดผ่านเสียงอึกทึก "จากฝูงศิลานที อัลฟ่าของนายชื่อเกรกอรี่ใช่ไหม อาณาเขตของพวกนายตั้งอยู่บนที่ราบน้ำท่วมถึง เขื่อนกั้นน้ำได้รับการบำรุงรักษาด้วยเงินช่วยเหลือรายปีจากจันทรา กรุ๊ป เงินช่วยเหลือที่ต้องต่ออายุด้วยลายเซ็นของฉัน ถือว่ามันถูกยกเลิกแล้ว"

ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือด เขากระชากมือกลับราวกับถูกไฟลวก ชื่อฝูงของเขา ชื่ออัลฟ่าของเขา—มันเป็นข้อมูลที่โอเมก้าไม่ควรจะรู้ เขามองฉันด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มฉายชัดในดวงตา

ทันใดนั้น ประตูห้องสภาก็ถูกกระแทกเปิดอีกครั้ง

ผู้หญิงที่ประโคมไปด้วยเครื่องประดับระยิบระยับจนน่ารำคาญและชุดที่รัดรูปเกินไปก้าวเข้ามา น้ำหอมของเธอ กลิ่นดอกไม้ราคาถูกและเลี่ยนจนชวนเวียนหัว โจมตีประสาทรับกลิ่นของฉัน

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" เธอตวาด สายตาจับจ้องไปที่ลูกสาวที่กำลังร้องไห้โวยวาย "แพรวา ลูกแม่! ใครทำอะไรลูก ใครมันกล้ามาแกล้งลูกสาวของว่าที่อัลฟ่า"

นี่คือพลอย วัฒนากุล

"มันค่ะแม่!" แพรวาชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทาและเปื้อนเลือด

สายตาของพลอยตวัดมาที่ฉัน กวาดมองเสื้อผ้าเรียบง่ายและทะมัดทะแมงของฉันด้วยความรังเกียจ

ฉันไม่พูดอะไรสักคำ ฉันแค่ก้าวไปข้างหน้าแล้วตบหน้าแพรวาอีกครั้ง คราวนี้เป็นแก้มอีกข้าง เสียงดังฟังชัดและเด็ดขาด

"แกกล้าดียังไง!" พลอยกรีดร้อง

"ฉันกล้า" ฉันพูด เสียงของฉันดังก้องไปด้วยอำนาจที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ฉันล้วงเข้าไปในคอเสื้อ ดึงสร้อยที่ฉันสวมอยู่เสมอ เส้นที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าออกมา บนสร้อยนั้นมีจี้เงินแกะสลักอย่างประณีตชิ้นเล็กๆ ห้อยอยู่

ฉันชูมันขึ้น ตราสัญลักษณ์โบราณของตระกูลจันทราสีเงิน รูปหมาป่าหอนต่อหน้าพระจันทร์เสี้ยว ดูเหมือนจะเรืองแสงในที่สลัว

"ฉันคือลลิน ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลจันทราสีเงิน" ฉันประกาศ เสียงของฉันก้องกังวานไปด้วยพลัง "คู่ของฉันคือวิน อัลฟ่าแห่งฝูงพยัคฆ์ดำ และพวกแกทำร้ายลูกสาวของฉัน"

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน

แล้วพลอยกับแพรวาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"จันทราสีเงินเหรอ? ตระกูลนั้นถูกล้างบางไปเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว!" พลอยเยาะเย้ย "แกคิดว่าของกระจอกๆ นี่จะหลอกฉันได้เหรอ? แกจะต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกสาวฉัน สามสิบล้านบาท!"

"ได้สิ" ฉันพูดอย่างเย็นชา "แล้วเธอก็จะต้องจ่ายค่าชุดของลูกสาวฉัน มันเป็นชุดสั่งตัดพิเศษจากดีไซเนอร์ชาวฝรั่งเศส ทอด้วยอักขระป้องกัน ราคาแพงกว่ารถของเธอซะอีก แล้วยังมีเรื่องความบอบช้ำทางจิตใจของลูกฉันอีก"

ใบหน้าของพลอยกลายเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ "นังสารเลว! ฉันจะแสดงให้แกเห็นเองว่าใครมีอำนาจที่แท้จริง!"

เธอควานหาของในกระเป๋าแบรนด์เนมแล้วโยนการ์ดใบหนึ่งลงบนโต๊ะ มันคือการ์ดสีดำขลิบทองที่ดูหรูหรา หนัก และมีราคาแพง บนพื้นผิวของมันสลักรูปหัวหมาป่าคำราม สัญลักษณ์ของฝูงพยัคฆ์ดำ

ลมหายใจของฉันสะดุด หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนถูกกำด้วยกำปั้นน้ำแข็ง

ฉันจำการ์ดใบนั้นได้

มันคือการ์ดคู่ครองของอัลฟ่า ที่ให้สิทธิ์ในการเข้าถึงและอภิสิทธิ์สูงสุดภายในฝูง การ์ดที่สภาสูงมอบให้ฉันเมื่อเดือนที่แล้วสำหรับคุณงามความดีของฉัน การ์ดที่ฉันมอบให้วิน สามีของฉัน เก็บรักษาไว้

และบนนั้น ใต้สัญลักษณ์ของฝูง มีกลิ่นน้ำหอมราคาถูกและเลี่ยนของพลอยจางๆ ปะปนอยู่กับกลิ่นสนและดินอันคุ้นเคยของวิน

จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายเข้าที่ ตะปูตัวสุดท้ายถูกตอกลงบนโลงศพของการแต่งงานของฉัน

เขาไม่ได้แค่คบชู้ แต่เขายังมอบสถานะ เกียรติยศ และตัวตนทั้งหมดในฐานะลูน่าของเขาให้กับผู้หญิงคนนี้