คู่แท้ที่เขาไม่ต้องการ คือ หมาป่าขาวผู้เร้นกาย

มุมมองของลลิน:

รอยยิ้มของพลอยเต็มไปด้วยชัยชนะ เธอเชื่อว่าตัวเองชนะแล้ว เธอใช้นิ้วที่ทาเล็บอย่างสวยงามเคาะที่ขมับของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"อัลฟ่าของฉันคะ ที่รัก มีโอเมก้าตัวเล็กๆ ก่อเรื่องอยู่ที่นี่ คุณน่าจะมาจัดการหน่อยนะคะ"

ฉันรู้สึกได้ถึงคลื่นกระแสจิตที่เธอส่งออกไป เป็นการกระจายเสียงที่หยาบกระด้างและเป็นสาธารณะเมื่อเทียบกับการเชื่อมต่อที่ใกล้ชิดที่ฉันมีกับวิน มันเหมือนได้ยินใครบางคนตะโกนในห้องสมุด

และฉันก็รู้สึกได้ถึงการตอบสนอง ตัวตนที่คุ้นเคยกำลังใกล้เข้ามา คู่ของฉัน

ประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งเหวี่ยงเปิดออก

วิน ฮาร์เปอร์ สามีสิบปีของฉัน อัลฟ่าแห่งฝูงพยัคฆ์ดำ ยืนเป็นเงาตะคุ่มอยู่ที่ประตู เขายังคงหล่อเหลาเหมือนวันที่ฉันพบเขา ไหล่กว้างของเขาเต็มกรอบประตู การปรากฏตัวของเขาแผ่พลังที่ทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน

สายตาของเขากวาดไปทั่วห้อง และเพียงเสี้ยววินาที มันก็สบเข้ากับตาของฉัน ฉันเห็นความตกใจวาบขึ้นในแววตาของเขา ความตื่นตระหนกที่ไม่ได้ป้องกันชั่วครู่ เขาเห็นฉัน เขาเห็นมินนี่ที่บอบช้ำและตัวสั่น

แล้วมันก็หายไป หน้ากากแห่งความเย็นชาเฉยเมยก็เข้ามาแทนที่ สมบูรณ์แบบจนน่ากลัว เขามองฉัน มองลูกสาวของตัวเอง ราวกับว่าเราเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง

"วิน ที่รัก!" พลอยร้องเสียงหลง วิ่งไปเกาะแขนเขา "ผู้หญิงบ้าคนนี้ทำร้ายแพรวาของเราค่ะ! เธอหักจมูกลูก!"

แพรวาเล่นบทบาทของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ สะอื้นซบกับเสื้อสูทราคาแพงของเขา "พ่อคะ มันบอกว่ามันเป็นคู่ของพ่อ! มันบ้าไปแล้ว!"

ผู้ปกครองคนอื่นๆ ในห้อง เมื่อเห็นอัลฟ่าของพวกเขา ก็เริ่มส่งเสียงโหวกเหวกทันที

"มันเป็นคนบ้าค่ะ อัลฟ่า!"

"มันบุกเข้ามาที่นี่!"

"มันอ้างว่ามาจากฝูงที่ตายไปแล้ว!"

วินฟัง ใบหน้าของเขานิ่งราวกับรูปสลักหิน เขามองมาที่ฉัน และเสียงของเขาเมื่อพูดออกมา เป็นเสียงของผู้พิพากษาที่กำลังตัดสินโทษ มันไม่ใช่โทนเสียงที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยความรักที่เขาใช้ในช่องทางส่วนตัวของเรา มันเป็นเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินว่าเขาใช้กับฉันมาก่อน

"ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร" เขาพูด แต่ละคำเป็นดั่งเศษน้ำแข็งที่ทิ่มแทงหัวใจของฉัน

นี่คือการปฏิเสธในที่สาธารณะ การลบหลู่กฎของคู่แท้แห่งโชคชะตา การปฏิเสธคู่ของตนต่อหน้าผู้อื่นเป็นหนึ่งในบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เป็นบาดแผลที่บาดลึกยิ่งกว่าการทำร้ายร่างกายใดๆ ฉันรู้สึกได้ถึงพันธะศักดิ์สิทธิ์ของเราที่สั่นสะเทือนและปริร้าว ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นผ่านจิตวิญญาณของฉัน

"มันต้องคุกเข่าขอโทษค่ะพ่อ!" แพรวาเรียกร้อง ชี้มาที่ฉัน

วินไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาพยักหน้าเล็กน้อย แทบจะมองไม่เห็น ให้กับนักรบของฝูงสองคนที่ตามเขาเข้ามา "ลงโทษผู้บุกรุก"

มันคือคำสั่งของอัลฟ่า พลังที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขานั้นไม่อาจปฏิเสธได้ เป็นพลังที่ออกแบบมาเพื่อบังคับให้หมาป่าที่อันดับต่ำกว่าต้องเชื่อฟัง

แต่ฉันไม่ใช่หมาป่าธรรมดา หมาป่าขาวในสายเลือดของฉัน สายเลือดของอัลฟ่าและลูน่าที่สืบทอดมายาวนานจนถึงเทพีแห่งดวงจันทร์เอง ต่อต้านคำสั่งนั้น ฉันสามารถต้านทานมันได้

แต่ฉันปล่อยให้พวกเขาเข้ามา

นักรบร่างกำยำสองคนคว้าแขนฉันไว้ การจับของพวกเขาเหมือนคีมเหล็ก พวกเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้นเย็นเฉียบ ความอัปยศอดสูเป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นดั่งเสื้อคลุมหนักอึ้งที่คลุมทับตัวฉัน

แพรวาคว้าไม้บรรทัดไม้อันหนักจากโต๊ะครู มันเป็นอันเก่าที่หรูหรา ประดับด้วยเส้นเงินบางๆ เพื่อความสวยงาม

ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความอาฆาต "นี่สำหรับที่แกกล้ามาแตะต้องตัวฉัน" เธอคำราม

เธอเงื้อไม้บรรทัดขึ้นสูงแล้วฟาดลงมาที่หลังของฉัน

เส้นไฟบริสุทธิ์ลุกวาบไปทั่วผิวหนังของฉัน การประดับด้วยเงินทำให้มันเป็นมากกว่าแค่การตี มันคือการทรมาน การฟาดอีกครั้ง และอีกครั้ง แต่ละครั้งส่งความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่าง กลิ่นเนื้อไหม้ของตัวเองคละคลุ้งในรูจมูก

อีกฟากหนึ่งของห้อง วินยืนมองอยู่ ใบหน้าของเขานิ่งเฉย แต่ฉันเห็นมัน ฉันเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนบนกำปั้นที่กำแน่นของเขา ฉันเห็นกล้ามเนื้อที่กระตุกบนขากรรไกรของเขา ผ่านพันธะที่เสียหายของเรา ฉันรู้สึกได้ถึงเงาของความเจ็บปวดของฉันที่สะท้อนอยู่ในตัวเขา พันธะคู่ครองทำงานสองทาง ความทุกข์ทรมานของฉันคือของเขา

และถึงกระนั้น เขาก็ไม่ทำอะไรเลย เขายืนมองคู่ของเขาถูกทุบตีสำหรับแผนการที่เขาเป็นคนวางไว้

ฉันไอออกมา เลือดและน้ำลายกระเซ็นลงบนพื้นขัดมัน ฉันเงยหน้าขึ้น ผมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบใบหน้า และสบตาเขา

ฉันส่งยิ้มที่เปื้อนเลือดและแตกสลายให้เขา

"แกจะต้องเสียใจที่ปฏิเสธลูน่าของแก" ฉันพูดเสียงแหบแห้ง เสียงอ่อนแรงแต่ชัดเจน

ขณะที่คำพูดหลุดออกจากปากฉัน เสียงใหม่ก็ดังขึ้นในอากาศ เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นเรื่อยๆ มันคือเสียงของใบพัดหนักๆ ที่กำลังโบกสะบัดอากาศ

พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ

ทุกคนแข็งทื่อ มองไปทางหน้าต่างบานใหญ่

เฮลิคอปเตอร์เกรดทหารสามลำลอยอยู่นอกหน้าต่าง ไฟส่องสว่างของพวกมันสาดเข้ามาในห้องจนสว่างจ้า เชือกถูกปล่อยลงมาจากประตูที่เปิดอยู่ และร่างในชุดยุทธวิธีสีดำก็โรยตัวลงมาด้วยความเร็วและความแม่นยำที่น่าสะพรึงกลัว

หน้าต่างแตกกระจายเข้ามาข้างใน ทหารที่ติดอาวุธและสวมเครื่องหมายของสภาสูงมนุษย์หมาป่ากรูกันเข้ามาในห้อง ควบคุมสถานการณ์ได้ในไม่กี่วินาที

ผู้นำของพวกเขา นายทหารหน้าตาเคร่งขรึมผมสีดอกเลา เดินตรงมาที่ฉัน เขาไม่สนใจอัลฟ่า พวกอันธพาล หรือใครทั้งนั้น เขาหยุดอยู่หน้าร่างที่คุกเข่าของฉันและค้อมตัวลงต่ำ เป็นการแสดงความเคารพแบบโบราณของหมาป่า

"ลูน่าลลิน" เขาพูด เสียงดังก้องไปด้วยอำนาจ "คำสัตย์สาบานแห่งจันทราสีเงินได้รับการตอบรับแล้ว หน่วยพิทักษ์สภาสูงพร้อมรับคำสั่งจากท่านครับ"

ทั้งห้องเงียบกริบ อำนาจเพิ่งจะเปลี่ยนมือ