คำโกหกของอัลฟ่า การลุกฮือของโอเมก้า

มุมมองของศศิ:

คริสตัลข้อมูลในกระเป๋าของฉันให้ความรู้สึกทั้งหนักอึ้งและไร้ความหมาย ใช่ มันเป็นหลักฐานที่มัดตัวได้ แต่มันเป็นข้อมูลดิจิทัล มันอาจถูกปัดตกไปว่าเป็นของปลอม ฉันต้องการอะไรที่มากกว่านั้น อะไรที่จับต้องได้ ปฏิเสธไม่ได้ และรวบรวมมาจากใจกลางชีวิตลับๆ ของพวกเขา

ฉันต้องกลับเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้นให้ได้

ตำแหน่งนักบำบัดของตระกูลคือไพ่เด็ดของฉัน ฉันสร้างรายงานปลอมเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการระบาดของไข้ปอดในหมู่ผู้สูงอายุของตระกูลและใช้มันเป็นข้ออ้าง "คนรับใช้คนหนึ่งที่บ้านพักตากอากาศเก่าของวงศ์วานิชอยู่ในรายชื่อที่ฉันต้องไปตรวจสุขภาพค่ะ" ฉันบอกหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย โดยใช้ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการที่ถูกลืมไปแล้วของคฤหาสน์หลังนั้น "เธอแก่เกินกว่าจะมาที่คลินิกได้"

คำขออนุญาตได้รับการอนุมัติโดยไม่ลังเล ก็ฉันเป็นแค่นักบำบัดโอเมก้าที่ห่วงใยคนอื่นนี่นา

ในชุดนักบำบัดเรียบๆ ของฉัน ฉันถูกพาเข้าไปในคฤหาสน์โดยทหารยามหน้าตาบึ้งตึงที่ทิ้งฉันไว้ที่ประตู ข้างใน ฉันพบกับคนรับใช้โอเมก้าท่าทางประหม่า เธอชื่อมาลา

"ฉันมาตรวจเอลาร่าน่ะค่ะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและเป็นมืออาชีพ

"เธออยู่ในห้องค่ะ" มาลากระซิบ พลางบิดมือไปมา "แต่... คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายออกไปข้างนอกกับคุณหนูค่ะ พวกท่านคงไม่พอใจแน่ถ้าเจอคนแปลกหน้าอยู่ที่นี่"

"ใช้เวลาไม่นานหรอกค่ะ" ฉันรับรองเธอ ขณะที่สายตาของฉันกวาดสำรวจโถงทางเข้าที่หรูหราไปแล้ว "หน้าที่ของฉันต่อสุขภาพของคนในตระกูลต้องมาก่อน"

หลังจากการตรวจสุขภาพปลอมๆ อย่างรวดเร็วกับหมาป่าสูงวัย ฉันก็เริ่มแผน "ฉันขอน้ำแก้วหนึ่งได้ไหมคะ" ฉันบอกมาลา พลางนำทางเธอไปยังห้องนั่งเล่นหลัก "แล้วฉันสังเกตว่าคุณใช้มือซ้ายไม่ถนัด นี่อาจจะช่วยเรื่องข้ออักเสบได้นะคะ" ฉันยื่นถุงสมุนไพรจันทรากลีบหายากให้เธอ

ตาของเธอเบิกกว้าง สมุนไพรจันทรากลีบมีค่ามหาศาล ขณะที่เธอรับมันไป ฉันก็ชวนคุยต่อ "บ้านหลังนี้สวยจังเลยนะคะ อัลฟ่าในอนาคตคงจะภูมิใจกับมันมาก"

ความรู้สึกขอบคุณและสถานะโอเมก้าที่เรามีร่วมกันทำให้เธอใจอ่อน "ใช่ค่ะ" เธอสารภาพด้วยเสียงกระซิบ "ท่านเดชเองก็มาที่นี่สัปดาห์ละสองครั้งเพื่อสอนรูปแบบการต่อสู้ให้คุณหนูสิงโต และคุณหญิงเอมอร... ท่านก็นำเครื่องประดับมูนสโตนที่สวยที่สุดมาให้คุณผู้หญิงไลลา ฉันได้ยินท่านเรียกคุณไลลาว่าเป็นลูน่าที่ท่านต้องการมาตลอด คนที่จะนำเกียรติยศมาสู่ตระกูล"

ทุกคำพูดเป็นการยืนยันความจริงที่ฉันรู้อยู่แล้ว แต่การได้ยินมันออกมาดังๆ ทำให้การทรยศนั้นรู้สึกสดใหม่และเจ็บปวด สายตาของฉันเหลือบไปที่ห้องนอนใหญ่ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย

"ขอเข้าห้องน้ำได้ไหมคะ" ฉันถาม

มาลาพยักหน้า ความสนใจของเธอจดจ่ออยู่กับสมุนไพรล้ำค่า ฉันแอบเข้าไปในห้องนอน มันเป็นเหมือนวิหารสำหรับพวกเขา กลิ่นของเขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง ปะปนกับกลิ่นของเธอ—ส่วนผสมที่เลี่ยนของกุหลาบและความทะเยอทะยาน บนผนังมีเครื่องฉายโฮโลแกรมขนาดยักษ์ทำงานอยู่ แสดงภาพนิ่งภาพหนึ่ง

เป็นภาพภาคินและไลลา สวมชุดพิธีการสีขาวแวววาวของพิธีผูกพันคู่ชีวิต มือของเขาวางอยู่บนเอวของเธอ มือของเธอวางอยู่บนอกของเขา พวกเขากำลังยิ้ม ดูเหมือนอัลฟ่าและลูน่าตัวจริงทุกประการ พวกเขาจัดพิธีลับๆ ของตัวเอง พวกเขาเย้ยหยันพระแม่จันทราด้วยตัวเอง

ความรู้สึกวิงเวียนถาโถมเข้ามา ความอุกอาจของมันทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ ฉันโซเซถอยหลัง มือของฉันคว้าวงกบประตูไว้เพื่อพยุงตัว ทันใดนั้นเสียงรถที่บดขยี้กรวดบนถนนก็ส่งสัญญาณเตือนภัยดังเข้ามาในหู

"พวกเขากลับมาเร็วกว่ากำหนด!" มาลาส่งเสียงฟู่ๆ จากโถงทางเดิน ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ก่อนที่ฉันจะทันได้ทำอะไร เธอก็ผลักฉันเข้าไปในที่ซ่อนที่ใกล้ที่สุด—ห้องเก็บของมืดๆ ขนาดใหญ่ที่อยู่ติดกับห้องครัว แล้วดึงประตูให้ปิดลงทันทีที่ประตูหน้าเปิดออก

หัวใจของฉันเต้นระรัวในความมืดที่น่าอึดอัด ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาดังและชัดเจนจากห้องครัวที่อยู่ติดกัน สิงโตกำลังพูดเจื้อยแจ้วเกี่ยวกับวันของเขา จากนั้นไลลาก็พูดขึ้น

"ฉันเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้วนะ ภาคิน" เธอโวยวาย เสียงแหลมคม "เบื่อที่จะต้องเสแสร้ง ฉันอยากให้คุณประทับตราฉัน ฉันอยากให้คุณยืนต่อหน้าคนทั้งตระกูลและปฏิเสธโอเมก้าน่าสมเพชนั่นอย่างเป็นทางการ"

อากาศในห้องเก็บของเริ่มเบาบาง หายใจลำบาก

ฉันได้ยินเสียงแก้วกระทบกัน จากนั้นก็เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ปลอบโยนของภาคิน "ใจเย็นๆ สิ ไลลา สนธิสัญญาใกล้จะลงนามแล้ว ผมต้องการความมั่นคงของสายใยแห่งโชคชะตาอีกสักพัก หมาป่าของผมกระสับกระส่ายกับการเปลี่ยนแปลงอำนาจ"

เขาถอนหายใจ เป็นเสียงของความเหนื่อยล้าและยอมจำนน "ในคืนวันเพ็ญครั้งต่อไป หลังจากการลงนาม ผมจะทำมัน ผมจะปฏิเสธเธอต่อหน้าทุกคน จากนั้นเธอกับผมจะทำการประทับตราให้เสร็จสมบูรณ์ และเธอจะได้ขึ้นสู่ตำแหน่งลูน่าของผมอย่างที่ควรจะเป็น"

แล้วคำพูดที่ทำให้หัวใจฉันหยุดเต้นก็ดังขึ้น

"เธอกับสิงโตคืออนาคตของผม คือราชวงศ์ของผม" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ "ส่วนศศิ... เธอเป็นแค่เรื่องตลกของพระแม่จันทรา เป็นแค่เครื่องมือบนเส้นทางสู่อำนาจ เป็นแค่หนทางไปสู่เป้าหมาย"

เครื่องมือ เรื่องตลก

น้ำตาที่ฉันไม่รู้ว่ายังเหลืออยู่ไหลอาบแก้มในความมืดที่เงียบงัน ฉันได้ยินมามากพอแล้ว

ฉันรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของพวกเขาย้ายเข้าไปในห้องนั่งเล่น จากนั้น ฉันกลั้นหายใจแล้วแอบออกจากห้องเก็บของ มาลาส่งสายตาหวาดกลัวมาให้ฉัน และฉันก็พยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเพื่อปลอบใจก่อนที่จะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากประตูหลังอย่างเงียบเชียบ

ขณะที่ฉันเลี้ยวตรงหัวมุมบ้าน ฉันก็เดินสวนกับไลลาที่ก้าวออกมาที่ระเบียง เครื่องสื่อสารของเธอแนบหู เธอสวมชุดคลุมผ้าไหม ใบหน้าของเธอสว่างขึ้นด้วยแสงจากอุปกรณ์

ดวงตาของเธอหรี่ลง กวาดตามองชุดนักบำบัดเรียบๆ และเสื้อคลุมมีฮู้ดของฉัน เธอจำฉันไม่ได้ แต่ฉันเห็นแววแห่งความสงสัยในสายตาของเธอ นักบำบัด มาที่นี่ เวลานี้? มันผิดปกติ

เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่พินิจพิเคราะห์ของเธอจับจ้องมาที่ฉันจนกระทั่งฉันหายเข้าไปในแนวต้นไม้

ฉันรู้ในตอนนั้น ด้วยความมั่นใจที่เยือกเย็น ว่าเวลาของฉันกำลังจะหมดลงแล้ว

---