อ้อนสวาทคาสโนว่า
ตอน 2
“ตาซันรังแกอะไรหนูคีย์ บอกคุณลุงมาซิคะ เดี๋ยวลุงจัดการให้” ผู้เป็นลุงหูผึ่งทันทีที่หลานสาวตัวน้อยเอ่ยถึงบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน
“นั่นสิ! บอกคุณป้ามาค่ะลูกขา คุณป้าจะจัดการตาซันเองนะคะคนดี” ผู้เป็นป้าร่วมผสมโรงไปด้วย ทำเอาผู้เป็นมารดาได้แต่ส่ายหน้าอย่างปวดเศียรด้วยไม่รู้จะจัดการกับผู้ใหญ่ทั้งสามที่คอยให้ท้ายเด็กหญิงอย่างไรดี
“หนูคีย์อยากกินไอศกรีม หนูคีย์ให้ซันไปเป็นเพื่อน แต่ซันไม่ไปค่ะ แล้วซันก็ยังมาว่าคีย์บ้าฮือออ... ” เด็กหญิงยิ่งสะอื้นหนักเข้าเมื่อเอ่ยถ้อยคำฟ้องผู้เป็นลุงและป้า เด็กหญิงรู้ว่าน้ำตาจะทำให้ได้ทุกอย่างตามต้องการ
“อยากกินไอศกรีม หน้าบ้านเนี่ยนะลูก” ผู้เป็นป้าอุทานถามเริ่มออกอาการหน้าเหวอ ความจริงร้านไอศกรีมที่เด็กหญิงพูดถึงอยู่เพียงหลังคาถัดไปเท่านั้น ที่สำคัญมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตถึงขนาดต้องร้องห่มร้องไห้ เรื่องที่ใหญ่กว่าไอศกรีมเห็นทีจะเป็นที่ลูกชายตัวดีขัดใจเป็นแน่
“ใช่ค่ะ ก็คุณลุงขา คุณป้าขาบอกเองนี่คะว่าให้ซันเป็นเพื่อนหนูคีย์ คอยดูแลหนูคีย์ แต่หนูคีย์แค่ให้ซันปั่นจักรยานพาหนูคีย์ไปหน้าบ้านแค่นี้ซันก็ไม่ไป คุณลุงขา คุณป้าขาต้องจัดการให้หนูคีย์นะคะ” เด็กหญิงหันมาออเซาะผู้เป็นลุงและป้าพร้อมน้ำตาค่อยๆ ปริ่มราวจะหลั่งรินอีกรอบ
“อ่า... คุณป้าว่าเอางี้ดีไหมคะเดี๋ยวคุณป้าให้แม่บ้านไปซื้อให้ดีไหมคะ ส่วนเราไปนั่งเล่นในสวนหลังบ้านกัน ไม่ต้องลำบากออกไปเองหรอกลูกอากาศมันร้อนดูสิคะตากแดดกลางเที่ยงแบบนี้ผิวเสียหมดนะคะ” ผู้เป็นป้าพยายามเบี่ยงเบนความสนใจและเอาใจหลานสาว
“ไม่เอาค่ะ หนูคีย์จะให้ซันพาไป ถ้าซันไม่พาไปหนูคีย์ก็ไม่กิน แล้วหนูคีย์ก็จะกรี๊ดๆๆๆ ให้ตายไปเลย” เด็กหญิงคีตาพ่นวาจาเกรี้ยวกราดเมื่อได้ยินถ้อยคำขัดใจ ใบหน้าเง้างอนตวัดสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสี่ที่ได้แต่นิ่งอึ้ง
ทั้งคุณภาคิน คุณวายุและคุณกุสุมาต่างมองหน้ากันไปมา ในขณะที่คุณมินตรามองตวัดสายตามองผู้ใหญ่แต่ละคนแทนการกล่าวคำสมน้ำหน้า ไม่มีใครส่งเสียงตอบรับเมื่อเด็กหญิงแผลงฤทธิ์ยืนยันความต้องการสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอพอใจได้คือ เด็กชายเจ้าของนามเรียกขาน ‘ตาซัน’ ต้องพาออกไปซื้อไอศกรีมเท่านั้น แล้วสิ่งที่ทุกคนคาดคิดไว้ก็ออกผลทันใดเมื่อเสียงเล็กแหลมแทบบาดแก้วหูของเด็กหญิงหวีดร้องขึ้น
“กรี๊ดดดด...”
“ยัยหนูคีย์!”
ท้ายสุดผู้ใหญ่ทั้งสี่คนก็จนปัญญาไม่สามารถต้านทานอารมณ์ของเด็กหญิงคีตาได้ คุณวายุและคุณกุสุมาผู้ซึ่งเด็กหญิงเรียกขานนามว่า คุณลุงขา กับ คุณป้าขา ได้แต่อ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ฝ่ายคุณภาคินกับคุณมินตราได้แต่มองบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจกรีดร้องอย่างเอาแต่ใจไม่ยอมลงให้ใครทั้งสิ้น
คุณมินตราได้แต่ส่งสายตาตำหนิผู้เป็นสามีที่ตามใจบุตรสาวจนกลายเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ ไม่แม้แต่คนในบ้านที่ไม่มีใครต้านทานอารมณ์ร้ายของคุณหนูคีตาได้ ความโชคร้ายยังกระจายมายังเด็กชายศรัณย์ หรือ ตาซัน บุตรชายสุดรักของคุณวายุและคุณกุสุมาอีกด้วย ในที่สุดภารกิจไล่ล่าหาตัวเด็กชายศรัณย์ก็โกลาหลขึ้น ไม่เช่นนั้นเด็กหญิงคีตาคงไม่มีวันยอมหยุด หากไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ...
*****************************************
“ทำไมซันต้องตามใจยัยคีย์ด้วยครับ” เด็กชายศรัณย์ถามขึ้นอย่างขัดใจเมื่อถูกตามตัวมาพบ สายตายาวรีจ้องมองเด็กหญิงคู่กรณีอย่างหงุดหงิด ทุกครั้งที่ตนขัดใจไม่ตามใจ คุณหนูคีตาจอมเอาแต่ใจจะต้องออดอ้อนบิดามารดาเขาให้ตามตัวตนมาพบแล้วเขาก็ต้องยอมอ่อนข้อให้ทุกที ชิส์! ยัยคีย์บ้า อย่าหวังว่าฉันจะยอมลงให้ง่ายๆ
“ซันเป็นผู้ชาย หนูคีย์เป็นผู้หญิง ซันกับหนูคีย์เป็นเพื่อนกัน ซันก็ต้องดูแลหนูคีย์ เข้าใจไหมลูก” ผู้เป็นบิดาเอ่ยตอบพยายามเกลี้ยกล่อมให้บุตรชายเห็นดีด้วย เขาต้องการให้บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเติบโตเป็นชายหนุ่มผู้เพรียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติและที่สำคัญต้องเป็นสุภาพบุรุษ ในเมื่อเด็กหญิงคีตาคือบุตรสาวของเพื่อนสนิทผู้เป็นบิดามารดา ศรัณย์กับคีตาก็สมควรเป็นเพื่อนรักกันและ ตาซัน จะต้องคอยดูแล หนูคีย์ นี่คือเรื่องที่เขาคาดหวังไว้ แต่เมื่อบุตรชายแผลงฤทธิ์ไม่ยอมลงง่ายๆ ด้วยถูกเลี้ยงมาแบบตามใจจากมารดาและคุณยาย คุณวายุจึงได้แต่กลุ้มใจนับวันเด็กชายจะมีแต่เอาแต่ใจไม่แพ้กัน
“ยัยคีย์เนี่ยนะครับป๊าเป็นผู้หญิง ซันว่า... ยัยคีย์บ้าเนี่ยแม้แต่ช้างยังกลัวถูกล้มเลยครับ” เด็กชายศรัณย์อุทานถามราวกำลังได้ยินเรื่องราวแปลกประหลาดท้ายประโยคแอบหยอดคำให้เด็กหญิงได้แสบๆ คันๆ
“ตาซันทำไมไปว่าหนูคีย์แบบนั้นล่ะลูก” คุณกุสุมาอุทานถามอย่างตกใจในวาจาร้ายกาจของบุตรชายพร้อมๆกับส่งสายตาขอลุแก่โทษไปให้ผู้เป็นบิดามารดาของเด็กหญิง
“คีย์ไม่ยอมนะคะคุณลุงขา คุณป้าขา ดูสิคะนี่ขนาดต่อหน้าคุณลุงขา คุณป้าขา ซันยังต่อว่าหนูคีย์ขนาดนี้” เด็กหญิงรีบออดอ้อนขอความเห็นใจจากผู้เป็นลุงและป้าทันที ดวงตาคู่งามฉายแววเว้าวอนเสียจนผู้เป็นลุงและป้าสงสาร
“น้อยๆ หน่อยยัยคีย์” เด็กชายศรัณย์รีบต่อว่าเด็กหญิงคีตาทันทีที่ได้ยินวาจาแสนฉอเลาะ เจอมุกนี้เข้ารับประกันได้ว่าผู้เป็นบิดามารดาของเขาต้องตกหลุมพรางคุณหนูเจ้ามารยานี่แน่ ขนาดเป็นทอมยังออดอ้อนได้ใจขนาดนี้ บุพการีของเขาก็แสนจะเอาอกเอาใจหลานรัก
...ทำไมไม่เกิดมาเป็นลูกป๊ากับม้าฉันให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยนะยัยคีย์ ฉันจะได้ไปเป็นลูกคุณลุงคุณป้าที่แทนจะไม่ต้องมายอมตามใจเธอเช่นทุกวันนี้ ชิส์! ยัยคีย์บ้า!
“ตาซัน ป๊าขอสั่งนับตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามลูกขัดใจหนูคีย์เป็นอันขาด เข้าใจไหม” คุณวายุสั่งการทันทีไม่รีรอให้บุตรชายได้มีโอกาสโต้แย้งแม้แต่นิด
“ต้องดูแลตลอดไปด้วยค่ะคุณลุงขา” เด็กหญิงคีตารีบต่อวาจานั้นทันทีพร้อมโถมกายเข้าโอบกอดผู้เป็นลุงอย่างออดอ้อน
“ใช่แล้วค่ะ ถ้าตาซันขัดใจหนูคีย์ต้องรีบบอกคุณลุงทันทีนะคะ” ผู้เป็นลุงหันมาเอาใจหลานสาว มือเรียวยาวโยกคลอนศีรษะน้อยๆ ที่อิงซบอกนั้นอย่างเอ็นดู
“เข้าใจแล้วใช่ไหมนายซัน ว่านายต้องคอยดูแลฉัน ตามใจฉัน ห้ามขัดใจฉัน” เด็กหญิงคีตาหันมาเอ่ยวาจาอย่างถือดี ดวงตาฉายแววเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะ
“ฝันไปเถอะ! ...ยัยคีย์บ้า แบร่ๆๆๆ ” จบคำร่างโปร่งของเด็กชายศรัณย์ก็ดีดตัวออกจากโซฟาโกยแนบหนีหายไปทันทีไม่รีรอฟังความใดๆ ในเมื่อบุพการีของเขาอยากเอาใจคุณหนูผู้เอาแต่ใจก็ตามใจมันไม่เกี่ยวกับเขา ...ฝันไปเถอะยัยคีย์บ้าใครจะเป็นข้าทาสคอยรับใช้เธอไปตลอดชีวิต
“นายซัน!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ... นายกล้าดียังไงวิ่งหนีฉันแบบนี้ ฮึ่ย! คอยดูนะ...โตขึ้น ถ้าฉันทำให้นายมาสยบแทบเท้าฉัน... ขอฉันแต่งงานไม่ได้ อย่ามาเรียกฉันว่าคีตา” เด็กหญิงคีตาได้แต่ตะโกนอย่างขัดใจตามหลังเด็กชายศรัณย์ไปด้วยไม่อาจทำอะไรได้
“อะไรนะลูก!”
ผู้ใหญ่ทั้งสี่แทบลมจับเมื่อได้ยินวาจาของเด็กหญิงตัวน้อย คุณมินตราแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีหายไปต่อหน้าต่อตา เธอจะสั่งสอนบุตรสาวยังไงดีในเมื่อคุณพ่อตัวดีคอยให้ท้ายตลอดเวลา คุณภาคินได้แต่ยิ้มอย่างเอาใจภรรยาเมื่อเจอกับสายตาที่มองมาอย่างคาดโทษ ความจริงหากคีตากับศรัณย์จะเกิดชอบพอกันเมื่อวันที่เติบโตก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ที่สำคัญเขามั่นใจว่าศรัณย์จะเป็นคนเดียวที่จัดการบุตรสาวเขาได้ชนิดที่เรียกว่า...เอาอยู่ และหากคีตาจะเกิดชมชอบศรัณย์ หรือ ตาซัน จริงๆ งานนี้เห็นทีต้องสอนบุตรสาวหาวิธีจับผู้ชาย เฮ้อ... แต่ถ้าหนูอ่อนหวานให้ได้สักครึ่งของคุณแม่ก็จะดีนะลูกยัยหนูคีย์!
คุณอาจจะชอบ
