จำนนรักจอมเผด็จการ

แสงเหนือ หิรัญภากร หนุ่มใหญ่วัย 45 ปี

เจ้าของฟาร์มวัวนม รีสอร์ตและท่องเที่ยวที่ผสมผสานกับธุรกิจวัวนม เป็นหนุ่มโสด เคยมีคนรัก แต่เลิกราไปนานแล้ว จึงครองโสดมาตลอด เขาเป็นคนดุ ขี้หงุดหงิด ขี้โมโห ไม่อ่อนโยน ไม่ชอบเด็กอย่างหลังนี่ขออยู่ห่างๆ ดีกว่าอย่ามาใกล้ แม้เขาจะไม่ทำอะไรแต่ไม่ชอบ แต่แล้ววันหนึ่งเหมือนฟ้าแกล้ง ยิ่งเกลียดอะไรก็จะได้สิ่งนั้น

ในวันหนึ่งของการทำงานที่แสนเหน็ดเหนื่อย ตามประสาชาวไร่ ชาวสวน ทั้งกรำแดดจนเหงื่อโทรมกาย ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดไปมากกว่านี้แล้วล่ะ จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

กริ้ง! กริ้ง! กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของฟาร์ม

ที่กำลังยืนคุมงานถึงกับถอนใจ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อนพาลทำให้เขาไม่อยากคุยหรือรับสายใครเลย กริ้ง! กริ้ง! กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ดังซ้ำอีกครั้ง เพราะเจ้าของยังไม่ได้กดรับ จนลูกน้องคนสนิทมองหน้า

“ไม่รับสายล่ะครับ” โตมรลูกน้องคนสนิท

“เหนื่อยคุย เวลาเหนื่อยฉันขี้เกียจขยับปากมากเลยรู้ไหม”

“เผื่อเป็นคนสำคัญไงครับ” โตมรให้ความเห็น เจ้านายหนุ่มจึงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากระเป๋ากางเกง เขามองเบอร์ที่โชว์หรา แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“สวัสดีครับ” แสงเหนือรับสายเสียงเรียบติดจะหงุดหงิด

“งานยุ่งเหรอเรา ไอ้น้อง” เสียงปลายสายถามอย่างสนิทสนม

“ก็ยุ่งครับ สบายดีเหรอครับ ไม่เห็นโทรมาซะนาน” ชายหนุ่มถามกลับเสียงเรียบ หงุดหงิดเล็กๆ เพราะความร้อน

“สบายดี ว่าแต่นายยังบ้างานเหมือนเดิมสินะ ใช่ไหม”

“หึๆ ชีวิตผมก็มีอยู่เท่านี้ ว่าแต่พี่มีธุระอะไรครับถึงได้โทรมา เข้าเรื่องดีกว่า”

“เหนือ แกจำลูกสาวพี่ได้ไหม” เกริ่นมาแบบนี้ มีเรื่องอะไรหนอ ชายหนุ่มคิด

“ลูก! ลูกคนไหนของพี่วะ” ชายหนุ่มถามยียวน

“ลูกติดเมีย นายจำได้ไหม” นี่ก็ถามย้ำยังว่าจำได้ไหม

“ไม่ได้ครับ ผมจะจำได้ไงวะ มีเรื่องให้จำตั้งเยอะแยะ อีกอย่างเห็นแค่ตอนเด็ก ว่าแต่พี่มีเรื่องอะไร ร้อยวันพันปีไม่เคยจะโทรมา” เหมือนเขาจะตำหนิรุ่นพี่เล็กๆ จริงๆ ก็จำได้ทุกอย่างแหละ

“ก็ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่อยากให้ยัยแคทไปลองทำงานกับนายน่ะ”

“หึๆ ฟาร์มผมอยู่ตั้งไกล ในกรุงเทพก็มีที่ให้ทำงานนี่”

“เอ่อ อยากให้เขาออกจากความฟุ่มเฟือยบ้าง ใช้เงินเก่ง” น้ำเสียงของรุ่นพี่อึกอักเสียเหลือเกิน แสงเหนือคิด

“ไม่จริงม๊าง มีอะไรพูดกับผมตรงๆ ดีกว่า ไม่ต้องอ้อม”

“เอ่อ ถ้านายรับปากว่าจะรับ พี่ก็จะเล่าให้นายฟังคนเดียว”

“มีเรื่องจริงๆ ด้วย แล้วตอนมีเรื่องก็ดันนึกผมเนี่ยนะ ทุกที ก็รู้ว่าผมไม่ชอบเด็ก”

“เด็กบ้าอะไร ความจำหยุดชะงักหรือไง นางโตแล้ว ไม่ได้เด็ก”

“ก็เด็กอยู่ดี ผมไม่ชอบ ยิ่งถ้าเด็กน้อยๆ 4-5 ขวบก็ยิ่งไม่ชอบ” ฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าเขาหงุดหงิด

“เอ่อๆ คนอย่างนาย ไม่ชอบเด็ก คนแก่และสตรีมีครรภ์ พวกไม่อ่อนโยน”

“เออ ผมมันไม่อ่อนโยน เอาล่ะ จะพูดได้หรือยังว่าเกิดอะไร แล้วจะส่งมาที่ฟาร์มทำไมก่อน”

“ใจร้ายว่ะ คิดว่าพี่ง้อเหรอ”

“จะง้อไหมละ ถ้าไม่ง้อก็วางสาย”

“เอ่อๆ บอกแล้ว คือ... ทะเลาะกับแม่น่ะ จะหนีออกจากบ้านให้ได้”

“ทะเลาะกับแม่ ผมไม่รับเป็นที่ปรึกษาหรือที่รองรับดราม่าใครว่ะพี่ ไม่เอา”

“พี่รู้จักนิสัยแกน่า ปกติไม่เคยให้ช่วยเลยนะเนี่ย แต่ครั้งนี้ช่วยหน่อย เราสนิทกันที่สุดพี่ถึงขอความช่วยเหลือ คนอื่นพี่ก็ไม่กล้า”

“แล้วทะเลาะกันเรื่องอะไร”

“ยัยแคทเพิ่งเรียนจบใช่ไหม แล้วทีนี้แม่ยัยแคทก็ให้จับผู้ชายรวยๆ แถมยังหามาให้อีก ลูกพี่มันเพิ่งเป็นสาว เห็นเป็นแบบนี้สมัยเรียนมันแทบจะไม่มีแฟน พอเรียนจบนางอยากทำงาน ไม่ได้อยากมีผัว แม่เลยหางานให้ อยู่บริษัทของคนรู้จัก ดันเห็นหน้ายัยแคทแล้วอยากได้เป็นบ้านเล็กซะอย่างนั้น เทียวไล้เทียวขื่อเขาทางแม่ยัยแคทขอไปเป็นเมียอยู่เนี่ย”

“มีเมียแล้ว แต่ขอไปเป็นบ้านน้อยอ่ะนะ อะไรของคนสมัยนี้วะเนี่ย”

“เอ่อ เป็นพวกมีอายุสัก 50 กว่าปี มากกว่าพี่ เป็นเจ้าของบริษัท ยัยแคทไม่ชอบอึดอัดแต่พูดไม่ได้ไม่อยากทะเลาะกับแม่

เลยปรึกษาพี่”

“แล้วไงครับ”