วิวาห์ของเขา สุสานลับของเธอ

ฉันถูกขังอยู่ในกรงทอง เพนต์เฮาส์สุดหรูของเลียม ธนภพ อนุสรณ์แห่งความสำเร็จของเขาและคุกที่ฉันไม่มีวันหนีพ้น ชีวิตที่แท้จริงของฉัน ภารกิจอันแรงกล้าที่จะทวงความยุติธรรมให้แม่ มันแผดเผาอยู่ลึกๆ ในใจ เป็นเชื้อไฟที่ซ่อนไว้ รอวันลุกโชน แต่คืนนี้ การกลับมาของเขา และเสียงหวานเลี่ยนของซาร่า จิรวรรณ ดังก้องไปทั่วพื้นที่กว้างขวางราวกับการทรมานที่ไตร่ตรองไว้แล้ว

เขาเรียกมันว่าการแต่งงาน ฉันเรียกมันว่าการแก้แค้น เขาพาผู้หญิงกลับมาบ้าน แต่ซาร่ากลายเป็นคนประจำ เป็นคนสนิทของเขา เขาควงเธอออกหน้าออกตา สั่งให้ฉันเสิร์ฟแชมเปญให้พวกเขา และจ่ายเงินให้ฉันเป็น "ค่าบริการ" — ธนบัตรใบละพันหยาบๆ สำหรับ "ความลำบาก" ของฉัน ทุกการกระทำคือการหยามเหยียดครั้งใหม่ แต่ความเย็นชาที่ฉันฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของฉัน ดูเหมือนจะยิ่งโหมกระพือความเดือดดาลของเขาและความสะใจของซาร่าให้ลุกโชน

เขาเห็นฉันเป็นผู้หญิงหน้าเงิน เป็นผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งเขาไปเพื่อเงิน เขาไม่เคยรู้ว่าฉันแอบโอนมรดกทั้งหมดของฉันเพื่อช่วยบริษัทที่กำลังจะล้มของเขา บริจาคไขกระดูกโดยไม่ระบุชื่อเพื่อช่วยชีวิตเขาตอนที่เขาป่วยหนัก หรือเดินฝ่าพายุหิมะเพียงลำพังเพื่อช่วยเขาจากรถที่ตกเขา ทุกความจริง ทุกการกระทำที่เสียสละ ถูกซาร่าบิดเบือนให้กลายเป็นคำโกหก เป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบที่ใช้เล่นงานฉันในสายตาของเขา

ทำไมเขาถึงตาบอดได้ขนาดนี้? ทำไมการเสียสละอันลึกซึ้ง ความรักที่สิ้นหวังและอดทนของฉัน ถึงถูกบิดเบือนเป็นความเกลียดชังที่แผดเผาเช่นนี้? ความอยุติธรรมที่เจ็บปวดเป็นความปวดร้าวที่ไม่เคยจางหาย เป็นบาดแผลที่ไม่เคยสมาน ฉันแบกรับความโหดร้ายของเขาอย่างเงียบงัน เชื่อว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะปกป้องเขาจากศัตรูที่มองไม่เห็น

แต่ความทรมานมันเกินจะทนทาน เกินจะรับไหว ฉันจึงควักหัวใจตัวเองออกมา แสดงการกระทำขั้นสูงสุดเพื่อปกป้องเขา: ฉันแกล้งตาย ฉันลบ มายา อัครเดช ออกไปจากการมีอยู่ หวังว่าในที่สุดเขาจะปลอดภัยและเป็นอิสระอย่างแท้จริง แต่ฉันก็ได้เรียนรู้ว่าอิสรภาพต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนโหดร้าย และเส้นทางที่เขาเดินอยู่ตอนนี้ ซึ่งถูกขับเคลื่อนด้วยความโศกเศร้าและคำโกหกของเธอ มันอันตรายยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

บทที่ 1

มายา อัครเดช รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ชีวิตของเธอ

เพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางกรุงเทพฯ หลังนี้ คือกรงทอง คืออนุสรณ์แห่งความสำเร็จของเลียม ธนภพ และคือคุกของเธอ

ชีวิตที่แท้จริงของเธอ ภารกิจทวงความยุติธรรมให้เอลด้า แม่ของเธอ คือถ่านไฟร้อนที่เธอซุกซ่อนไว้ในส่วนลึก รอเพียงโอกาสที่จะหนีออกไปและจุดมันให้ลุกโชนอีกครั้ง

คืนนี้ โอกาสนั้นดูห่างไกลจนแทบเป็นไปไม่ได้

เสียงประตูหน้าเปิดออก ตามด้วยเสียงของเลียมที่ดังเกินไป ร่าเริงเกินไป ก้องไปทั่วพื้นที่กว้างขวาง

เขาไม่ได้มาคนเดียว

มายายังคงอยู่ในครัว หันหลังให้ทางเข้า แกล้งทำเป็นสนใจเช็ดเคาน์เตอร์ที่สะอาดเอี่ยมอยู่แล้ว

หัวใจเธอเต้นรัวเป็นกลอง ตอนนี้คนที่มากับเขาเสมอคือซาร่า จิรวรรณ

"เลียม คุณช่วยชีวิตฉันไว้เลยนะ" เสียงหวานเลี่ยนของซาร่าลอยเข้ามา "หลังจากการพรีเซนต์สุดห่วยนั่น ฉันต้องการแบบนี้จริงๆ"

"ทุกอย่างเพื่อหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่เก่งที่สุดของผม" เลียมพูด น้ำเสียงเขาดูสบายๆ แต่มายารู้ถึงกระแสใต้น้ำ ทุกคำพูด ทุกท่วงท่าต่อหน้าซาร่า คือการแสดงเพื่อประโยชน์ของมายา

การทรมานที่ไตร่ตรองมาอย่างดี

สองปีแล้ว ตั้งแต่เลียมตามหาเธอเจอ ลากเธอกลับมาจากชีวิตเงียบๆ ที่เธอพยายามสร้างขึ้นหลังจากการพยายามหายตัวไปอย่างทุลักทุเลครั้งแรก นี่คือความจริงของเธอ

เขาเรียกมันว่าการแต่งงาน เธอเรียกมันว่าการแก้แค้น

เขาพาผู้หญิงมาที่นี่ ไม่บ่อย แต่ก็มากพอ สวยเสมอ ประสบความสำเร็จเสมอ และเป็นขั้วตรงข้ามกับผู้หญิงแตกสลายที่เขาพยายามจะปั้นให้เป็นมายา

แต่ซาร่าต่างออกไป ซาร่าคือคนประจำ ซาร่าคือคนสนิท คือหลักยึดของเขา คือคนที่ถูกอ้างว่า "เข้าใจ" เขา

เลียมเดินเข้ามาในครัว ซาร่าเดินตามหลัง เขาหยุด มองมายา แล้วมองแก้วในมือ

"ไปเอาน้ำแข็งมาให้เราหน่อย มายา" เขาพูดเสียงเรียบ เขาไม่ได้มองหน้าเธอตรงๆ

แล้วราวกับเพิ่งนึกได้ เขาดึงธนบัตรใบละพันออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วโยนลงบนเคาน์เตอร์ "สำหรับความลำบากของเธอ"

ความโหดร้ายสบายๆ นั้น วิธีที่เขาปฏิบัติกับเธอเหมือนคนรับใช้ มันยังคงทิ่มแทงใจเธอได้เสมอ

มือของมายากำฟองน้ำแน่นขึ้น

"เลียม คุณไม่เห็นเหรอว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" ในที่สุดเธอก็กระซิบ เสียงแหบพร่า เธอมองไปที่ซาร่า ซึ่งในดวงตามีแววแห่งชัยชนะ "กับผู้หญิงคนนี้?"

เลียมหัวเราะ เสียงสั้นๆ ห้วนๆ

"กับคนนี้เหรอ?" เขาทวนคำ ดวงตาเย็นเยียบราตรีไร้ดาว "เธอหึงเหรอ มายา? หลังจากเวลาทั้งหมดนี้ เธอคิดว่าเธอยังมีสิทธิ์ที่จะหึงอยู่อีกเหรอ?"

เขาก้าวเข้ามาใกล้ "จำกรุงเทพฯ เมื่อห้าปีก่อนได้ไหม? จำความฝันของเราได้ไหม?"

ความรู้สึกหน้ามืดแล่นเข้ามา มายา อดีต เขามักจะดึงมันกลับมาที่อดีตเสมอ ห้องครัวหรูหรารอบตัวเธอดูเหมือนจะเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพที่สดใสจนแทบหยุดหายใจ

พวกเขายังเด็ก เปี่ยมด้วยไฟฝัน นอนแผ่บนพื้นอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัย พิมพ์เขียวสำหรับชุมชนยั่งยืนกระจายอยู่รอบตัว ดวงตาของเลียมเปล่งประกายด้วยอุดมการณ์ที่สะท้อนภาพของเธอเอง

"เราจะเปลี่ยนโลก มายา" เขาพูด แขนโอบรอบตัวเธอ "วิริดา สตรัคเจอร์ส จะสร้างอนาคตที่ดีกว่า"

เธอเคยเชื่อเขา เธอเคยรักเขาด้วยความรู้สึกรุนแรงจนน่ากลัว

แล้วแม่ของเธอ เอลด้า นักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมผู้ดุดัน ก็ถูกฆาตกรรม ชนแล้วหนี ตำรวจว่างั้น มายารู้ว่าเป็นฝีมือของอานนท์ วิริยะกุล นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ผู้ฉ้อฉลที่แม่ของเธอกำลังต่อสู้อยู่ คำขู่ของอานนท์ทวีความรุนแรงขึ้น ตอนแรกก็แนบเนียน ต่อมาก็ตรงไปตรงมาจนน่าขนลุก ตอนนี้เป้าหมายคือมายา

เพื่อปกป้องเลียม เพื่อให้เขาพ้นจากเป้าของอานนท์ เธอได้ตัดสินใจเลือกทางที่เป็นไปไม่ได้

เธอบอกเลียมว่าเธอกำลังจะไปทำงานบริษัทที่ได้เงินเดือนสูงในสิงคโปร์ ว่า "ความฝันลมๆ แล้งๆ" ของเขาไม่เพียงพอสำหรับเธอ

เธอจำใบหน้าของเขาได้ ความไม่เชื่อ ความเจ็บปวดที่เปลี่ยนเป็นความโกรธอย่างรวดเร็ว

"เธอจะทิ้งเราไปเพื่อเงินเหรอ?" เขาตะโกน เสียงสั่นเครือ "หลังจากทุกอย่างที่เราวางแผนกันมา?"

"มันเป็นข้อเสนอที่ดีกว่า เลียม" เธอพูด ทั้งที่หัวใจของเธอเองกำลังแตกสลาย "ฉันต้องรับไว้"

เธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ภาพใบหน้าที่แหลกสลายของเขาถูกเผาไหม้ในความทรงจำของเธอ

บริษัทสตาร์ทอัพด้านอาคารยั่งยืนของเลียม วิริดา สตรัคเจอร์ส กำลังย่ำแย่อยู่แล้ว การจากไปของเธอ ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างกะทันหัน ผลักดันให้บริษัทจวนเจียนจะล้มละลาย เขาโทรหาเธอหลายสิบครั้ง ข้อความของเขาเริ่มสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เคยรับสาย เธอทำไม่ได้ คนของอานนท์กำลังจับตาดูอยู่

สิ่งที่เขาไม่เคยรู้ก็คือ เธอใช้มรดกเล็กน้อยจากแม่ของเธอเพื่อสร้าง "กองทุนอรุณรุ่ง" ซึ่งเป็นทรัสต์ที่ไม่เปิดเผยตัวตน เธอแอบโอนเงินทุกบาททุกสตางค์เข้าวิริดา มันเป็นสายใยชีวิตลับๆ ของเธอที่ส่งถึงเขา เป็นการกระทำที่สิ้นหวังเพื่อรักษาความฝันของเขาไว้ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถรักษาสิ่งที่พวกเขามีร่วมกันไว้ได้

ซาร่า เพื่อนร่วมห้องเก่าของเธอ อยู่ที่นั่นเพื่อเก็บเศษซากให้เลียม ซาร่าที่แอบชอบเขามาตลอด ซาร่าที่ต่อมา "อย่างน่าอัศจรรย์" ได้พบ "นักลงทุนนางฟ้า" ให้กับวิริดา โดยรับเครดิตทั้งหมดจากการเสียสละที่ไม่เปิดเผยตัวตนของมายา

วิริดา สตรัคเจอร์ส ทะยานขึ้นสูง เลียมซึ่งถูกขับเคลื่อนด้วยความขมขื่นและความปรารถนาที่จะพิสูจน์ว่าเธอคิดผิด กลายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ที่ยั่งยืน

แล้วเขาก็ตามหาเธอเจอ เขาใช้ความมั่งคั่งและอิทธิพลของเขาเพื่อตามหาเธอจนถึงเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบซึ่งเธอพยายามซ่อนตัว วางแผนการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปเพื่อต่อต้านอานนท์

เขาไม่ได้ขอคำอธิบาย เขาแค่พูดว่า "เธอเป็นหนี้ฉัน เธอจะแต่งงานกับฉัน และเธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำ"

เพนต์เฮาส์นี้ ชีวิตนี้ คือการลงทัณฑ์ของเธอ

ความทรงจำอันดิบเถื่อนเหล่านั้นขูดขีดหัวใจเธอ การฆาตกรรมแม่ของเธอ อานนท์ คำขู่ นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เธอจากมา นั่นคือความลับที่เธอปกป้องอย่างสุดชีวิต ถ้าเลียมรู้ อานนท์จะทำลายเขา และกองทุนอรุณรุ่ง ของขวัญลับของเธอ เขาคิดว่าซาร่าช่วยเขาไว้ เรื่องน่าขันนี้เป็นรสขมที่ติดอยู่ในปากเธอตลอดเวลา บางครั้งเธอก็สงสัยว่ามีการเสียสละทางร่างกายที่ลึกซึ้งกว่านั้นที่เธอทำในตอนนั้นหรือไม่ ภาพเลือนลางของแสงไฟในโรงพยาบาลและความเจ็บปวดเมื่อเลียมป่วยหนัก บางสิ่งที่จิตใจของเธอได้ปิดกั้นไว้ หมอเคยเตือนเธอเกี่ยวกับภาวะแทรกซ้อนในอนาคต

ดวงตาของมายา ซึ่งอาจจะแดงก่ำจากน้ำตาที่ไม่ได้ไหลริน สบกับดวงตาของเขา

เขามองเห็นความเจ็บปวด เธอรู้ว่าเขาเห็น

"เป็นอะไรไป มายา?" เขาถาม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย เกือบจะสงสัย "ยังแบกรับความทุกข์อะไรอยู่อีกเหรอ? อยากจะเล่าให้ฉันฟังไหม?"

เขาต้องการให้เธอแตกสลาย ให้สารภาพแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวบางอย่างที่จะยืนยันความเกลียดชังของเขา ปัจจุบันกลับมากระแทกหน้าด้วยความจริงอันเย็นชาจากสายตาของเลียม

เธอทำไม่ได้ เธอจะไม่ทำ การปกป้องเขา แม้กระทั่งจากตัวเขาเอง ยังคงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และภารกิจของเธอในการต่อต้านอานนท์คือทุกสิ่งทุกอย่าง

"ไม่มีความทุกข์อะไรหรอก เลียม" เธอพูด เสียงมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ "คุณพูดถูก ฉันมันเห็นแก่ตัว ฉันเป็นแบบนี้มาตลอด"

เธอสบตาเขา ปล่อยให้เขาเห็นเพียงผู้หญิงหน้าเงินที่เธอแสร้งทำเป็น อนาคตของพวกเขาคือดินแดนรกร้าง และมันดีกว่าที่เขาจะเชื่อว่าเธอเป็นคนเผามันด้วยตัวเอง