รักที่ทรมาน รักที่มาผิดเวลา

บทที่ 2

ความลับในใจของเธอ

ไม่มีอะไรล่วงหน้าไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง!

หน้าของเธอโดนฟุบไว้ในผ้าห่มความเจ็บเริ่มเต็มไปในร่างกายเธอน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

สาครในเมื่อก่อนแค่จูบเธอก็จะถามอย่างอ่อนโยนแต่ตอนนี้เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อยากปลดปล่อยไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง......

แล้วเธอจะแก้ตัวได้เหรอ?

ไม่......

เธอทำไม่ได้

หนึ่งปีก่อนที่จากกันเธอตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ในใจ......

เธอหลับตาลงพร้อมกับปกปิดความหมดหวังในตา

รอทั้งหมดนี้จบลงกันยานอนเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าห่มเหมือนตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ

สาครลุกขึ้นมาอย่างไม่ลังเลพอใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็มองไปทางกันยาที่อยู่บนเตียง

เขาเผลอมองไปทางเลือดแดงๆที่อยู่บนเตียงทำให้เขาชะงักไป

แต่แป๊บเดียวก็หายไปเขากลับมาเป็นคนแบบเยือกเย็นเหมือนเดิม

พอจดกระดุมเม็ดสุดท้ายก็กำลังจะเดินไปและในเวลานี้

“แป๊บ”

ด้านหลังมีเสียงที่อ่อนๆของกันยา เขาหันหัวไปก็เห็นเธอพยายามลุกขึ้นมาแล้วยื่นมือไปทางเขา

“นายยังไม่ได้เอาตังให้ฉัน”เธอพูดเบาๆ

สาครตัวแข็งไปเลยวินาทีต่อไปเขาก็โมโหขึ้นมาทันที

เขาอยากจะไปบีบคอของผู้หญิงคนนี้ให้ตายคากำมือ!

เงิน!

ในใจของเธอมีแต่เงินเหรอ!

“เงินใช่ไหม?”เขาเปลี่ยนความโมโหเป็นเสียงหัวเราะแล้วเอาถุงออกมาจากตู้ข้างๆแล้วโยนขึ้นไปบนฟ้ามีเงินมากมายลอยลงมา “อยากได้เงินก็คลานมาเก็บเอง!”

หน้าของกันยาซีดไปในที่สุด

สาครตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ

เขาสามารถเอาเช็คหรือโอนให้ก็ได้แต่เขากลับเลือกที่จะเอาเงินสดให้และยังโยนให้เธอเก็บเหมือนขอทานแบบนี้ก็เพื่อที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ

ถึงแม้จะโดนเหยียบย่ำเธอก็ต้องเอาเงินนี้

เธอก็เลยพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงส่วนล่างเธอเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่เธอก็อดกลั้นไว้และเอาผ้าห่มพันตัวไปเก็บเงินที่อยู่บนพื้นทีละใบ

มองไปทางผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น มือของสาครกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว

เพื่อเงิน ศักดิ์ศรี ความบริสุทธิ์ ความเป็นคนเธอไม่เอาทั้งนั้น!

เมื่อก่อนเขาตาบอดไปจริงๆ!ถึงจะรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้ดี!

ตอนนี้สาครแค่มองกันยาแป๊บเดียวเขาก็รู้สึกว่าอยากจะอ้วก เขาเอาขาไปเตะโต๊ะที่อยู่ข้างๆแล้วเดินออกไปจากห้อง

พอได้ยินเสียงปิดประตูมือของกันยาที่เก็บเงินถึงจะหยุด

เธอก้มหัวลงมีน้ำตาไหลลงไปบนพรมทีละหยดๆ

เขา......ต้องรังเกียจเธอมากกว่าเดิมแน่ๆเลย......

แต่แบบนี้ก็ดี......

ถ้าเป็นแบบนี้หลังจากที่เธอจากไปเขาก็จะไม่เศร้า......

พอกันยาคิดแบบนี้อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกเจ็บหน้าอก

“อือฮื้ม!”เธอปิดปากแล้วไอ พอเปิดฝ่ามือก็เห็นมีเลือดเต็มอยู่ในฝ่ามือ

กันยานั่งดูนิ่งๆ

เป็นอย่างงั้นจริงด้วย......เวลาของเธอเหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม?

กันยาเก็บทุกอย่างเสร็จก็รีบเอาเงินไปที่โรงพยาบาล

“คุณหมอธีรภัทร นี่คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ สิบล้าน พอไหม?’เธอถือเงินที่อยู่ในถุง

หมอธีรภัทรคือหมอที่ยังหนุ่มๆหน้าตาดูสะอาดเรียบร้อยเขาอึ้งไปเลย “กันยาเธอไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน?”

หัวของกันยาสั่นเบาๆไม่ได้ตอบอะไร

ธีรภัทรเห็นรอยช้ำที่คอของเธอแล้ว

เขาเข้าใจทันทีในตาเต็มไปด้วยความสงสารเขาไปจับที่ไหล่ของกันยา “กันยาเธอจะทำแบบนี้ไปทำไม!ถึงแม้จะเพื่อช่วยแม่เธอก็อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้!”