ลำนำรักร้าว

"คุณหญิงให้หนูไปอยู่หอพักได้ไหมคะ" เด็กสาวตัดสินใจขออนุญาต แม้จะดูเป็นการเอาตัวรอดอย่างเห็นแก่ตัวไปหน่อยก็ตาม แต่หล่อนก็ไม่อยากอยู่เผชิญปัญหาหากลูกชายของท่านกลับมาตั้งรากปักฐานอยู่ที่นี่จริงๆ

อย่างไรเสียหล่อนก็เป็นคนนอก...อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เขาเกลียดเขาชังมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ด้วยข้อหาตัวซวยตัวกาลกิณีของครอบครัวเขา ไม่วันใดวันหนึ่งก็ต้องโผผินบินจากที่ซุกหัวนอนตรงนี้อยู่ดี

"โตแล้ว...ปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่"

"หนูไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะคุณหญิง...หนูขอโทษค่ะ หนูแค่...ไม่อยากทำให้คุณหญิงต้องเดือดเนื้อร้อนใจ เพราะพี่อาร์มเกลียดหนูมาก...ถ้าหนูอยู่เขาก็คงไม่สบายใจ"

"เขาก็อยู่ส่วนของเขา...เราก็อยู่ส่วนของเรา ฉันไม่อยากให้ใครมากล่าวหาเอาได้ว่ารังแกเด็กกำพร้าตาดำๆ เพราะอคติส่วนตัว เลี้ยงดูกันมาแล้วก็คงต้องส่งให้ถึงฝั่งถึงฝา ออกไปได้แล้วล่ะอย่าลืมไปจัดห้องให้ไว้ให้ด้วย"

คุณหญิงกัญญาตอบน้ำเสียงเรียบเฉยคาดเดาไม่ได้ถึงอารมณ์และความคิด หากแต่คำพูดบางคำมันเชือดเฉือนใจคนฟังยิ่งนัก

พรพระจันทร์กลืนน้ำลายลงแห้งฝืด บางครั้งหล่อนก็ไม่ได้อยากเติบโตขึ้นมาท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาของใครๆ หรอกนะ หล่อนไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะเลือกเกิดเองได้ หากสามารถกำหนด...หล่อนก็อยากมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบเฉกเช่นเด็กคนอื่นๆ เหมือนกัน

อย่างน้อย...ก็เป็นที่ต้องการของบุพการีโดยสายเลือด

"ค่ะคุณหญิง..." เด็กสาวน้อมรับแล้วลุกคลานถอยหลังโดยใช้เข่าเมื่อเห็นว่าอยู่ห่างจากตัวคุณหญิงพอสมควรแล้วหล่อนจึงลุกขึ้นและน้อมตัวเดินออกไปจากห้องนั้นพร้อมปิดประตูเรียบร้อย