APKDock Logo
รายชื่อตอน
แชร์
ภาพปกนิยายเรื่อง รักต้องห้าม  โทสะของผู้ปกครอง

รักต้องห้าม โทสะของผู้ปกครอง

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เอวาแอบรักภาคิน ผู้ปกครองที่รับเลี้ยงเธอหลังครอบครัวล้มละลาย แต่เมื่อเธอสารภาพรักในวันเกิดปีที่สิบแปด เขากลับระเบิดโทสะใส่และทำลายของขวัญที่เธอตั้งใจทำให้อย่างไม่ใยดี ซ้ำร้ายเขายังพาคู่หมั้นเข้ามาในบ้าน ทำลายสัญญาใจที่เคยมีให้กันอย่างสิ้นเชิง เมื่อคนที่เคยเป็นโลกทั้งใบกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอที่สุด เอวาจึงตัดสินใจหนีความเจ็บปวดนี้ด้วยการเข้าเรียนที่จุฬาฯ และย้ายไปอยู่กับพ่อที่กรุงเทพฯ เพื่อลบเขาออกไปจากใจให้พ้นจากหัว
รายชื่อตอน
แชร์

ตอน 3

คืนนั้นโคลอี้พักค้างคืน

เอวานอนอยู่บนเตียง ผนังบางๆ ไม่สามารถกั้นเสียงคลุมเครือที่ดังมาจากห้องข้างๆ ได้

เธอนอนไม่หลับ

เธอจึงลุกขึ้นไปที่ระเบียงแล้วจุดบุหรี่ เธอแอบเรียนรู้ที่จะสูบบุหรี่มานานแล้ว

รสขมปร่าเต็มปาก เช่นเดียวกับความขมขื่นในใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอลงไปชั้นล่างพร้อมกับขอบตาดำคล้ำ

โคลอี้ซึ่งดูสดชื่นและเปล่งปลั่งดึงเธอไปนั่งที่โซฟา

“เอวาจ๊ะ วันเกิดของพี่คินใกล้จะมาถึงแล้ว เอวาคิดว่าเขาจะชอบปาร์ตี้แบบไหนดี? ธีมริมทะเลดีไหม?”

รอยแดงจางๆ บนคอของโคลอี้ที่โผล่พ้นปกเสื้อออกมา มันบาดตาบาดใจเอวา

เธอจำได้ว่าเคยเดินเล่นกับภาคินที่ชายหาดในเย็นวันหนึ่ง เธอเคยบอกเขาว่าเธอรักทะเล

เขาเคยสัญญากับเธอว่าตั้งแต่นั้นไป วันเกิดของเขาทุกปีจะจัดขึ้นริมทะเล

ตอนนั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยเธอ

ตอนนี้ เขาหลีกเลี่ยงเธอราวกับเชื้อโรค เขาได้ลืมทุกอย่างที่เธอชอบและไม่ชอบไปหมดแล้ว

ขณะที่เอวากำลังจะพูด ภาคินก็ขัดจังหวะจากในครัว “ถ้าอยากรู้เรื่องของผม ก็ควรถามผมโดยตรง”

โคลอี้ทำปากยื่นอย่างขี้เล่น “ก็ฉันคิดว่าเอวาจะรู้จักคุณดีกว่านี่คะ”

เอวาฝืนยิ้ม หัวใจของเธอเจ็บปวด “ฉันไม่ค่อยรู้จักเขาดีเท่าไหร่หรอกค่ะ”

เธอลุกขึ้นจะเดินจากไป ความขมขื่นในใจกำลังจะท่วมท้น

“จะไปไหนแต่เช้า” เสียงของภาคินที่เย็นชาขึ้นมาทันทีหยุดเธอไว้

หัวใจของเอวาสั่นไหว “ฉันมีนัดไปทำวีซ่าค่ะ”

โคลอี้ดูประหลาดใจ “วีซ่าเหรอ? จะไปเที่ยวเหรอจ๊ะ? ไปกับแฟนเหรอ?”

ภาคินขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาคมกริบด้วยความไม่พอใจ “เอวา พี่ไม่ต้องการให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับใครจนกว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเรียบร้อย”

คำประณามที่เย็นชาของเขากระแทกเข้าที่หัวใจเธอ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะอธิบาย

โคลอี้ไกล่เกลี่ยด้วยรอยยิ้ม “โอ๊ย ภาคิน อย่าเข้มงวดนักเลยค่ะ เอวาโตเป็นสาวแล้ว การมีความรักเป็นเรื่องปกตินะคะ”

ภาคินและโคลอี้เดินจากไปพร้อมกัน จับมือกัน

เอวายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มือของเธอค่อยๆ กำแน่นเป็นหมัด

เธอมีอายุสิบแปดปีเพียงครั้งเดียว และเธอก็มอบมันทั้งหมดให้กับเขา

เธอจะไม่ยอมให้วัยเยาว์ของเธอถูกฝังอยู่ในบึงแห่งความรักที่ไม่สมหวัง

เธอเดินออกจากบ้าน ฝนตกปรอยๆ และอากาศก็เย็น

เธอจำได้ว่าภาคินเคยไปรับไปส่งเธอด้วยตัวเองในวันที่ฝนตก กางร่มให้เธอ เขาเคยบอกว่าเธอคือท่าเรือที่ปลอดภัยของเขาในยามพายุ

เธอบอกตัวเองให้ชินกับการเดินคนเดียว

เธอกางร่มแล้วเดินฝ่าสายฝนไป

หลังจากทำวีซ่าเสร็จ เธอกำลังจะเรียกรถแท็กซี่ แต่เธอก็บังเอิญกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของภาคิน ซึ่งเธอตั้งค่าการแจ้งเตือนพิเศษไว้

เขาเพิ่งโพสต์อัปเดตใหม่

‘วันที่ฝนตกเหมาะสำหรับการประกาศอย่างเป็นทางการ’

ภาพที่แนบมาเป็นภาพแต่งงานของเขากับโคลอี้ เขากำลังยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ส่วนความคิดเห็นเต็มไปด้วยคำแสดงความยินดี

หน้าอกข้างซ้ายของเธอไม่เจ็บแปลบเหมือนเคยอีกต่อไปแล้ว มันชาไปหมด

เธอพิมพ์ความคิดเห็นอย่างใจเย็น

‘เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก’

ติดตามชมต่อ!
เนื้อหากำลังเข้มข้น! สลับไปที่แอปเพื่ออ่านต่อ
ปลดล็อกทุกตอน
เปิดเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ

คุณอาจจะชอบ

ภาพปกนิยายเรื่อง ไอ้เสือ-ของผม
6.8
ชีวิตของเด็กกำพร้าพลิกผันเมื่อมาเฟียรับอุปการะเป็นน้องชาย ความใกล้ชิดก่อเกิดเป็นความรักจนตกลงสร้างครอบครัวและมีลูกด้วยกัน ทว่าความสุขกลับพังทลายเมื่อชายที่เขารักที่สุดใช้ความรุนแรงและนอกใจอย่างไร้ความปรานี เขาจึงตัดสินใจอุ้มลูกน้อยหนีออกจากกรงทองเพื่อแสวงหาอิสรภาพและเริ่มต้นชีวิตใหม่ ท่ามกลางหัวใจที่บอบช้ำ โชคชะตากลับนำพานายแบบภาพเปลือยชื่อดังเข้ามาพัวพัน การพบกันครั้งนี้ได้สั่นคลอนหัวใจที่เคยปิดตายและเปิดประตูสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ
ภาพปกนิยายเรื่อง กลายเป็นตัวตลกที่น่าสงสาร
7.9
ความสัมพันธ์ชั่วคืนจากความพลั้งเผลอกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเขากลับมาในชีวิตเธอด้วยสถานะพี่เขย แม้เธอพยายามผลักไสและหลีกหนี ชายหนุ่มกลับยิ่งดึงรั้งเธอไว้ เขาหยิบยื่นความอบอุ่นจอมปลอมที่ทำให้เธอหลงคิดว่าตนเองโชคดี ทว่าความสุขกลับพังทลายเมื่อความจริงปรากฏ ทุกอย่างคือเกมหลอกลวงที่จงใจปั่นหัวให้เธอเป็นคนโง่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศเปลี่ยนความรักให้กลายเป็นความเคียดแค้น จนเกิดเป็นคำอธิษฐานสุดท้ายจากใจที่แหลกสลาย ว่าขออย่าได้เวียนวนมาพบเจอกับเขาอีกเลยตลอดไป
ภาพปกนิยายเรื่อง ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
7.2
วิญญาณนักลอบสังหารสาวข้ามภพมาสถิตในร่างคุณหนูใหญ่ที่สิ้นใจอย่างโดดเดี่ยว นางตัดสินใจผันตัวเป็นแพทย์ผู้เก่งกาจและรับงานมืดบางคราวเพื่อหาเลี้ยงชีพ ทว่าชีวิตเรียบง่ายกลับถูกทำลาย เมื่อราชสำนักมีบัญชาให้นางวิวาห์กับจวิ้นอ๋องผู้มีดวงตาสีม่วงประหลาด บุรุษผู้นี้มักถูกเหยียดหยามและตั้งข้อสงสัยเรื่องชาติกำเนิด ในสายตาคนทั่วไป การแต่งงานนี้คือการลงทัณฑ์ แต่สำหรับอดีตนักฆ่า นางกลับมองเห็นเสน่ห์เร้นลับในตัวว่าที่สวามี การจับคู่ที่ดูเลวร้ายจึงเป็นจุดเริ่มต้นสู่สมรภูมิอำนาจที่เต็มไปด้วยอันตราย
ภาพปกนิยายเรื่อง น้ำตาคนรัก
7.1
งานวิวาห์ตามประเพณีไม่อาจปกป้องศักดิ์ศรีของเธอให้พ้นจากการถูกเหยียบย่ำ สามีผู้เย่อหยิ่งปฏิบัติต่อเธออย่างโหดร้ายด้วยการปาธนบัตรใส่หน้าเป็นค่าตอบแทน ราวกับเธอไม่ใช่ภรรยาแต่เป็นเพียงผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเงิน ความอดทนของหญิงสาวมาถึงขีดสุดเมื่อถูกลดทอนคุณค่า เธอตัดสินใจแน่วแน่ที่จะยุติบทบาทภรรยาที่ไร้ความหมายและพร้อมเดินจากไปตลอดกาล ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกอย่างร้ายกาจเมื่อพบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ลูกของบุรุษใจร้ายผู้ทำลายเกียรติยศของเธอจนย่อยยับ
ภาพปกนิยายเรื่อง คนคุ้นเคย
7.0
หัวใจของวาดฝันมีเพียงต้นกล้าผู้เป็นรักแรกเสมอมา เธอเฝ้ารอการกลับมาของเขาด้วยความหวัง โดยเชื่อมั่นว่าความรู้สึกระหว่างกันจะไม่เลือนหาย ทว่าหญิงสาวไม่เคยล่วงรู้เลยว่าอดีตอันแสนหวานได้จบสิ้นลงแล้ว เมื่อความจริงปรากฏว่าบิดาของเธอคือฆาตกรที่พรากชีวิตครอบครัวของชายหนุ่มไป บาดแผลฉกรรจ์ครั้งนั้นแปรเปลี่ยนความรักของเขาให้กลายเป็นความเคียดแค้น การหวนคืนมาของเขาจึงไม่ใช่เพื่อทวงสัญญารัก แต่เป็นการสาดเทความเกลียดชังและคำบอกลาอันเย็นชา สิ่งที่เธอฟูมฟักมาเนิ่นนานจึงถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานี
ภาพปกนิยายเรื่อง รักต้องห้าม…ที่ไร้เดียงสา
7.9
ถังจือเปิดใจถึงความรู้สึกอันสับสนต่อสวีเชิง โดยย้ำชัดว่าเขาไม่เคยสนใจสตรีเพศและไม่นึกพิศวาสเรื่องบนเตียง ทว่าความผิดพลาดที่เมืองตุนซึ่งเกิดจากความเมามาย กลับกลายเป็นความสัมพันธ์ครั้งแรกที่มอบความเจ็บปวดรวดร้าวให้เขายิ่งกว่ารอยแผลใด คำสารภาพที่มาพร้อมหยาดน้ำตานี้ ทำให้สวีเชิงทำได้เพียงกระชับอ้อมกอดและลูบแก้มปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน แม้ใจของสวีเชิงจะอัดแน่นด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะหาคำตอบ แต่เขาก็เลือกรับฟังความจริงนั้นเงียบๆ พร้อมตระหนักว่าความผูกพันนี้ถลำลึกเกินกว่าจะหันหลังกลับได้อีก