ความรักหลายปีสุดท้ายกลายเป็นความเกลียดชัง
ตอน 1
เมื่อชีวิตของเซียวจิ่งเหิงเหลือเพียงเจ็ดวัน เขาได้ขอให้ชินจัวให้โอกาสเขาได้แก้ไขความเสียใจในอดีต
“อาจัว ที่จริงฉันรักอยู่ยู่โหยวตลอดมา”
“ถึงเวลานี้แล้ว ฉันไม่อยากฝืนอีกต่อไป ”
“ช่วยเซ็นสัญญาหย่าให้ฉันได้ไหม เพื่อให้ฉันได้ทำตามใจ”
แต่คนที่ทิ้งภรรยาและลูกคือเขา และสุดท้ายคนที่ร้องไห้ขอคืนดีก็คือเขา
. . .
ที่หยุนชีเป๋ยหยวน แส้ที่ฟาดลงมาอย่างแรงทำลายลมและฟาดลงบนร่างของชายที่คุกเข่าอยู่ในลาน
เลือดที่ผสมกับน้ำฝนไหลซึมออกจากเข่าของเขาอย่างเชื่องช้าและน่าสยดสยอง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงแส้ก็หยุดลงในที่สุด
เซียวจิ่งเหิงตัวสั่นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ยกใบหน้าซีดเซียวขึ้นมองไปยังเงาที่อยู่ในเงามืดใต้ระเบียง
“อาจัว หนึ่งร้อยแส้นี้ก็ถือเป็นการชดใช้หนี้ที่ฉันหลอกเธอมาแปดปี”
“เวลาที่เหลือ ฉันหวังว่าเธอจะไม่มารบกวนฉันกับอยู่ยู่โหยวอีก”
กล่าวจบ เขาพยายามลุกขึ้นเดินไปยังประตู
ชินจัวเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น
เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง สามีที่แต่งงานกันมาเจ็ดปีจะจากไปด้วยท่าทีแบบนี้
“เซียวจิ่งเหิง!”
ชินจัวอดใจไม่ไหวก้าวตามไปสองก้าว แล้วพูดเสียงต่ำว่า “เธอไม่กลัวหรือว่าชื่อเสียงจะเสียหาย สูญเสียทุกสิ่ง?”
เซียวจิ่งเหิงหยุดก้าวแล้วหันกลับมามองตาเธอ ถามกลับ
“ในตอนนี้ ฉันยังมีอะไรที่ต้องกลัวอีก?”
จากนั้นเขาก็ไม่หยุดเดินอีกต่อไป ก้าวออกไปอย่างไม่ลังเล
เมื่อประตูเปิดแล้วปิดลง
ชินจัวรู้สึกถึงรสชาติเค็มของเลือดในปาก เธอไม่สามารถแยกได้ว่าบนใบหน้าเธอเป็นน้ำหรือเป็นน้ำตา
สักพัก เธอหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาทนายของเธอ
“ช่วยร่างสัญญาหย่าให้ฉันหน่อย”
แล้วสั่งคนรับใช้ในบ้าน “เก็บของของคุณผู้ชายทั้งหมดออกมา เอาไปเก็บในโกดัง”
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ ชินจัวขึ้นไปชั้นบน
เธอหยิบรูปแต่งงานของทั้งสองลงมาเองแล้วโยนเข้าไปในไฟ
รูปคู่ของชายหญิงที่เคยอยู่เคียงข้างกันบิดเบี้ยวและเลือนลางในเปลวไฟอย่างรวดเร็ว
ภาพเบื้องหน้าเริ่มเบลอไปด้วยน้ำตาที่เอ่อท่วม
เธอแต่งงานกับเซียวจิ่งเหิงมาเจ็ดปีและเคยคิดว่าความรักของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งนัก
แต่จนถึงวันนี้ชินจัวเพิ่งรู้ว่าทุกสิ่งที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
สามเดือนก่อน เซียวจิ่งเหิงไปทำงานต่างประเทศแล้วถูกลักพาตัว
แม้ว่าเขาจะหลบหนีออกมาได้ แต่ก็ถูกฉีดสารพิษชนิดใหม่ที่ไม่มีในโลก
ช่วงเวลานี้ ชินจัวและเซียวจิ่งเหิงพยายามหาทางแก้พิษทุกวิถีทาง แม้จะต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อสร้างห้องวิจัยพิเศษที่สร้างขึ้นเฉพาะกิจ
แต่ไม่ว่าจะพยายามหรือตรวจสอบก็ไม่มีความคืบหน้าใดๆ
ความสิ้นหวังแผ่ซ่านในใจของเซียวจิ่งเหิงและชินจัว
จนกระทั่งวันนี้ ห้องปฏิบัติการประกาศว่าร่างกายของเซียวจิ่งเหิงสามารถทนได้เพียงสัปดาห์เดียว
เซียวจิ่งเหิงจึงมาหาชินจัว ขอให้เธอให้โอกาสเขาได้แก้ไขความเสียใจในอดีต
“อาจัว ที่จริงแล้วหัวใจของฉันมีคนอื่นอยู่เสมอ ”
“ตอนนี้เวลาของฉันเหลือน้อย ฉันไม่อยากฝืนอีกต่อไป ”
“หวังว่าเธอจะให้โอกาสฉันด้วย”
ชินจัวเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาเธอเป็นเพียงการฝืนใจของเขา
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทันที
ผู้ช่วยเดินเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหญ่ “คุณชิน เราได้ข้อมูลของกู่ยู่โหยวแล้ว รวมถึงประวัติความเป็นมาของเธอกับคุณเซียว ”
ชินจัวรับเอกสารแล้วเปิดดู
กู่ยู่โหยวและเซียวจิ่งเหิงเคยเป็นคู่รักกัน
กู่ยู่โหยวมีพื้นเพยากจน ขณะที่เซียวจิ่งเหิงเป็นทายาทของตระกูลมหาเศรษฐี
ความรักของพวกเขาถูกครอบครัวขัดขวางอย่างหนัก
สุดท้ายเซียวจิ่งเหิงเลือกตระกูลเซียวและทิ้งกู่ยู่โหยว
ตอนนี้เขาทิ้งชินจัวเพื่อกู่ยู่โหยวอีกครั้ง
ผู้ช่วยยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ชินจัวดู “คุณชิน ดูนี่ครับ”
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เซียวจิ่งเหิงเช่า LED จอใหญ่ในลานเมืองเพื่อสารภาพรักกับกู่ยู่โหยว
“กู่ยู่โหยว ฉันรักเธอ”
คำหกคำนี้เหมือนเผาไหม้ดวงตาของชินจัว
ครั้งหนึ่ง เซียวจิ่งเหิงก็เคยทำสิ่งใหญ่โตแบบนี้เพื่อแสดงความรักต่อชินจัว
เขาเคยบอกว่า “ในชีวิตนี้ มีแค่เธอคนเดียวที่ทำให้ฉันทุ่มเทขนาดนี้”
ตอนนั้นหลายคนอิจฉาชินจัวที่เลือกคนที่ถูกต้อง
ชินจัวหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ
“คุณชิน!” ผู้ช่วยตะโกนอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง
“ห้องปฏิบัติการเพิ่งส่งข่าวมาว่า พวกเขาแยกโครงสร้างโมเลกุลของพิษได้แล้ว เมื่อได้โครงสร้างโมเลกุล ยารักษาน่าจะถูกพัฒนาได้ในไม่ช้า คุณเซียวมีโอกาสรอดชีวิตแล้ว!”
ชินจัวเบิกตากว้างแล้วกดโทรหาเซียวจิ่งเหิงโดยไม่รู้ตัว
แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงกรีดเบาๆ ของผู้หญิงก็ดังผ่านโทรศัพท์มา
หลังจากนั้นเสียงหอบของเซียวจิ่งเหิงจึงดังขึ้น “มีอะไรเหรอ?”
ชินจัวกำโทรศัพท์แน่นแล้วถามเสียงต่ำ “เซียวจิ่งเหิง คุณกำลังทำอะไร ?”
โทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง
“อาจัว ฉันบอกแล้วว่าอย่ามารบกวนฉันอีก”
แล้วโทรศัพท์ก็ถูกตัดสาย
ฟังเสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่เหลืออยู่ในโทรศัพท์ ชินจัวสูดลมหายใจลึก แล้วโทรหาเซียวจิ่งเหิงอีกครั้ง
แต่เธอพบว่าตัวเองถูกบล็อก
ชินจัวเก็บโทรศัพท์
จากประวัติของเซียวจิ่งเหิงและกู่ยู่โหยวก็เห็นได้ชัด
เซียวจิ่งเหิงเป็นคนที่เย็นชา
ตอนนี้เพียงเพราะว่าเขากำลังจะตาย เขาจึงกล้าปล่อยวางทุกสิ่ง
ชินจัวเช็ดน้ำตาที่หล่นลงมาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แล้วหัวเราะออกมา มองไปที่ภาพหน้าจอของผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาเยาะเย้ย
เซียวจิ่งเหิง
ถ้าสุดท้ายรู้ว่าคุณจะไม่ตาย
คุณยังกล้าทำแบบนี้ไหม?
เธอรอดูอยู่
คุณอาจจะชอบ
