นางสวยแซ่บของประธาน

บทที่ 3

เจ็บนะ เบากว่านี้หน่อยสิ

จารวีทั้งอายทั้งโกรธ ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ยอมเอาโทรศัพท์มือถือให้เขา จะต้องเอาหลักฐานชิ้นนี้ให้พี่พินดู ให้พี่พินรู้ว่า ที่แท้แล้วผู้ชายที่ตัวเองชอบเป็นคนยังไง

“หนึ่ง…”

จารวีจับโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

“สอง….” ดวงตาของยศพลเป็นดั่งแมวที่อยากหยอกล้อกับหนู ก่อนที่เขาจะนับครบสาม จารวียกขาขึ้นอย่างฉับพลัน ขาข้างหนึ่งเตะมือถือออกไปด้วยความเร็วและมั่นคง มือถือถูกเตะไปถึงด้านหน้าของขอบหน้าต่าง

“ตึง！” โทรศัพท์กระแทกกับบนกระจก แล้วกระดอนอีกครั้ง หมุนไปรอบๆจนหยุดนึ่ง

สีหน้าของยศพล เคร่งครึ้มไปเลยในทันที มีรัศมีแห่งความชั่วแผ่ไปทั้งตัวของเขา ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้ กล้ามาเล่นกับเขาแบบนี้ได้ เขาใช้ร่างของตนยึดจารวีติดไว้กับกำแพง มือทั้งสองข้างดึงเนคไทที่พันรอบคอออกมา แล้วใช้มัดมือเล็กๆ ของจารวีไว้ด้วยกันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ผลักเธอไปที่โซฟาด้วยความเร็วและดุดัน…..

จารวีพยายามจะถีบและกัด แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาเอาเสื้อสูทสีดำโยนออก มือใหญ่เอื้อมมาจับคางที่นุ่มนวลของจารวี สายตาของหนุ่มรูปงามเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้าย

“ฉันให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอเองที่ไม่ต้องการ!”

“ไอ้เลว ทำไมแกทำกับฉันแบบนี้….” จารวีดิ้น สะบัด ร้องไห้และตะโกนสุดชีวิต นอกหน้าต่างมีดอกไม้ไฟที่ถูกจุดอยู่ ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดมิด แสงสว่างรุ่งโรจน์อันมีลวดลายสวยงามฉูดฉาดดึงดูดสายตาของแขกเหรื่อที่เดินผ่านไปมาในงาน เสียงดอกไม้ไฟกลบเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจารวีจนหมดสิ้น

มือใหญ่ของยศพลปลดเสื้อในและกางเกงยีนส์สีน้ำเงินของเธอออกด้วยอารมณ์ที่ไร้ความรู้สึก….

“ปล่อยฉันนะ คุณมันไอ้สารเลว ….” จารวีร้องตะโกนด้วยเสียงที่สั่นเทา เธอสิ้นหวังราวกับทะเลสาบจะกดเธอลงน้ำ ผิวเนียนนุ่มสะอาดผ่องใสของจารวีเหมือนดังไข่ไก่ที่ถูกกะเทาะเปลือกออกแล้ว แต่มิอาจมีอะไรมาขัดขวางสิ่งที่ยศพลจะกระทำต่อไปได้เลยแม้แต่น้อย เขาผลักเธอไปนอนบนโซฟาอย่างป่าเถื่อนไร้มารยาท ขาที่เล็กบางทั้งสองข้างถูกกางออกให้กว้างที่สุด ขาทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว หางตาของจารวีมีน้ำตาไหลพรากออกมาด้วยความสิ้นหวัง ตั้งแต่เกิดมาสิบแปดปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ในสภาพที่อัปยศต่อหน้าคนอื่น แถมยังเป็นผู้ชายซะอีก มิหนำซ้ำเขายังเป็นแฟนของพี่สาวตัวเอง

เสียงหอบของยศพลหนักขึ้น ความสัมผัสที่อ่อนนุ่มมาจากกลางฝ่ามือทำให้ความปรารถนาของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด เขารูดซิปกางเกงของตัวเองลงอย่างร้อนรน จับยึดน่องของเธอไว้แน่นแล้วลากเข้าหาตน

“อย่านะ…” จารวีไม่มีแรงจะร้องตะโกนออกมา ในหัวของจารวีได้นึกถึงภาพช่องรักที่นุ่มนิ่มของเธอถูกฉีกขยายใหญ่อย่างไม่มีสิ้นสุด ความเจ็บปวดทำให้สติของเธอกลับชัดเจนยิ่งขึ้น มีเลือดไหลลงมาตามขาอันเรียวเล็กของเธอ และไปหยดลงสู่ที่ฝ่ามือของเขา

ไม่คิดว่าจะยังเป็นสาวบริสุทธิ์!ยศพลยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ดีมาก ผู้หญิงของบ้านพูลสวัสดิ์ทุกคน ล้วนเป็นของเล่นที่เตรียมไว้ให้เขา เขาต้องการที่จะค่อยๆเสพสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ

เล็บของจารวีจิกลึกลงไปในโซฟา เธอเจ็บมากจนบิดทุกสัดส่วนของร่างกาย เธออยากจะสะบัดหลุดออกไปจากอาการฉีกขาด แต่รู้สึกเหมือนว่ากระดูกจะอ่อนไปหมด พวกเขาแนบชิดติดกันจนไม่มีทางที่จะสะบัดหลุดออกไปได้ง่ายๆ

“ฟินมั้ย? ถ้าฟินก็ร้องออกมาซะสิ….” ยศพลพึงพอใจมากที่ได้เห็นท่าทางของเธอ ที่บิดไปมาด้วยความเสียว

ลูกตาดำของหนุ่มรูปงามเผยให้เห็นรอยยิ้มในดวงตาที่ชั่วร้ายดังปีศาจ เขาใช้เอวที่แข็งแรงกระแทกไม่ยั้ง ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปจารวีก็จะกระเด้งขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทุกครั้ง เจ็บปวดกระทั่งคิ้วขมวด ใจของจารวีแหลกเป็นเสี่ยงๆ ในสมองเต็มไป ด้วยความว่างเปล่า พรหมจรรย์ของเธอได้ถูกผู้ชายระยำพรากเอาไปแล้ว ราวกับว่าผ่านมานานนับศตวรรษ การกระทำที่รุกล้ำนั้นถึงได้ค่อยๆผ่อนช้าลงและหยุด ไปเฉยๆ ขาทั้งสองข้างของจารวีสั่นไปหมด ไม่มีทางจะหุบขาได้เลย

“แชะ แชะ….”

ในขณะที่สายตากำลังพร่ามัว เธอรู้สึกถึงมีเสียงแฟลชเบาๆ