ในวันขอถอนหมั้น ลุงขี้โกงก็บีบเอวเพื่อล่อลวง
ตอน 3
ผู้ชายหมา!
เธอคิดว่าเขาดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อย แต่กลับกลายเป็นคนที่ไม่มีความละอายใจเลย
เธอจำได้ลางๆ ว่าคืนก่อนเธอโดนเขาทำให้เหนื่อยจนแทบหมดแรง ขอร้องให้หยุด แต่ก็ไม่เป็นผล
จากโรงแรมออกมา เฉินจินอันนั่งแท็กซี่กลับบ้านเฉิน คิ้วของเธอขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีตั้งใจไปบาร์เพื่อดื่มลืมความทุกข์ แต่ตอนนี้ความทุกข์ยังไม่ได้คลายลงเลย
บ้านตระกูลเฉินตั้งอยู่กลางเขาตงเล่อวาน ย่านนี้เป็นที่อยู่ของครอบครัวเศรษฐีในเมืองเซินเฉิง
เมื่อเฉินหลิงอี๋กลับถึงบ้านก็ใกล้เที่ยงแล้ว เธอทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย พอเดินเข้าบ้านก็ถูกคนรับใช้ขวางไว้ที่ประตู “คุณเฉิน คุณนายและคุณหนูใหญ่กำลังรอคุณอยู่ค่ะ”
เฉินหลิงอี๋เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองคนรับใช้ด้วยสายตาสงบ
แค่การเรียกชื่อก็พอจะบอกได้ว่าคนรับใช้ไม่ให้ความสำคัญกับเธอ
ทั้งที่เธอเป็นลูกสาวของตระกูลเฉิน แต่เพราะคำพูดของคนทำนายดวงว่าดวงไม่สมพงศ์ เธอจึงถูกส่งไปอยู่ชนบทเลี้ยงดูถึงยี่สิบปี อยู่กับยายเพียงสองคน
ถ้าไม่ใช่เพราะยายมีปัญหาสุขภาพ เฉินเฉียวและเจียงชิงหว่านคงไม่ให้เธอกลับมา
กลับกลายเป็นเฉินหลิงอี๋ที่ถูกรับเป็นลูกบุญธรรม ถูกเอาใจและเลี้ยงดูจากตระกูลเฉินมาตั้งแต่เด็ก ครอบครองทุกสิ่งที่ควรเป็นของเธอ
“รู้แล้วค่ะ” เฉินจินอันตอบอย่างเฉยเมย และเดินไปทางห้องนั่งเล่น
พูดตามตรง เธอไม่สนใจสิ่งที่ตระกูลเฉินให้เฉินหลิงอี๋ สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือห้องไอซียูที่ยายยังต้องรักษาตัว
ถ้าไม่ใช่เพราะ ...
เฉินจินอันถอนหายใจ พอเดินถึงประตูห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงเจียงชิงหว่านที่เต็มไปด้วยความประชดประชัน “กลับบ้านไม่กลับ เฉินจินอัน เธอช่างกล้านัก!”
“เมื่อก่อนเธอทำอะไรในชนบทฉันไม่สนใจ แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ทุกคำพูดและการกระทำของเธอเป็นตัวแทนของตระกูลเฉิน ถ้าเธอทำให้ตระกูลเฉินเสียชื่อ ฉันไม่ปล่อยเธอแน่”
เจียงชิงหว่านมองเฉินจินอันด้วยสายตาเหมือนเป็นศัตรู ราวกับว่าเธอไม่ใช่ลูกสาว แต่เป็นศัตรู
เฉินจินอันเคยสงสัยในตัวเอง แต่ยายเคยบอกว่าเธอเป็นคนอุ้มเธอออกจากห้องคลอด ไม่มีทางผิด
“แม่คะ” เฉินหลิงอี๋ที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ข้างๆ ก็แสร้งทำตัวเป็นคนดี เธอจับมือเจียงชิงหว่านเพื่อพูดแทนเฉินจินอัน “พี่เพิ่งกลับมา ยังไม่ทันปรับตัวจากนิสัยชนบท ก็เป็นเรื่องปกติค่ะ”
พูดไปเธอก็ก้มหน้าด้วยความขมขื่น “โทษฉันเอง ถ้าฉันไม่ครอบครองตัวตนของพี่ พี่ก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ...”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ” เจียงชิงหว่านได้ยินคำพูดของเฉินหลิงอี๋ก็รีบปลอบใจ “ตอนที่ฉันกับพ่อเธอรับเธอมาจากสถานสงเคราะห์ เธอยังเด็กมาก หลายปีที่เธออยู่ข้างเรา เธอทำให้เรามีความสุขมากแค่ไหน? บางคนไม่ดูแลพ่อแม่แท้ๆ ยังจะห้ามเธออีกหรือ?”
ดูสิ
เป็นเธอเองที่ไม่อยากทำหน้าที่ลูกหรือ?
เธอต้องมีโอกาสสิ
เฉินจินอันไม่แสดงอารมณ์ใดๆ และไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับเจียงชิงหว่าน
ตั้งแต่เธอจำความได้ เฉินเฉียวและเจียงชิงหว่านไม่ได้ดูแลเธอเลยนอกจากส่งเงินเดือนให้ ดังนั้นสำหรับเธอ พวกเขาก็เหมือนคนแปลกหน้า
ความลำเอียงของคนแปลกหน้า มีอะไรที่ต้องไปสนใจ?
“พี่คะ”เฉินหลิงอี๋ยิ้มอย่างพอใจ เธอทำตัวไร้เดียงสาและจับมือเฉินจินอันอย่างสนิทสนม “อย่าโทษแม่เลย แม่ก็แค่ห่วงความปลอดภัยของพี่ ช่วงนี้เมืองเซินเฉิงไม่ปลอดภัย ถ้าพี่ไม่กลับบ้านตอนกลางคืนแล้วเกิดเรื่องขึ้นข่าวฉาวจะทำให้ตระกูลเฉินเสียชื่อ พี่จะทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจได้อย่างไร
?” “พี่คะ ฉันรู้ว่าฉันได้รับความสุขมากมายตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ก็เลี้ยงดูเหมือนเป็นลูกแท้ๆ แต่พี่คือลูกแท้ๆ ของพ่อแม่ ตอนนี้พี่กลับมาแล้ว ฉัน...”
ยังไม่ทันพูดจบ น้ำเสียงของเฉินหลิงอี๋ก็เริ่มสั่นไหวเหมือนถูกทำร้าย
ดูเฉินหลิงอี๋เปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้ เฉินจินอันอดไม่ได้ที่จะทึ่ง
“เธอทำอะไรอยู่น่ะ?” เจียงชิงหว่านเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจ โทษเฉินจินอันโดยไม่ฟังเหตุผล “เธอเป็นน้องสาวของเธอ เธอทำตัวหยาบคายและอวดดีในชนบทฉันไม่สน แต่ถ้าเธอทำให้น้องสาวเธอเสียใจ ฉันไม่ปล่อยเธอแน่”
“เซียวอี๋ เธอไม่ได้จะไปช้อปปิ้งกับเพื่อนหรือ? เอานี่ไป ใช้ให้สนุกนะ” เจียงชิงหว่านยื่นบัตรเครดิตสีดำให้เฉินหลิงอี๋ “อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ฉันจะคุยกับเธอสองสามคำ”
“แต่แม่...” เฉินหลิงอี๋ลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็ยอมรับและไม่ลืมเล่นละคร “พี่ แม่สุขภาพไม่ค่อยดี พี่คุยดีๆ อย่าทำให้แม่โกรธนะคะ”
เฉินจินอันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ
เธอกลับมาบ้านแล้วไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับถูกตำหนิว่าไม่ดูแลน้องสาว ไม่เคารพผู้ใหญ่ ไม่สนใจใคร และอวดดีและเกเร
ดี! ดีมาก!
คุณอาจจะชอบ
