ไม่เป็นตัวแทนอีกแล้ว ราชินีกลับมา

ห้าปีเต็มที่ฉันเป็นคู่หมั้นของเจตน์พัฒน์ วงศ์วิริยะ ห้าปีที่ในที่สุดพี่ชายของฉันก็ปฏิบัติต่อฉันเหมือนน้องสาวที่พวกเขารัก

แล้วฝาแฝดของฉัน หทัย—คนที่ทิ้งเขาไว้หน้าแท่นพิธี—ก็กลับมาพร้อมกับเรื่องโกหกว่าเป็นมะเร็ง แค่ห้านาที เขาก็แต่งงานกับเธอ

พวกเขาเชื่อทุกคำโกหกของเธอ ตอนที่เธอพยายามจะฆ่าฉันด้วยแมงมุมพิษ พวกเขาก็หาว่าฉันดราม่า

ตอนที่เธอใส่ร้ายว่าฉันทำลายงานเลี้ยงของเธอ พี่ชายก็เฆี่ยนฉันจนเลือดอาบ

พวกเขาเรียกฉันว่าตัวแทนไร้ค่า เป็นแค่คนคั่นเวลาที่มีใบหน้าเหมือนเธอ

ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงตอนที่พวกเขาจับฉันมัดกับเชือกแล้วปล่อยให้ห้อยต่องแต่งอยู่ริมหน้าผา รอวันตาย

แต่ฉันไม่ตาย ฉันปีนกลับขึ้นมา จัดฉากการตายของตัวเอง แล้วหายตัวไป พวกเขาอยากได้ผีนักใช่ไหม ฉันก็จะจัดให้

บทที่ 1

มุมมองของเบลล่า ดุจโภคิน:

ห้าปีเต็มที่เจตน์พัฒน์ วงศ์วิริยะเป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่โลกของฉันโคจรรอบ ห้าปีที่ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา เป็นผู้หญิงที่ควงแขนเขาไปทุกงานเลี้ยงหรู เป็นคนที่ชื่อถูกกระซิบในลมหายใจเดียวกับชื่อของเขา และในเวลาเพียงห้านาทีสั้นๆ ฉันยืนอยู่บนพื้นกระเบื้องยางเย็นเฉียบฝั่งตรงข้ามถนน มองเขาแต่งงานกับหทัย พี่สาวฝาแฝดของฉัน

เขามีเหตุผลเป็นพันๆ ข้อว่าทำไมเราถึงไม่เคยไปถึงสำนักงานเขตกันสักที ทั้งการควบรวมกิจการมูลค่าหมื่นล้านที่ต้องการความใส่ใจจากเขาทั้งหมด ทั้งการเทคโอเวอร์ที่ไม่สามารถเลื่อนได้ หรือทริปไปดูไบที่พลาดไม่ได้เลย งานแต่งงานของเรา งานแต่งจริงๆ ที่มีชุดที่ฉันเลือกไว้แล้วและดอกไม้ที่ฉันครุ่นคิดเลือกมาอย่างดี มันอยู่แค่เอื้อมเสมอ เป็นเหมือนคำสัญญาที่ส่องประกายอยู่บนเส้นขอบฟ้า

“ฤดูใบไม้ผลิหน้านะเบลล่า ผมสัญญา” เขาจะพึมพำข้างใบหูฉัน เสียงทุ้มต่ำของเขามีเสน่ห์จนทำให้ฉันเชื่อทุกอย่าง “ขอแค่ผมปิดดีลนี้ได้ แล้วเวลาทั้งหมดของผมจะเป็นของคุณ”

ฉันเชื่อเขา ฉันมันโง่ แต่ฉันเชื่อเพราะฉันรักเขา และส่วนลึกในใจที่สิ้นหวังและโหยหามาทั้งชีวิต ในที่สุดก็ได้รับการเติมเต็ม ฉันคิดว่าความอบอุ่นในแววตาของเขาเป็นของฉัน ฉันคิดว่าวิธีที่เขาจับมือฉันเป็นของฉัน

ตอนนี้ ขณะที่ยืนอยู่หลังต้นเฟิร์นในกระถางที่เต็มไปด้วยฝุ่นในร้านกาแฟ ฉันมองเขาค่อยๆ สวมแหวนทองเกลี้ยงๆ ลงบนนิ้วของหทัย หทัยคนเดียวกับที่ทิ้งเขาไว้หน้าแท่นพิธีเมื่อห้าปีก่อน หนีตามนักดนตรีสักคนไปไล่ตามชีวิตที่น่าตื่นเต้น ซึ่งสุดท้ายก็ถ่มเธอออกมาในสภาพพังยับเยินและถังแตก

เจ้าหน้าที่หญิงหน้าตาเหนื่อยหน่ายประทับตราลงบนเอกสาร เจตน์พัฒน์ไม่แม้แต่จะเหลือบมองออกมานอกหน้าต่าง โลกทั้งใบของเขาอยู่แค่ในห้องที่ดูไร้ชีวิตชีวานั่น

ประตูสำนักงานเขตเปิดออก และพวกเขาก็เดินออกมาสู่แสงแดดจ้าของกรุงเทพฯ หทัย ฝาแฝดของฉัน ดูสดใสเปล่งปลั่ง คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าเธอกำลังจะตาย อย่างน้อยนั่นก็คือเรื่องที่เธอเล่า มะเร็งตับอ่อนระยะที่สี่ "ความปรารถนาสุดท้ายก่อนตาย" คือการได้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอเคยทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

เธอกอดใบทะเบียนสมรสไว้แนบอก สีขาวสว่างของมันตัดกับชุดสีแดงเพลิงของเธอ มันคือธงแห่งชัยชนะ เธอโบกมัน ไม่ได้โบกให้ใครเป็นพิเศษ แต่เหมือนจะประกาศให้โลกรู้ เธอชนะแล้ว อีกครั้ง

“โอ้ เจตน์” เธอร้องไห้ เสียงสั่นเครือด้วยน้ำตาจอมปลอม “ฉันขอโทษนะคะ ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับสิ่งที่ฉันทำกับคุณเมื่อห้าปีก่อน ฉันมันโง่มาก”

เธอหันมา และเป็นครั้งแรกที่ดวงตาของเธอ ดวงตาคู่เดียวกับของฉัน มองมาที่ฉันซึ่งอยู่อีกฝั่งของถนน รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยชัยชนะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “แต่บอกฉันหน่อยสิคะเจตน์” เธอพูด เสียงของเธอดังก้องข้ามถนนมาในยามบ่ายที่เงียบสงบ ดังพอที่ฉันจะได้ยินทุกพยางค์ “คุณเคยรักยัยนั่นจริงๆ หรือเปล่า? หรือว่ายัยนั่นเป็นแค่ตัวแทนของฉัน?”

เวลาหยุดนิ่ง รถแท็กซี่สีเหลืองเขียวพร่าเลือนกลายเป็นเพียงสายสีที่ไร้ความหมาย เสียงอึกทึกของเมืองหลวงเงียบลงเหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ทื่อๆ ฉันจ้องมองเจตน์พัฒน์ เจตน์พัฒน์ของฉัน ผู้ชายที่กอดฉันตลอดคืนนับไม่ถ้วน คนที่จูบซับน้ำตาให้ฉัน คนที่เคยสาบานว่าเขามองเห็นฉัน

ขากรรไกรของเขาเกร็งแน่น เขาไม่ตอบ หนึ่งวินาที สองวินาที สิบวินาที ชั่วชีวิต

ปอดของฉันแสบร้อน ความหวาดกลัวที่เย็นเยียบ หนักอึ้งและหนืดเหนียวเหมือนปูนเปียก เริ่มแผ่ซ่านจากข้างใน

ในที่สุดเขาก็มองมาที่ฉัน สายตาของเขาว่างเปล่า เป็นสายตาของคนแปลกหน้า “รักเหรอ?” เขาทวนคำถามของหทัย แต่คำพูดของเขามุ่งตรงมาที่ฉัน มันคือคำพิพากษา คือการประหาร

“เบลล่า” เขาเอ่ย และชื่อของฉันที่ออกจากปากเขามันช่างเป็นการดูถูก “เธอก็คือหทัย”

และนั่นคือความจริง ความจริงที่ฉันใช้เวลาห้าปีแกล้งทำเป็นว่ามันไม่ใช่ ฉันไม่ใช่เบลล่า ฉันเป็นแค่คนที่ไม่ใช่หทัย เป็นคนคั่นเวลา เป็นตัวสำรอง เป็นตัวแทนที่สะดวกสบายซึ่งมีใบหน้าเหมือนกัน

น้ำตาจอมปลอมของหทัยหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่เปล่งประกายแห่งชัยชนะ เธอโอบแขนรอบคอเจตน์พัฒน์แล้วจูบเขา จูบที่ลึกซึ้งและแสดงความเป็นเจ้าของเพื่อตอกย้ำสิทธิ์ของเธอ เขาก็จูบตอบ มือของเขาสอดประสานในเส้นผมของเธอเหมือนกับที่เคยทำกับผมของฉันมานับล้านครั้ง

โลกเอียงวูบ และฉันก็เซถอยหลัง มือยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่รู้สึกเหมือนกำลังฉีกร่างฉันออกเป็นสองซีก

งั้นก็แค่นี้เอง ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก

รถตู้สีดำคันหรูเบรกเอี๊ยดจอดเทียบฟุตบาท ประตูเลื่อนเปิดออก และพี่ชายทั้งสามของฉัน—เดช, เบิ้ม, และเขต—ก็กรูออกมา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“พวกเรามารีบมาทันทีที่ได้ยินข่าว!” เดช พี่คนโต ตะโกนลั่น พร้อมกับชูขวดแชมเปญขึ้น “ต้องฉลองกันหน่อย!”

พวกเขารีบวิ่งไปหาหทัย โอบกอดเธอเป็นกลุ่มก้อน เสียงของพวกเขาดังจอแจด้วยความห่วงใยและชื่นชม

“หทัย เป็นอะไรรึเปล่า?”

“เธอไม่ควรลุกจากเตียงเลยนะ!”

“กลับบ้านกันเถอะ”

พี่ชายของฉัน ผู้พิทักษ์ของฉันตลอดห้าปีที่ผ่านมา คนที่ในที่สุด ในที่สุดก็เริ่มปฏิบัติต่อฉันด้วยความอบอุ่นที่ฉันโหยหามาทั้งชีวิต พวกเขาไม่แม้แต่จะชายตามองมาทางฉัน ฉันกลายเป็นอากาศธาตุ เป็นผีในงานเลี้ยงฉลองการกลับมาของพวกเขา

ฉันยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ขณะที่พวกเขาประคองหทัย วีรสตรีผู้พิชิต ขึ้นรถไป เจตน์พัฒน์เดินตามไป มือของเขาวางบนหลังเธออย่างปกป้อง

ประตูรถปิดดังปัง และพวกเขาก็จากไป

พวกเขาทิ้งฉันไว้บนทางเท้า เป็นของประดับที่ถูกลืมในชีวิตที่ไม่เคยเป็นของฉันอย่างแท้จริง

เข่าของฉันอ่อนแรง ฉันไม่ได้ล้มลงไป แต่ใช้มือยันกับกระจกเย็นเฉียบของร้านกาแฟ ความเจ็บแปลบจากการกระแทกเป็นความเจ็บปวดที่ห่างไกลและไม่สำคัญ

ฉันเกิดหลังหทัยสามนาที และตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ในเงาของเธอ เธอเป็นคนที่สดใส มีชีวิตชีวา คนที่ทำให้พ่อแม่ พี่ชาย และทุกคนที่พบเจอหลงใหล ส่วนฉันเป็นแค่ตัวสำรองที่เงียบขรึมและถูกลืม เธอได้รับคำชม ฉันได้ของมือสอง เธอได้บทนำในละครโรงเรียน ฉันเป็นนักร้องประสานเสียง เธอได้เจตน์พัฒน์ วงศ์วิริยะ ทายาทของวงศ์วิริยะกรุ๊ป หนุ่มโสดที่เนื้อหอมที่สุดในกรุงเทพฯ ส่วนฉันได้แค่มองจากข้างสนาม หัวใจของฉันเป็นเพียงผู้ชมที่เจ็บปวดเงียบๆ

แล้วเธอก็หนีไป ทิ้งเขาไว้หน้าแท่นพิธีพร้อมกับจดหมายสั้นๆ ตระกูลดุจโภคินต้องอับอาย ตระกูลวงศ์วิริยะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พี่ชายของฉันที่เคยรักเธอแทบคลั่ง สาบานว่าพวกเขาไม่มีน้องสาวที่ชื่อหทัยอีกต่อไป “ตอนนี้แกเป็นน้องสาวคนเดียวของเรานะเบลล่า” เขตบอกฉัน มือของเขาวางบนไหล่ฉัน แววตาแข็งกร้าว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจตน์พัฒน์ในสภาพเมามายและใจสลายก็โซซัดโซเซมาที่คอนโดของฉัน เขาเรียกชื่อหทัย มือของเขากอบกุมใบหน้าฉัน ลมหายใจอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าและความเศร้าโศก “ทำไมคุณถึงทิ้งผมไปหทัย?” เขาพูดเสียงอู้อี้ นิ้วโป้งของเขาลูบไล้โหนกแก้มของฉัน สันกรามของฉัน—สันกรามของเรา

เขามองเข้าไปในตาฉันและเห็นเธอ และในห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้น เขาก็ยื่นข้อเสนอให้ฉัน “แต่งงานกับผมนะเบลล่า” เขากระซิบ เสียงสั่นเครือ “เรามาทำให้พวกเขาเห็นกัน ทำให้ยัยนั่นเห็น”

ฉันรักเขาอย่างหมดหวัง ฉันรู้ว่ามันผิด ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่ตัวแทน แต่ฉันคิด ฉันภาวนา ว่าเมื่อเวลาผ่านไป เขาจะเรียนรู้ที่จะมองเห็นฉัน แค่ฉันคนเดียว

ดังนั้นฉันจึงตอบตกลง

ห้าปีที่ผ่านมามันเหมือนฝัน เจตน์พัฒน์ทุ่มเทความรักให้ฉัน เขาซื้อแกลเลอรีให้ฉันจัดแสดงภาพวาด เราเดินทางไปทั่วโลก เขากอดฉันและบอกว่าฉันสวย พี่ชายของฉัน เดช เบิ้ม และเขต กลายเป็นพี่ชายในฝันที่ฉันอยากมีมาตลอด พวกเขาพาฉันไปดูบอล สอนฉันเรื่องการลงทุน โทรมาแค่เพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ พวกเขาปกป้อง อบอุ่น และอยู่เคียงข้าง

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเชื่อว่าตัวเองเป็นที่รัก เป็นที่รักอย่างแท้จริงในแบบที่ฉันเป็น

แล้วเมื่อสองสัปดาห์ก่อน หทัยก็กลับมา

และในพริบตา ความฝันก็แตกสลาย ความรัก ความเสน่หา การปกป้อง—ทั้งหมดดีดกลับไปหาเธอเหมือนหนังยาง ทิ้งให้ฉันอยู่กับความว่างเปล่าที่เจ็บแสบในที่ที่มันเคยอยู่

เสียงหัวเราะแห้งๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากฉัน เป็นเสียงที่เจ็บปวดและแตกสลายซึ่งกลายเป็นเสียงสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม ร้อนผ่าวและไร้ประโยชน์ ชายคนที่จูงสุนัขเดินผ่านไปมองฉันอย่างระแวง สีหน้าของเขามีทั้งความสงสารและตื่นตกใจ

ฉันเป็นแค่ตัวแสดงแทน เป็นของซ่อมชั่วคราว เป็นสินค้าบนชั้นวางที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีจนกว่าของเดิมจะกลับมาสต็อก

ไม่เอาอีกแล้ว

ความคิดนั้นเป็นเหมือนประกายไฟในความมืดมิดที่ท่วมท้น

ฉันจะไม่เป็นตัวแทนอีกต่อไป

ฉันดันตัวเองออกจากหน้าต่าง การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ ขาของฉันหนักอึ้งเหมือนตะกั่ว แต่ฉันบังคับให้มันก้าวเดิน ฉันจะไม่กลับไปที่คฤหาสน์ที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน ฉันจะไม่กลับไปเป็นเงาของพวกเขาอีก

ฉันใช้หลังมือปาดน้ำตา เป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์ เพราะหยดใหม่ก็ไหลลงมาแทนที่อยู่ดี

“ฉันจะไม่ยอม” ฉันกระซิบกับเมืองหลวงที่ไม่เคยแยแส “ฉันจะไม่รับเศษเสี้ยวความรักของพวกแก ฉันจะไม่รับความสงสารของพวกแก”

ความเจ็บปวดที่รุนแรงและบีบคั้นแล่นผ่านหน้าอกของฉัน ความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งจนรู้สึกเหมือนเป็นกายภาพ ฉันงอตัวลงชั่วครู่ หายใจหอบ

แล้วฉันก็ยืดตัวตรง

ฉันเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าจะไปไหน จนกระทั่งแท็กซี่สีดำคันหนึ่งมาจอดเทียบข้างๆ โดยไม่คิด ฉันก็ก้าวขึ้นไป

“ไปไหนครับคุณผู้หญิง?” คนขับถาม

ที่อยู่หนึ่งผุดขึ้นมาในใจ สำนักงานใหญ่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เชี่ยวชาญด้านพอร์ตของมหาเศรษฐี บริษัทที่คุณย่าของฉันเคยใช้บริการ กองทุนมรดกที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ฉัน ซึ่งไม่เคยแตะต้องและถูกลืมเลือนไปแล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นเส้นชีวิต

“ไปสยามพารากอน” ฉันพูด เสียงแหบแห้ง

สี่สิบนาทีต่อมา ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหรูหราตรงข้ามกับชายที่ชื่อคุณอภิชาติ สูทของเขาไร้ที่ติ ความห่วงใยของเขาดูจริงใจแต่ก็สุขุม

“คุณเบลล่าครับ” เขาพูดเบาๆ “มีอะไรให้เราช่วยไหมครับ?”

ฉันสูดหายใจลึก อากาศสั่นสะท้านในปอด ฉันสบตาเขา ภาพสะท้อนของตัวเองเป็นเงาเลือนรางในดวงตาของเขา

“ฉันต้องการซื้อเกาะค่ะ” ฉันพูด เสียงของฉันมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ “เกาะที่ห่างไกลที่สุด ไม่มีคนอาศัย และเข้าถึงยากที่สุดที่คุณมี”