เบต้าปฏิเสธฉัน ฉันจึงช่วงชิงราชาของเขา

มุมมองของเอลิน:

หลังของฉันกระแทกเข้ากับตู้ไม้หนักที่เต็มไปด้วยโถแก้วใส่สมุนไพร ความเจ็บปวดแล่นปราดไปตามแนวกระดูกสันหลัง คมกริบและทำให้ตาพร่า สำหรับโอเมก้าอย่างฉัน พลังของเบต้านั้นรุนแรงเกินต้านทาน ฉันทรุดลงกับพื้น ลมหายใจถูกกระแทกออกจากปอด

"ใครกันแน่ที่บ้า" ฉันหอบ พยุงตัวเองลุกขึ้น ร่างกายกรีดร้องประท้วง "คุณนั่นแหละ! คุณนั่นแหละที่เสียสติไปแล้ว!"

เสียงของฉันแหลมสูงขึ้นจนกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "คุณสาบานกับฉันต่อหน้าเทพีแห่งดวงจันทร์! คุณทิ้งฉันไว้คนเดียว เป็นแค่โอเมก้า ให้เผชิญหน้ากับการตัดสินของราชันย์อัลฟ่าและเสียงหัวเราะของคนสองฝูง!"

"เธอเริ่มไม่มีเหตุผลตั้งแต่เมื่อไหร่" ภวินท์สวนกลับ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เธอไม่เคยเป็นแบบนี้!"

"ฉันก็ไม่เคยถูกหยามหน้าต่อหน้าสาธารณชนมาก่อนเหมือนกัน!" ฉันกรีดร้อง

"พิธีน่ะเลื่อนไปจัดใหม่ได้!" เขาเถียง พลางผายมือไปทางมินาที่กำลังร้องไห้ซบหน้าอยู่กับมือ *"ชื่อเสียงของฉันรับมือกับความล่าช้าได้ แต่ชีวิตของเธอรอไม่ได้!* เธอคงตายไปแล้วถ้าฉันไม่มา!"

ฉันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เสียงนั้นน่าเกลียด เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เล่ห์เหลี่ยมราคาถูกของหมาป่าไร้ฝูง และเขาก็หลงกลมันอย่างสมบูรณ์ เขาแลกเกียรติของฉันกับคำโกหก

ในวินาทีนั้น เศษเสี้ยวสุดท้ายของความรักที่ฉันมีให้เขาก็ได้ตายลง มันเหี่ยวเฉาและกลายเป็นเถ้าถ่านในอกของฉัน ผู้ชายที่ไม่สามารถปกป้องศักดิ์ศรีของคู่ตัวเองได้ ไม่สมควรมีคู่เลย

ความสงบที่แปลกประหลาดเข้ามาแทนที่ ฉันยืนตัวตรง ไม่สนใจความเจ็บปวดที่หลัง ฉันมองตรงเข้าไปในตาเขา เสียงของฉันราบเรียบและเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

"ภวินท์ การหมั้นของเราสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ"

ฉันหันหลังและเดินไปที่ประตู ไม่มองกลับไป ฉันจะไม่ยอมเสียเวลาในชีวิตให้เขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว

ขณะที่ฉันไปถึงประตู ฉันก็ได้ยินเสียงหวานเลี่ยนของมินา "ภวินท์ คุณควรจะตามเธอไปนะ..."

แล้วก็เป็นคำตอบของเขา ที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและดูถูก

"ปล่อยเธอไป เธอเป็นแค่โอเมก้า เดี๋ยวอีกสองสามวันก็ร้องไห้กลับมาหาฉันเอง"