ถูกอัลฟ่าของฉันปฏิเสธ แต่ถูกมงกุฎของฉันทวงคืน
ตอน 2
ELIN POV:
ฉันหันหลังกลับจากประตู หัวใจหนักอึ้งราวกับก้อนตะกั่ว และเดินไปตามทางเดินยาวที่เสียงดังก้อง ฉันต้องออกไป ต้องไปสูดอากาศที่ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นของเขาและคำโกหกของพวกเขา
แล้วฉันก็เห็นเธอ
ลิตากำลังเดินมาทางฉัน รอยยิ้มที่อิ่มเอมและเปี่ยมด้วยชัยชนะปรากฏบนใบหน้า เธอคงแอบหนีออกมาจากงานฉลอง
“เอลิน” เธอพูด เสียงของเธอเคลือบไปด้วยความประหลาดใจจอมปลอม “มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่แถวนี้ มาเพื่อทำลายคืนพิเศษของลูกชายฉันเหรอ”
เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “คืนพิเศษของลูกชายเธอเหรอ ไม่ยักรู้ว่าพวกไร้ฝูงมีพิธีแบบนี้ด้วย”
ดวงตาของเธอหรี่ลง หน้ากากแห่งความอ่อนหวานหลุดออก เผยให้เห็นพิษสงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “ธามรักเขา เขารักฉัน เขายังให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านอัลฟ่าเลย เขาบอกว่ากลิ่นของฉันทำให้เขาสงบ” เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบที่รู้กันสองคน “จริงๆ แล้ว เขากำลังจะทำให้มันเป็นทางการ”
ท้องของฉันบิดเกร็ง “เธอพูดเรื่องอะไร”
“เขากำลังจะตั้งชื่อให้ลูกชายฉันอย่างถูกต้อง ให้มีที่ยืนในฝูงนี้ และการจะทำอย่างนั้นได้” เธอลิ้มรสคำพูดนั้น “เขาจะต้องปฏิเสธเธออย่างเป็นทางการ แล้วเขาจะทำพิธีผูกพันกับฉัน ฉันจะได้เป็นลูน่าของเขา”
คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนหมัดที่ชกเข้าเต็มแรง สายใย สายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างธามกับฉัน รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงจนใกล้จะขาด ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนฉันเซ ต้องคว้ากำแพงไว้เพื่อพยุงตัว การปฏิเสธคู่แท้ที่ถูกลิขิตมาก็เหมือนกับการถ่มน้ำลายรดหน้าเทพีจันทรา
ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นธามเลี้ยวโค้งมาจากสุดทางเดิน
ลิตาก็เห็นเขาเช่นกัน ท่าทีทั้งหมดของเธอเปลี่ยนไปในทันที ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเป็นหน้ากากแห่งความหวาดกลัว
“อ๊า!” เธอกรีดร้อง เสียงแหลมเสียดแทงหูราวกับเล่นละคร เธอสะดุดถอยหลัง ใช้เล็บข่วนแขนตัวเองจนเลือดออก “ได้โปรด เอลิน อย่า!” เธอร้องไห้ฟูมฟาย ล้มลงไปกองกับพื้น
เธอมองขึ้นมาที่ฉัน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษที่ทำให้ธามมีความสุข! ได้โปรด อย่าทำร้ายฉันเลย!”
ธามมาถึงในพริบตา ความเร็วของอัลฟ่าของเขาพร่าเลือน เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาตรงไปที่ลิตาทันที ช้อนเธอขึ้นมาในอ้อมแขน
“เธอทำอะไรลงไป” เขาคำราม ดวงตาสีทองของเขาลุกโชนด้วยความเดือดดาล สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน
เขาไม่จำเป็นต้องพูดคำนั้นออกมา ฉันรู้สึกได้ว่ามันกระแทกเข้ามาในตัวฉัน เป็นคลื่นพลังที่บริสุทธิ์และไม่อาจต้านทานได้ คำสั่งอัลฟ่า
“กลับบ้านไปซะ เลิกทำตัวน่าอับอายที่นี่ได้แล้ว”
คำสั่งนั้นเด็ดขาด มันข้ามผ่านความคิด ความตั้งใจของฉัน และเข้าควบคุมร่างกายของฉัน กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องประท้วง ปลายประสาททุกเส้นแผดเผาด้วยความพยายามที่จะต่อต้าน แต่เท้าของฉันก็เริ่มหันไปแล้ว บังคับให้ฉันต้องเชื่อฟัง นี่คือการบิดเบือนอำนาจของอัลฟ่า เครื่องมือที่ควรใช้เพื่อปกป้องฝูงกลับถูกนำมาใช้เพื่อควบคุมคู่แท้ของตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นมหาศาล ราวกับว่ากระดูกของฉันเองกำลังทำสงครามกับผิวหนังของฉัน
“เขาคือคู่แท้ของเธอนะ” หมาป่าในตัวฉันครางอย่างสับสนและเจ็บปวด
ฉันกัดฟันแน่น เค้นคำพูดออกมาผ่านแรงกดดันมหาศาลจากคำสั่งของเขา “ลืมไปแล้วเหรอ ธาม ฉันคือคู่แท้ของนาย”
“อย่าไร้เหตุผลสิ เอลิน” เขาพูด เสียงของเขาเย็นชาขณะที่ประคองลิตาไว้อย่างปกป้อง “กลับบ้านไปได้แล้ว”
หัวใจของฉันแตกสลายเป็นล้านชิ้น ฉันมองไปที่เขา ที่ผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าเป็นโชคชะตาของฉัน และความสงบเยือกเย็นก็แผ่ซ่านเข้ามา
“ฉันให้นายแล้วนะ โอกาสน่ะ ธาม” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นเลือนหายไปในห้องโถงที่กว้างใหญ่
แล้วฉันก็หันหลังให้เขา พลังจากคำสั่งของเขายังคงเต้นตุบๆ อยู่ในตัวฉัน ทำให้แต่ละก้าวที่เดินจากไปเป็นความทรมานรูปแบบใหม่
คุณอาจจะชอบ
