ประธานหลี่ พอได้แล้วนะ จะง้อภรรยาก็เข้าคิวก่อน

ในห้องนอนใหญ่ของวิลล่าตระกูลหลี่ มีสองร่างกำลังกอดกันอย่างดูดดื่ม

ด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ของชายคนนั้น ทั้งสองก็ล้มตัวลงบนเตียงสีขาวราวกับหิมะ

ชายคนนั้นจูบหน้าผากเจียงหวาน จากนั้นลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องน้ำ

เจียงหวานที่อ่อนปวกเปียกลืมตาขึ้น ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความปรารถนาและมองตามชายคนนั้นไป

วันนี้ หลี่เจวี๋เฉินดูเหมือนจะพอแล้ว โดยลุกจากโซฟาไปที่ห้องน้ำแล้วไปที่เตียง

เมื่อคิดว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีมาก เจียงหวานก็หน้าแดงก่ำ

“กัด--“

โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทันที

เจียงหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นแขนออกไป หยิบโทรศัพท์ ปลดล็อก และเปิดข้อความ MMS

ในภาพเป็นชายและหญิงกำลังรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน

แต่เมื่อเจียงหวานเห็นบุคคลในภาพอย่างชัดเจน ท่าทางบนใบหน้าของเธอก็หยุดนิ่งไปทันที

ผู้ชายในรูปคือสามีของเธอ หลี่เจวี๋เฉิน！

และผู้หญิงคนนั้น...

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความจากหมายเลขที่ฉันเพิ่งได้รับ

เจียงหวาน คุณสะสมเจวี๋เฉินมาสามปีแล้ว คุณไม่ควรคืนเขาให้ฉันเหรอ？ -

มือของเจียงหวานเริ่มสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

สามปีผ่านไป และในที่สุดเธอก็กลับมา

เมื่อมองดูคนทั้งสองคนที่แสดงพฤติกรรมใกล้ชิดกันในรูปถ่าย หัวใจของเจียงหวานดูเหมือนจะสั่นไหว เป็นเดือนมิถุนายน แต่กลับรู้สึกหนาวเหน็บอย่างขมขื่น ความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่กระดูก

ใช่แล้ว บุคคลที่เพิ่งส่งข้อความมาคือ Chu Tian‘er ผู้หญิงที่ Li Juechen รักมากที่สุดและเป็นอดีตคู่หมั้นของเขา

การแต่งงานของเธอกับหลี่เจวี๋เฉินเป็นเพียงธุรกรรมเท่านั้น！

สามปีที่แล้ว แม่บุญธรรมของฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคหัวใจ และต้องการเงินเพื่อการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน เจียงหวานช่วยคุณยายลี่ไว้ใกล้โรงพยาบาล จึงเริ่มต้นการเชื่อมโยงของพวกเขา

ด้วยความช่วยเหลือของยายลี่ แม่ของฉันจึงได้รับการผ่าตัดสำเร็จ จากนั้นเธอแต่งงานกับหลี่ เจวี๋เฉิน ซึ่งอยู่ในอาการโคม่าหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และอาจเป็นอัมพาตได้แม้จะตื่นขึ้นมาก็ตาม

โชคดีที่ด้วยความช่วยเหลือจากสวรรค์ และหลังจากการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีเกือบสามปี ในที่สุดหลี่เจวี๋เฉินก็ฟื้นคืนสุขภาพได้

และระหว่างที่ใช้เวลาแต่ละวันร่วมกัน เธอก็ตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าอย่างจัง

ส่วนชู เทียนเอ๋อร์ หรือคู่หมั้นที่ถูกเรียกขานนี้ เธอกลับละทิ้งหลี่ เจวี๋ยเฉินเมื่อเขาต้องการเธอมากที่สุด โดยเลือกที่จะไปต่างประเทศเพื่อพัฒนาอาชีพของเธอ

นางคิดว่าไม่มีความเป็นไปได้เลยที่หลี่เจวี๋ยเฉินและชูเทียนเอ๋อจะกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง แต่เธอไม่เคยคาดคิดว่าทันทีที่ Chu Tian‘er กลับมาถึงชนบท Li Juechen จะได้ทานอาหารเย็นกับผู้หญิงคนนั้น

คุณใจร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ？

เมื่อมองดูภาพถ่ายนั้น เจียงหวานรู้สึกเย็นวาบไปตามกระดูกสันหลัง

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้จากคนอื่นเสมอ และได้ยินว่าหลี่เจวี๋เฉินรักเธอมากแค่ไหน

เมื่อก่อนฉันหลอกตัวเองได้ แต่ตอนนี้...

ในที่สุดแล้วสามปีของการแต่งงานก็เทียบไม่ได้กับแสงจันทร์สีขาวในหัวใจของเขาเลย

เสียงน้ำไหลในห้องน้ำหยุดลง และหลี่เจวี๋เฉินก็ออกมาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำและเดินไปหาเจียงหวานซึ่งนั่งอยู่ที่ขอบเตียง

คุณกำลังคิดอะไรอยู่？

เจียงหวานรีบปิดโทรศัพท์ของเธอและส่ายหัวให้กับหลี่เจวี๋เฉิน

หลี่เจวี๋เฉินดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน โดยให้ศีรษะอยู่ใกล้เธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาพัดผ่านใบหูของเธอ

บรรยากาศกำลังดี แต่เมื่อเจียงนวลนึกถึงภาพนั้น เธอก็รู้สึกขยะแขยง

นางผลักหลี่เจวี๋ยเฉินออกไปอย่างไม่ใส่ใจและถามโดยแสร้งทำเป็นสงบ “หลี่เจวี๋ยเฉิน เจ้าคิดว่าการแต่งงานจะมีความสุขได้หรือไม่ หากคู่สมรสคนหนึ่งมีความรู้สึกต่อคนอื่น？”

ความใคร่บนใบหน้าของหลี่เจวี๋เฉินหายไปทันที

ดวงตาที่แคบของเขาหรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูไม่แน่ใจ เขาจ้องมองเจียงว่านอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “หมายความว่ายังไง“

คนหนึ่งมีคนอื่นอยู่ในใจ... เธอไม่มีความสุขกับการแต่งงานของเธอเพราะว่าเธอมีคนอื่นอยู่ในใจแล้วใช่ไหม？

เจียงหวานสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาสีน้ำตาลเย็นชาของเธอสะท้อนให้เห็นการแสดงออกที่คลุมเครือของหลี่เจวี๋เฉิน

“คุณเคยพบกับ Chu Tian‘er แล้วไม่ใช่เหรอ？”

การแสดงออกของหลี่เจวี๋เฉินแข็งทื่อ และมีแววตาซับซ้อนปรากฏบนดวงตาสีดำสนิทของเขา

หลังจากหยุดไปนาน เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “อืม” เธอกลับมาแล้ว เรามาหย่ากันเถอะ

เจียงหวานหายใจสะดุด

แม้ว่าฉันจะเตรียมใจไว้แล้วก็ตาม แต่การได้ยินเขาพูดแบบนั้นต่อหน้าฉันนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น ความเสียใจ และความเจ็บปวดจนฉันแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่

เจียงหวานสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบอย่างเด็ดขาดว่า “ตกลง”

ทัศนคติของเธอทำให้หลี่เจวี๋เฉินโกรธมาก

เจียงหวานก็ตกลงได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ？

เพราะผู้ชายคนนั้นเหรอ？

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เจวี๋เฉินก็รีบกำนิ้วแน่น

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉยเมยอย่างที่สุดว่า “เจียงหวาน คุณเคยสนใจเรื่องการแต่งงานครั้งนี้บ้างไหม？“

“การพูดทั้งหมดนี้ตอนนี้มีประโยชน์อะไร？“ เจียงหวานจมอยู่กับความเศร้าโศกของเธอ เธอไม่ได้สังเกตเห็นความแปลกประหลาดในดวงตาของหลี่เจวี๋เฉิน และเพียงแค่ถามด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

คนที่หลี่เจวี๋ยเฉินรักกลับมาแล้ว เขาต้องการหย่าร้างและอยากหนีไปกับแสงจันทร์สีขาวของเขา เธอจะสนใจไปทำไม

เจียงหวานพยายามกลั้นอาการแสบจมูก กลั้นน้ำตาไว้ แต่งตัวเงียบๆ แล้วเดินไปทางด้านข้างเพื่อเริ่มเก็บสัมภาระ

หลี่เจวี๋เฉินเหลือบมองเจียงว่านอย่างเย็นชาขณะเก็บสัมภาระ สีหน้าของเธอหม่นหมองลง “คุณรีบขนาดนั้นเลยเหรอ”

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะพบคนรักของเธอและหนีไปกับเขา

เจียงหวานหยุดการเคลื่อนไหวของเธอ

นางอยากจะโยนโทรศัพท์ใส่หน้าหลี่เจวี๋เฉินและขอให้เขาดูรูปที่ชูเทียนเอ๋อร์ส่งมาให้ชัดๆ แต่นางกลับห้ามไว้

เมื่อหันกลับไปมองหลี่เจวี๋เฉิน เธอตอบอย่างไม่สุภาพว่า “เช่นกัน”

หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกจากห้องนอน โดยเก็บความเคียดแค้นและความอับอายเอาไว้

ทันทีที่เธอมาถึงประตู เธอก็ได้ยินหลี่เจวี๋ยเฉินถามขึ้นทันทีว่า “เจียงหวาน ฟู่เจ๋อฉวนสำคัญกับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ？”

สามปีต่อมา เมื่อเจียงหวานได้ยินชื่อนั้นอีกครั้ง หัวใจของเธอก็รู้สึกแน่น

ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เจียงหวานไม่อยากจะจำ ตอนนี้กลับเป็นเหมือนมดที่กัดแทะกระดูกของเธอ ปกคลุมร่างกายของเธอไปทั้งร่าง

เขาช่วยชีวิตเธอไว้ แต่แล้วก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โดยไม่ทราบชะตากรรมของเขา เธอจะปล่อยมันไปได้อย่างไร？

เจียงหวานอารมณ์เสียมากจนคอตีบจนพูดอะไรไม่ออก

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไร หลี่เจวี๋เฉินจึงถือว่าเธอเห็นด้วย เธอหัวเราะอยู่ในใจและพูดว่า “เจียงหวาน คุณเป็นอิสระแล้ว“

เจียงหวานมองดูเขา เธอน่าจะเป็นคนพูดคำเหล่านั้นกับเขา

หลังจากผูกขาดหลี่เจวี๋เฉินมาเป็นเวลาสามปี ตอนนี้เขาหย่าร้างแล้ว และในที่สุดก็ได้อยู่กับผู้หญิงที่เขารัก

เจียงหวานกลั้นความเจ็บปวดไว้แล้วพูดออกมาว่า “คุณก็เหมือนกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว เจียงหวานก็หันหลังและจากไป

หลี่เจวี๋เฉินจ้องไปที่ด้านหลังของเจียงหวาน กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ที่ข้างลำตัวของเขา

เขาหรี่ตาลง ปล่อยมือ และหันหลังเดินไปยังห้องทำงาน

หลังจากที่เจียงหวานเดินลงบันไดไป เธอก็หยุดชะงักและอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

เมื่อมองไปที่บันไดที่ว่างเปล่า ความผิดหวังของเธอก็เพิ่มมากขึ้นไม่สิ้นสุด

เธอขยับมุมปากและหัวเราะเยาะตัวเอง ตอนนี้เธอคาดหวังอะไรอยู่นะ

เจียงว่านจับที่จับกระเป๋าเดินทางของเธอแน่น ก่อนจะออกไป แต่เธอก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางดังมาจากด้านหลัง “เจียงว่าน คุณจะไปหรือเปล่า“

เจียงหวานมองไปที่บุคคลที่มา

เธอเป็นแม่ของหลี่เจวี๋ยเฉิน แม่สามีของเธอ หูเฟิงเจียว

ฮูเฟิงเจียวเยาะเย้ย “ถูกต้องแล้ว ชู่เทียนเอ๋อกลับมาแล้ว เจ้ามีอะไรจะแข่งขันกับนางอีก？”