แผนเอาตัวเข้าแลก

บทที่ 3

ตอนที่3แย่แล้ว

“ฉัน...”ดวงตาคู่เยิ้มของอานซินจ้องมองไปที่เขาแย้มยิ้มก้าวไปข้างหน้าและเอื้อมสองแขนบอบบางขึ้นไปโอบคอของเขาไว้“ฉันเต็มใจ...”

“ผมไม่ต้องการออกไปซะ”ชายหนุ่มรูปงามกระชากเธอออกห่าง

อานซินที่โดนกระชากล้มลงไปที่พื้นไหล่กระแทกจนเจ็บแปลบนึกคิดในใจชายหนุ่มที่สง่างามแท้จริงก็แค่การแสร้งทำ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรือตอนนี้มาแสร้งใสซื่อเพื่อไรกัน

แม้สมองจะสะลึมสะลือจนคิดอะไรไม่ออกแล้วแต่เธอยังจำโชคชะตาอันน่าเศร้าที่ต้องแต่งงานกับคนปัญญาอ่อนของตัวเองได้

เหมียนเหมียนพูดถูกความสุขต่อจากนี้เธอต้องกำหนดมันด้วยตัวเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้นอานซินบังคับตัวเองให้ทิ้งศักดิ์ศรีไปซะลุกขึ้นและโอบกอดเอวของเขาจากด้านหลังและเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า“แต่คุณพูดเองนี่คะว่าต้องการผู้หญิงที่ยินยอมพร้อมใจ...”

ขณะที่พูดก็ไม่ลืมที่จะสัมผัสกับตัวของเขานิ้วเย็นลากผ่านแผ่นหลังของเขาและเผยยิ้มยั่วยวน“ฉันเต็มใจนะคะ...ฉันเต็มใจ...เพราะฉันต้องการแต่งงานกับคุณจริงๆ...อ๊ะ...”

วินาทีต่อมาอานซินถูกกระชากจนล้มลงไปบนเตียงสีขาวขนาดใหญ่เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวร่างหนักก็ทาบทับตามมาอย่างแรง

เขามาแล้วแต่เธอก็ยังกลัว

เธอยื่นมือออกไปเพื่อจะห้ามเขาแต่เพราะความต้องการภายในหัวทำให้หมัดที่จะทุบหัวเขาของเธอกลายเป็นกอบกุมที่เอวของเขาไว้แน่นแทนตอบสนองจูบที่ร้อนแรงของเขาอย่างเงอะงะ..

การหารือเรื่องงานแต่งงานแบบนี้ใช้เวลานานหรือไม่นะ

เธอไม่รู้ฤทธิ์เหล้าทำให้สมองของเธอทำงานรวนไปหมดจนตอนนี้ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้จึงทำได้แต่ไปตามการนำทางของชายหนุ่มเท่านั้น

หยางเหมียนเหมียนที่หลบอยู่ตรงบันไดเมื่อเห็นอานซินเข้าห้องไปก็ปรบมือด้วยความพึงพอใจก่อนจะลงไปข้างล่างเรื่องราวสำเร็จไปตามแผนที่วางไว้ในที่สุดเธอก็วางใจได้เสียที

หยางเหมียนเหมียนตักสเต็กทานอยู่ตรงโซนบุฟเฟ่ต์อย่างมีความสุขดื่มน้ำผลไม้แก้วหนึ่งก่อนจะกลับไปยังห้องKTVที่เช่าไว้เมื่อเข้าไปก็เห็นหยางซวงซวงกำลังโทรออกอย่างร้อนรนเมื่อเห็นเหมียนเหมียนเข้ามาจึงรีบเอ่ยถาม“เธอไปไหนมาทำไมถึงไม่รับสายแล้วซินซินล่ะ”

“วางใจเถอะฉันโยนเธอเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว”หยางเหมียนเหมียนกระดกน้ำเปล่าบนโต๊ะขึ้นดื่มด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

“ห๊ะไปส่งเธอที่ไหนนะ”หยางซวงซวงกระโดดไปมาอย่างร้อนรน

“1201ไงทำไมกัน”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มเครียดตาม

“ฉันบอกแล้วไงว่าให้รอฉันโทรไปก่อนแล้วค่อยไปส่งหลันหยางเจ้าคนน่ารำคาญนั่นเทแล้วบอกว่าเกิดเรื่องที่บริษัท”

“ห๊ะ”หยางเหมียนเหมียนเองก็กระโดดตาม“ไม่จริงฉันเห็นเองกับตาว่ามีคนเปิดประตูให้ซินซินเห็นเป็นเงาผู้ชายบนพื้นด้วยฉันยังคิดอยู่เลยว่าทำไมหลันหยางถึงมาเร็วจัง”

“แย่แล้วๆซินซินซวยแล้ว”หยางซวงซวงเดินวนไปมาอย่างร้อนรน“เธอใส่ยานั่นไปเท่าไหร่”

“หมดห่อ”

“แย่แล้วๆ...”หยางซวงซวงทำได้แค่เดินวนไปมาอย่างร้อนรน

“แล้ว...แล้วเราจะทำอย่างไรดี”หยางเหมียนเหมียนเองก็เริ่มรนทั้งรนทั้งโกรธ“หลันหยางเจ้าคนชั่วจู่ๆมาเทกันแบบนี้กลับไปฉันจะฆ่าให้ตาย”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโทษหลันหยางช่วยคิดเร็วว่าจะช่วยซินซินออกมาอย่างไรดี”

“พวกเรารีบขึ้นไปเถอะ”

สองพี่น้องรีบขึ้นลิฟต์ไปด้วยใจร้อนดั่งไฟตอนที่พวกเธอมาถึงห้อง1201บนพื้นห้องมีชุดของอานซินกระจัดกระจายอยู่และบนเตียงเหลือเพียงอานซินที่กำลังหลับสนิทอยู่

เมื่อเห็นฉากนี้สองพี่น้องตระกูลหยางรู้สึกผิดจนอยากจะพุ่งชนกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอด...