ก็แค่เมียเก่า

ชเนตตีปล่อยให้อารมณ์ริษยานำทาง วางแผนช่วงชิงไอศูรย์มาจากน้องสาวต่างแม่ เธอตั้งใจใช้ยานอนหลับเพื่อจัดฉากลวงโลก แต่ความผิดพลาดกลับทำให้กลายเป็นยาปลุกเซ็กส์ จนนำไปสู่ความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นจริง แม้การแต่งงานจะเป็นไปตามแผนที่เธอหวังไว้ทว่าชีวิตสมรสกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ เมื่อไอศูรย์เริ่มระแคะระคายในพฤติกรรมและคอยเค้นถามความจริงจากเธอด้วยความโกรธแค้น ท่ามกลางมรสุมความกดดัน ชเนตตีจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปฏิเสธและซ่อนเร้นความลับนี้ไว้สุดชีวิตเพื่อรักษาฐานะภรรยาของเขา

วิรัชฎา หญิงสาวผู้มีเรือนร่างสมบูรณ์แบบและเสน่ห์เย้ายวนใจอันเป็นเอกลักษณ์ เธอคือผู้เดียวที่สามารถก้าวเข้ามาละลายน้ำแข็งในใจของปัฐวีย์ ชายหนุ่มสุดแสนเย็นชาให้กลับมามีความรู้สึกรักได้อีกครั้ง ทว่าเส้นทางชีวิตคู่ของบ่าวสาวป้ายแดงในโลกยุคปัจจุบันกลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด เมื่อความรักครั้งนี้ต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ท่ามกลางความทิฐิและการไม่ยอมก้มหัวให้แก่กันง่ายๆ ของทั้งสองฝ่าย บ่วงรักที่ผูกมัดพวกเขาไว้จึงกลายเป็นเกมหัวใจที่ต้องพิสูจน์อย่างยากลำบาก

เรื่องราวความรักร่วมสมัยที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งศีลธรรมระหว่างหญิงสาวและเด็กหนุ่มคนสนิทผู้เปรียบเสมือนน้องชาย เมื่อความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันเร่าร้อนลึกซึ้งที่ยากจะต้านทาน สัมผัสที่ทลายกำแพงความสัมพันธ์เดิมทำให้เขาไม่ปรารถนาจะหยุดอยู่แค่สถานะน้องชายอีกต่อไป นิยายโรมานซ์เรื่องนี้จะพาดำดิ่งไปสู่ความซับซ้อนของหัวใจชายหนุ่มผู้ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายภาพจำในอดีตและครอบครองหัวใจของพี่สาวคนนี้อย่างแท้จริง

ชีวิตของ ‘ฉวี่ชิงฮวน’ พนักงานออฟฟิศธรรมดาต้องพลิกผันไปตลอดกาล เพียงเพราะความผิดพลาดในการส่งข้อความขอดูวิดีโอผู้ใหญ่ไปหา ‘ประธานฟู่’ เจ้านายหนุ่มในยามวิกาล แทนที่จะได้รับไฟล์ตอบกลับ บอสหนุ่มกลับมาหาเธอถึงที่เพื่อสาธิตบทรักอันเร่าร้อนด้วยตัวเองแบบตัวต่อตัว หลังจากค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป ชิงฮวนคิดว่าเธอคงหมดอนาคตและต้องถูกไล่ออกจากงานอย่างแน่นอน ทว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเจ้านายหนุ่มยื่นข้อเสนอสุดช็อกด้วยการขอแต่งงาน ทิ้งให้เธอต้องสับสนว่านี่คือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น

เขาเป็นคุณหมอหนุ่มที่หลงรักเด็กสาวข้างบ้านสุดหัวใจ +++ “อาหมอขา” เด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งบนตักอุ่นๆ ของอาหมอผู้แสนใจดี “ขา...” เขื่อนรับคำเสียงหวานไม่ต่างกัน เขาหอมแก้มเด็กน้อยมาหยาฟอดใหญ่ “โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสาวของอาหมอค่ะ” “จริงเหรอครับ” เขื่อนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “จริงค่ะ” “สัญญาแล้วนะครับ อาจะถือว่านี่เป็นคำสัญญาของหยา” +++ “หยาหนาวค่ะอาหมอ” เธอลูบไล้แผงอกกว้างของเขา “เดี๋ยวอาห่มผ้าให้” เขาบอกเสียงนุ่มอย่างเอ็นดู “ไม่ได้หนาวแบบนั้น อาหมอน่ะ...” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเสียงดังครับ ดึกแล้ว” เขาเกรงว่าข้างห้องจะได้ยิน “ทำเบาๆ ค่ะ อยากให้อาหมอกอดหยาแน่นๆ หยาหนาวจริงๆ นะ” เธอซุกตัวเข้าไปหาเขาดึงมากอดแนบอก “ถ้าหนาวขนาดนี้เดี๋ยวอาจะกอดแน่นๆ เลยนะครับ” “ก็กอดสิคะ หยารออาหมอกอดหยาทุกคืนเลยนะ นานๆ จะได้ออกนอกสถานที่สักที” เธอดึงมือของเขามาทาบที่ทรวงอกอวบอิ่ม มือของเขื่อนค่อยๆ ลูบไล้และเคล้นคลึง เธอครางแผ่วๆ กัดปากด้วยความเสียวสยิว “อย่าครางดังนะคนดี” เขากระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงเอ็นดู จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงนั้นเบาๆ “ด้านในไม่มีด่านนะคะ” เธอกระซิบบอกเขา มือบอบางเลื่อนลูบลงไปยังเบื้องล่างของเขา

นุชพินตา ควรเป็นเจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับ ปุลวัชร เจ้าบ่าวที่ทั้งหล่อ รวย เนื้อหอม เป็นเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมือง แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าบ่าวในฝันนั้น...ทั้งไร้หัวใจ และไม่ได้รักเธอสักนิด! การแต่งงานที่ไร้รัก อยู่กันไปก็มีแต่เจ็บปวดเท่านั้น แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอไม่อาจปฏิเสธ แม้จะต้องถูกเขาทำร้ายหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำอย่างไรหากใจที่ไม่คิดปรารถนารักกลับอยากได้ความรักจากเขา ------------------------------ “เธอเคยนอนกับผู้ชายหรือเปล่า” เขาถามออกมาจากปากร้าย ตอนที่เธอได้ยินถึงกับสะอึก ไม่คิดว่าเขาจะถามตรง ๆ และในนาทีต่อมา นุชพินตาก็รู้สึกโกรธมาก หญิงสาวโต้เขากลับ “ทำไมผู้ชายดี ๆ การศึกษาดี ๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้คะ มาพูดดูถูกกัน เมื่อกี้ก็หาว่าพวกเราขายตัว และตอนนี้ยังมากล่าวหาฉันอีกว่าฉันสำส่อน คุณถามคำถามแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน ที่คุณเคยนอนด้วยหรือยังไงคะ” ความเจ็บปวดระบายออกมาทางสายตา เขาเป็นบ้าอะไรกันนี่ คำพูดแบบนี้มาจากสันดานข้างในหรือเพราะว่าเขาเมา “แล้วเธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรือเปล่าล่ะ” เขาย้ำอีกครั้ง จ้องสบตาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ “ปากร้าย ประโยคนี้คุณไม่ควรถามออกมาด้วยซ้ำไป” จากที่เรียกเขาว่าพี่ปุ่น ชักขุ่นและมีอารมณ์โมโหขึ้นมาเปลี่ยนสรรพนามที่คนฟังก็รู้ว่าห่างเหิน “ผู้หญิงที่ดี ๆ ที่ไหน จะตอบตกลงแต่งงานกันชายแปลกหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น” “แล้วมันยังไงคะ” นุชพินตาก็ไม่ยอมเหมือนกัน “เธออาจจะเป็นมือสองก็ได้” ‘เมื่อคืนเขาไปนอนที่ไหน แล้วไปนอนกับใคร’ ‘อ้อ… ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้นสินะ’ ดวงตาเศร้าลง เธอลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่าง และมองออกไปยังท้องทะเล แสงอาทิตย์กระทบกับระลอกคลื่นที่ไล่เรียงกันกระทบเข้าฝั่ง นุชพินตาถึงกับถอนหายใจดังเฮือก ‘ฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ มาให้เขาย่ำยีเล่นใช่หรือไม่’ เฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ‘ยะหยาอย่าเสียใจไปเลยนะ เธอต้องทำตัวเองให้เข้มแข็ง แข็งแรงเถอะ ในเมื่อเธอก็ไม่ได้รักเขาเหมือนกัน’ คำพูดปลอบโยนตัวเอง ‘ใช่… ฉันไม่ได้รักเขา และจะเกลียดเขาให้มากกว่านี้’ เธอตอกย้ำคำนี้เข้าไปในหัวใจของตัวเองด้วยความมุ่งมั่นและสายตาที่แน่วแน่ แม้จะรู้สึกเจ็บแน่นในหัวอก ------------------------------ “ฉันจะหย่ากับเธอ” เขาเอ่ยอย่างใจดำ หญิงสาวถึงกับใจหล่นวูบ เธอเม้มขบริมฝีปาก กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว นุชพินตาพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว “นางผู้หญิงไร้ยางอาย แพศยาฉันเกลียดผู้หญิงหลายใจ ฉันเกลียดผู้หญิงที่นอกใจ ไปให้พ้นจากบ้านของฉัน ไปให้พ้นจากหน้าฉัน พรุ่งนี้จะให้ทนายทำใบหย่า” “พี่ปุ่นคะ” เธอยกมือขึ้นมาไหว้เขาปลก ๆ “เราสองคนเพิ่งแต่งงานกันเองนะคะ ยะหยาไม่อยากให้คุณลุงและคุณย่าเสียใจ” “แต่สิ่งที่เธอทำล่ะ มันน่าอาย แล้วเธอไม่ละอายบ้างเหรอ หน้าด้าน” เขามีอาการเสียใจ และหัวเสีย นุชพินตาเอง เธอไม่คิดว่าปุลวัชรจะปากร้ายด่าทอเธอได้ถึงเพียงนี้ “ฉันจะหย่ากับเธอแน่นอน เตรียมปากกาไว้เซ็นใบหย่าในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน” พูดจบ เขาเดินเข้าไปใช้มือปัดแจกันที่อยู่ใกล้ และชกบานกระจกที่ใช้ตกแต่งอยู่ในห้องโถงด้วย จนกระจกแตกละเอียดทั้งบาน มือของปุลวัชรมีเลือดไหลซึม เขาจะเดินเข้าห้องทำงานและปิดประตูตามหลังดังโครม นุชพินตาตกใจ และหวาดกลัวกับสิ่งที่เธอได้เห็น ความดีใจที่สามีจะกลับมา เธอจะบอกข่าวดีเขา และกินข้าวด้วยกัน ได้มลายหายไปสิ้น มีเพียงความเศร้าเข้ามาทับถมอยู่ในจิตใจของนุชพินตา แล้วหญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาปล่อยโฮ