APKDock Logo
รายชื่อตอน
แชร์
ภาพปกนิยายเรื่อง ก็แค่เมียเก่า

ก็แค่เมียเก่า

เมื่อความรักอันลึกซึ้งในอดีตกลายเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าในสายตาของเตอร์ เขาจึงมองฟ่างเป็นแค่ของเหลือทิ้งที่ไม่มีความสำคัญ และไม่เคยรู้สึกผิดแม้แต่น้อย แม้ว่าฟ่างจะยอมใช้ความรู้สึกทั้งหมดที่มีเป็นเดิมพันเพื่อบีบให้เขาเลือก แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาและเฉยเมยที่ทำลายทุกความหวังจนหมดสิ้น เตอร์เลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ครั้งนี้อย่างไม่ใยดีเพียงเพื่อรักษาชีวิตอิสระของตัวเองไว้ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าการถูกทอดทิ้งอย่างโหดร้ายในครั้งนี้จะสร้างบาดแผลและมอบความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายมากมายขนาดไหน
รายชื่อตอน
แชร์

ตอน 2

ฮันเตอร์...

ห้องน้ำชาย...

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

"อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ พะ พี่เตอร์ขาแรงอีกค่ะ อ๊าา อ๊ะ อ๊ะ"

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ

"แบบนั้นค่ะ อ๊าาา เสียว เกล เสียวจังคะพี่เตอร์ พี่เตอร์เสียวมั้ยคะพี่เตอร์ขาาา" มิเกลเด็กปีสองที่ผมพามาจัดกิจกรรมแบบตัวต่อตัวในห้องน้ำหันมาถามผมเสียงกระเส่าในขณะที่ผมกำลังกระแทกตัวตนเข้าไปในร่องของเธอจากทางด้านหลัง ผมซอยไม่ยั้งกระแทกไม่หยุดจนในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง หลังจากปลดปล่อยความต้องการของตัวผมเองออกมาจนหมดลำกล้องผมก็รีบถอนตัวตนออกมาจากร่องรักของมิเกลทันทีแล้วดึงเครื่องป้องกันทิ้งลงถังขยะข้างๆ ก่อนจะจัดการเก็บอาวุธของตัวเองที่เริ่มอ่อนตัวลงเข้าไปในกางเกงยีนส์แล้วรูดซิปก่อนจะกันไปตอบคำถามของเธอที่ถามผมก่อนหน้านี้ว่าเสียวไหม

"พี่ก็เสียวครับ...แต่เสียวไม่สุดเพราะของน้องไม่ค่อยฟิตเท่าไหร่"

"พะ พี่เตอร์..."

" ขอโทษนะที่พี่ต้องพูดตรงๆ แต่น้องเอาไม่มันส์พี่คงเอาแค่ครั้งเดียวคงไม่สานสัมพันธ์ต่อ โชคดีนะครับส่วนเงินเดี๋ยวพี่โอนให้"

ผมยิ้มให้เกลก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยไม่สนใจว่าอีกคนด้านในจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของผมเพราะสำหรับผมแล้วผู้หญิงที่ผมเข้าหาหรือเข้าหาผมก็เป็นได้แค่ที่ระบายเท่านั้น แต่ถ้าเอามันส์ลีลาดีก็มีสิทธิ์ไปต่อ แต่ถ้าเอาไม่มันส์แบบเมื่อกี้ก็แค่ครั้งเดียวจบ แต่ผมก็ไม่ได้เอาใครฟรีๆ หรอกนะเอาเสร็จผมก็จ่ายค่าเสียเวลาให้ทุกครั้งแต่ถ้าบางคนนิสัยน่ารักหน่อยก็จะได้ทั้งเงินทั้งกระเป๋ารองเท้าเสื้อผ้าตามที่ต้องการเพราะผมมันสายเปย์อยู่แล้วโดยเฉพาะผู้หญิงสาวๆสวยๆลีลาบนเตียงเด็ดๆแค่นั้นเธออยากได้อะไรผมให้ได้ทุกอย่าง

ผมเดินออกมาจนถึงลานกิจกรรมที่มีน้องๆนักศึกษาปีหนึ่งอยู่รวมกันหลายร้อยคนเพราะวันนี้มีกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งทุกสาขา

อ้อ ผมลืมแนะนำตัวเองสินะผมชื่อฮันเตอร์อายุ22ปี เรียนอยู่ปีสี่คณะบริหารและวันนี้ผมก็โดนไอ้เอกเพื่อนสนิทขอร้องให้มาช่วยคุมน้องๆทำกิจกรรมทั้งที่มันไม่ใช่หน้าที่ของผมพราะผมไม่ถนัดพูดผมถนัดทำมากกว่า ทำเรื่องอย่างว่าอ่ะนะ

"เห้ย!!! ไอ้เชี้ยเตอร์มึงหายหัวไปไหนมาวะกูให้ไอ้พวกรุ่นน้องไปตามหาก็หาไม่เจอ"

"กูไปเข้าห้องน้ำมา" ผมพูดความจริงไม่ได้โกหกมันนะ

"เข้าห้องน้ำเหี้ยไรหายหัวไปเกือบชั่วโมง หรือว่ามึงไป......"

"อืม" ผมรู้ว่ามันรู้ว่าผมไปไหนมา

"ไอ้เชี้ยเตอร์มึงนี่นะวันนี้วันรับน้องมึงก็ไม่เว้นเหรอวะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรับน้องวะเวลากูเงี่ยนกูไม่มานั่งคิดหรอกว่าวันนี้มันจะวันอะไรถึงจะเป็นวันพระถ้ากูจะเอากูก็ไม่สน"

"กูล่ะเชื่อมึงเลยว่ะ"

"แล้วมึงจะบ่นกูทำเหี้ยไรนักหนาวะกูก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรมึงก็น่าจะชินได้แล้วมั้ยวะ"

"เออๆ กูรู้สันดานมึงดีว่ามึงมันขี้เงี่ยนแต่เบาได้เบามั่งอยู่ปีสี่แล้วนะมึงอ่ะ"

"พูดแม่งเหมือนไม่เคยนะมึงอ่ะไอ้เอก"

'"แต่กูไม่เอามั่วแบบมึงนะไอ้เตอร์"

"อย่างกูไม่ได้เรียกว่ามั่วเขาเรียกว่าทั่วถึงต่างหากมึงก็รู้ว่าเด็กกูเยอะกูก็ต้องกระจายความสุขให้กับเด็กๆของกูสิวะแต่กูก็ป้องกันทุกครั้งนะเว้ยมึงไม่ต้องห่วง"

"ใครจะห่วงคนอย่างมึง ถ้ากูจะห่วงกูห่วงผู้หญิงที่มึงไปเอาซะมากกว่าที่พอมึงเบื่อมึงก็ทิ้งเค้าซะไร้เยื่อใย ตั้งแต่กูคบเป็นเพื่อนกับมึงมาจะสี่ปีกูไม่เคยเห็นมึงหยุดอยู่ที่ใครได้เลยสักคน กูอยากจะรู้จริงๆ ว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะเอาคนอย่างมึงอยู่"

ผมยืนฟังไอ้เอกบ่นแบบไม่ใส่ใจเพราะตัวมันเองก็ไม่ได้ดีไม่ได้ต่างไปจากผมสักเท่าไหร่มันจะดีกว่าผมหน่อยนึงก็ตรงที่มันคบทีละคนไม่เหมือนผมที่ไม่เคยขอคบกับใครเพราะผมเน้นเอามากกว่า แต่จะว่าไปผมก็ไม่ใช่ไม่เคยคบใครนะแต่มันก็นานมาแล้วล่ะนานจนลืมแต่ก็ช่างมันเถอะเพราะตอนนี้ผมกำลังใช้สายตามองไปยังนักศึกษาหญิงปีหนึ่งคนนึงที่นั่งอยู่ในแถวเธอมองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆซึ่งผมรู้สึกว่าผมคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักหรือเปล่า

"มึงมองอะไรไอ้เตอร์กูเห็นมึงจ้องตาไม่กระพริบ หรือมึงสนใจเด็กปีหนึ่งอีกแล้ว มึงนี่นะทุกปีเลยนะมึง"

"กูรู้สึกคุ้นๆ หน้าน้องผู้หญิงคนนั้นว่ะ"

"คนไหนวะนั่งอยู่เป็นร้อย"

"คนนั้นไงผมยาวๆสีน้ำตาลนั่งแถวสองตรงนั้นน่ะ" ผมชี้ให้ไอ้เอกดู

"อ่อ น้องข้าวฟ่าง"

"มึงบอกว่าน้องคนนั้นชื่ออะไรนะ"

"น้องข้าวฟ่าง" พอผมได้ยินชื่อที่ไอ้เอกบอกมันเลยทำให้ผมจำได้ทันทีว่าเพราะอะไรผมถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาน้องผู้หญิงคนนั้นเพราะเธอคือข้าวฟ่างเมียเก่าผมเองแต่ที่ผมยังคาใจอยู่ก็คือข้าวฟ่างกับผมเราอายุเท่ากันแล้วเธอมาเรียนอยู่ปีหนึ่งได้ยังไง

คุณอาจจะชอบ

ภาพปกนิยายเรื่อง ชิงรัก
9.8
ชเนตตีปล่อยให้อารมณ์ริษยานำทาง วางแผนช่วงชิงไอศูรย์มาจากน้องสาวต่างแม่ เธอตั้งใจใช้ยานอนหลับเพื่อจัดฉากลวงโลก แต่ความผิดพลาดกลับทำให้กลายเป็นยาปลุกเซ็กส์ จนนำไปสู่ความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นจริง แม้การแต่งงานจะเป็นไปตามแผนที่เธอหวังไว้ทว่าชีวิตสมรสกลับเต็มไปด้วยความทุกข์ เมื่อไอศูรย์เริ่มระแคะระคายในพฤติกรรมและคอยเค้นถามความจริงจากเธอด้วยความโกรธแค้น ท่ามกลางมรสุมความกดดัน ชเนตตีจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปฏิเสธและซ่อนเร้นความลับนี้ไว้สุดชีวิตเพื่อรักษาฐานะภรรยาของเขา
ภาพปกนิยายเรื่อง บ่วงรักลิขิตใจ
8.8
วิรัชฎา หญิงสาวผู้มีเรือนร่างสมบูรณ์แบบและเสน่ห์เย้ายวนใจอันเป็นเอกลักษณ์ เธอคือผู้เดียวที่สามารถก้าวเข้ามาละลายน้ำแข็งในใจของปัฐวีย์ ชายหนุ่มสุดแสนเย็นชาให้กลับมามีความรู้สึกรักได้อีกครั้ง ทว่าเส้นทางชีวิตคู่ของบ่าวสาวป้ายแดงในโลกยุคปัจจุบันกลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด เมื่อความรักครั้งนี้ต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ท่ามกลางความทิฐิและการไม่ยอมก้มหัวให้แก่กันง่ายๆ ของทั้งสองฝ่าย บ่วงรักที่ผูกมัดพวกเขาไว้จึงกลายเป็นเกมหัวใจที่ต้องพิสูจน์อย่างยากลำบาก
ภาพปกนิยายเรื่อง ผมจะเป็นเด็กดี
8.8
เรื่องราวความรักร่วมสมัยที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งศีลธรรมระหว่างหญิงสาวและเด็กหนุ่มคนสนิทผู้เปรียบเสมือนน้องชาย เมื่อความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันเร่าร้อนลึกซึ้งที่ยากจะต้านทาน สัมผัสที่ทลายกำแพงความสัมพันธ์เดิมทำให้เขาไม่ปรารถนาจะหยุดอยู่แค่สถานะน้องชายอีกต่อไป นิยายโรมานซ์เรื่องนี้จะพาดำดิ่งไปสู่ความซับซ้อนของหัวใจชายหนุ่มผู้ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายภาพจำในอดีตและครอบครองหัวใจของพี่สาวคนนี้อย่างแท้จริง
ภาพปกนิยายเรื่อง เคาะประตูหัวใจของเธอ
8.2
ชีวิตของ ‘ฉวี่ชิงฮวน’ พนักงานออฟฟิศธรรมดาต้องพลิกผันไปตลอดกาล เพียงเพราะความผิดพลาดในการส่งข้อความขอดูวิดีโอผู้ใหญ่ไปหา ‘ประธานฟู่’ เจ้านายหนุ่มในยามวิกาล แทนที่จะได้รับไฟล์ตอบกลับ บอสหนุ่มกลับมาหาเธอถึงที่เพื่อสาธิตบทรักอันเร่าร้อนด้วยตัวเองแบบตัวต่อตัว หลังจากค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป ชิงฮวนคิดว่าเธอคงหมดอนาคตและต้องถูกไล่ออกจากงานอย่างแน่นอน ทว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเจ้านายหนุ่มยื่นข้อเสนอสุดช็อกด้วยการขอแต่งงาน ทิ้งให้เธอต้องสับสนว่านี่คือเรื่องจริงหรือเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น
ภาพปกนิยายเรื่อง เด็กมันยั่ว เลยหลวมตัวหลงรัก
8.4
เขาเป็นคุณหมอหนุ่มที่หลงรักเด็กสาวข้างบ้านสุดหัวใจ +++ “อาหมอขา” เด็กน้อยปีนขึ้นไปนั่งบนตักอุ่นๆ ของอาหมอผู้แสนใจดี “ขา...” เขื่อนรับคำเสียงหวานไม่ต่างกัน เขาหอมแก้มเด็กน้อยมาหยาฟอดใหญ่ “โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสาวของอาหมอค่ะ” “จริงเหรอครับ” เขื่อนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “จริงค่ะ” “สัญญาแล้วนะครับ อาจะถือว่านี่เป็นคำสัญญาของหยา” +++ “หยาหนาวค่ะอาหมอ” เธอลูบไล้แผงอกกว้างของเขา “เดี๋ยวอาห่มผ้าให้” เขาบอกเสียงนุ่มอย่างเอ็นดู “ไม่ได้หนาวแบบนั้น อาหมอน่ะ...” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเสียงดังครับ ดึกแล้ว” เขาเกรงว่าข้างห้องจะได้ยิน “ทำเบาๆ ค่ะ อยากให้อาหมอกอดหยาแน่นๆ หยาหนาวจริงๆ นะ” เธอซุกตัวเข้าไปหาเขาดึงมากอดแนบอก “ถ้าหนาวขนาดนี้เดี๋ยวอาจะกอดแน่นๆ เลยนะครับ” “ก็กอดสิคะ หยารออาหมอกอดหยาทุกคืนเลยนะ นานๆ จะได้ออกนอกสถานที่สักที” เธอดึงมือของเขามาทาบที่ทรวงอกอวบอิ่ม มือของเขื่อนค่อยๆ ลูบไล้และเคล้นคลึง เธอครางแผ่วๆ กัดปากด้วยความเสียวสยิว “อย่าครางดังนะคนดี” เขากระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงเอ็นดู จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงนั้นเบาๆ “ด้านในไม่มีด่านนะคะ” เธอกระซิบบอกเขา มือบอบางเลื่อนลูบลงไปยังเบื้องล่างของเขา
ภาพปกนิยายเรื่อง เจ้าสาว(ไม่)ปรารถนารัก
9.7
นุชพินตา ควรเป็นเจ้าสาวที่น่าอิจฉาที่สุดที่ได้แต่งงานกับ ปุลวัชร เจ้าบ่าวที่ทั้งหล่อ รวย เนื้อหอม เป็นเจ้าชายในฝันของสาวๆ ทั้งเมือง แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าบ่าวในฝันนั้น...ทั้งไร้หัวใจ และไม่ได้รักเธอสักนิด! การแต่งงานที่ไร้รัก อยู่กันไปก็มีแต่เจ็บปวดเท่านั้น แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอไม่อาจปฏิเสธ แม้จะต้องถูกเขาทำร้ายหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำอย่างไรหากใจที่ไม่คิดปรารถนารักกลับอยากได้ความรักจากเขา ------------------------------ “เธอเคยนอนกับผู้ชายหรือเปล่า” เขาถามออกมาจากปากร้าย ตอนที่เธอได้ยินถึงกับสะอึก ไม่คิดว่าเขาจะถามตรง ๆ และในนาทีต่อมา นุชพินตาก็รู้สึกโกรธมาก หญิงสาวโต้เขากลับ “ทำไมผู้ชายดี ๆ การศึกษาดี ๆ ถึงได้พูดจาแบบนี้คะ มาพูดดูถูกกัน เมื่อกี้ก็หาว่าพวกเราขายตัว และตอนนี้ยังมากล่าวหาฉันอีกว่าฉันสำส่อน คุณถามคำถามแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน ที่คุณเคยนอนด้วยหรือยังไงคะ” ความเจ็บปวดระบายออกมาทางสายตา เขาเป็นบ้าอะไรกันนี่ คำพูดแบบนี้มาจากสันดานข้างในหรือเพราะว่าเขาเมา “แล้วเธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรือเปล่าล่ะ” เขาย้ำอีกครั้ง จ้องสบตาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ “ปากร้าย ประโยคนี้คุณไม่ควรถามออกมาด้วยซ้ำไป” จากที่เรียกเขาว่าพี่ปุ่น ชักขุ่นและมีอารมณ์โมโหขึ้นมาเปลี่ยนสรรพนามที่คนฟังก็รู้ว่าห่างเหิน “ผู้หญิงที่ดี ๆ ที่ไหน จะตอบตกลงแต่งงานกันชายแปลกหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่คิด เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น” “แล้วมันยังไงคะ” นุชพินตาก็ไม่ยอมเหมือนกัน “เธออาจจะเป็นมือสองก็ได้” ‘เมื่อคืนเขาไปนอนที่ไหน แล้วไปนอนกับใคร’ ‘อ้อ… ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้นสินะ’ ดวงตาเศร้าลง เธอลุกขึ้นไปเปิดม่านหน้าต่าง และมองออกไปยังท้องทะเล แสงอาทิตย์กระทบกับระลอกคลื่นที่ไล่เรียงกันกระทบเข้าฝั่ง นุชพินตาถึงกับถอนหายใจดังเฮือก ‘ฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ มาให้เขาย่ำยีเล่นใช่หรือไม่’ เฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ‘ยะหยาอย่าเสียใจไปเลยนะ เธอต้องทำตัวเองให้เข้มแข็ง แข็งแรงเถอะ ในเมื่อเธอก็ไม่ได้รักเขาเหมือนกัน’ คำพูดปลอบโยนตัวเอง ‘ใช่… ฉันไม่ได้รักเขา และจะเกลียดเขาให้มากกว่านี้’ เธอตอกย้ำคำนี้เข้าไปในหัวใจของตัวเองด้วยความมุ่งมั่นและสายตาที่แน่วแน่ แม้จะรู้สึกเจ็บแน่นในหัวอก ------------------------------ “ฉันจะหย่ากับเธอ” เขาเอ่ยอย่างใจดำ หญิงสาวถึงกับใจหล่นวูบ เธอเม้มขบริมฝีปาก กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้ว นุชพินตาพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว “นางผู้หญิงไร้ยางอาย แพศยาฉันเกลียดผู้หญิงหลายใจ ฉันเกลียดผู้หญิงที่นอกใจ ไปให้พ้นจากบ้านของฉัน ไปให้พ้นจากหน้าฉัน พรุ่งนี้จะให้ทนายทำใบหย่า” “พี่ปุ่นคะ” เธอยกมือขึ้นมาไหว้เขาปลก ๆ “เราสองคนเพิ่งแต่งงานกันเองนะคะ ยะหยาไม่อยากให้คุณลุงและคุณย่าเสียใจ” “แต่สิ่งที่เธอทำล่ะ มันน่าอาย แล้วเธอไม่ละอายบ้างเหรอ หน้าด้าน” เขามีอาการเสียใจ และหัวเสีย นุชพินตาเอง เธอไม่คิดว่าปุลวัชรจะปากร้ายด่าทอเธอได้ถึงเพียงนี้ “ฉันจะหย่ากับเธอแน่นอน เตรียมปากกาไว้เซ็นใบหย่าในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน” พูดจบ เขาเดินเข้าไปใช้มือปัดแจกันที่อยู่ใกล้ และชกบานกระจกที่ใช้ตกแต่งอยู่ในห้องโถงด้วย จนกระจกแตกละเอียดทั้งบาน มือของปุลวัชรมีเลือดไหลซึม เขาจะเดินเข้าห้องทำงานและปิดประตูตามหลังดังโครม นุชพินตาตกใจ และหวาดกลัวกับสิ่งที่เธอได้เห็น ความดีใจที่สามีจะกลับมา เธอจะบอกข่าวดีเขา และกินข้าวด้วยกัน ได้มลายหายไปสิ้น มีเพียงความเศร้าเข้ามาทับถมอยู่ในจิตใจของนุชพินตา แล้วหญิงสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาปล่อยโฮ