ขอเลิกกับสามีงี่เง่า

วันรุ่งขึ้น

ที่ลานจอดรถด้านนอกสำนักงานเขต

ลู่เยียนจือกำลังนั่งอยู่ในรถมายบัค เขาใช้มือซ้ายของเขาเคาะพวงมาลัยเบาๆ

“เยียนจือ หลานกับเนี่ยนเนี่ยนแต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว รีบๆ มีลูกกันได้แล้วนะ” เสียงของหญิงชราคนหนึ่งดังมาจากในสาย

ใบหน้าของลู่เยียนจือดูผ่อนคลาย มีความเอือมระอาเล็กน้อย แต่ก็ยังมีความอดทนอยู่มาก

เขาพูดว่า “คุณย่า พวกเรายังเด็กกันอยู่เลยนะครับ ไม่ต้องรีบหรอก คุณย่า ตอนนี้สิ่งที่คุณย่าจำเป็นต้องทำก็คือการดูแลร่างกายให้ดีนะครับ ส่วนคุณปู่ เขา……”

“จะไม่ให้รีบได้ยังไงล่ะ？” คุณย่าพูดแทรกขึ้นมาทันที “ตอนนี้ถึงแม้ว่าปู่ของหลานจะดีขึ้นมากแล้ว แต่พวกเราก็อายุเยอะกันแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะตายวันตายพรุ่ง”

“คุณย่า……”

คุณย่าพูดอย่างขึงขังจริงจังมากว่า “หลานไม่ต้องมาพูดเรื่องอื่นกับย่าทั้งนั้นแหละ ย่าได้ยินข่าวลือมาแล้วนะ หลานห้ามรังแกเนี่ยนเนี่ยนเด็ดขาด”

ลู่เยียนจือเงียบไปสามวินาที

คุณย่าจึงต้องเร่งเร้าขึ้นมาว่า “ได้ยินไหมเนี่ย？”

เขานวดหว่างคิ้วพลางตอบไปว่า “ทราบแล้วครับ คุณย่า”

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค ลู่เยียนจือก็วางสายไป

นิ้วของเขายังคงเคาะพวงมาลัยรถเบาๆ อย่างไม่รู้ตัวอยู่ แล้วทันใดนั้นลู่เยียนจือก็มองไปที่สำนักงานเขตที่อยู่ไม่ไกลนัก

ริมฝีปากเม้มกันแน่น

เขากดเปิดรายการข้อความในโทรศัพท์มือถือ

ปลายนิ้วเขาลูบผ่านรูปโปรไฟล์ของร้านขายดอกไม้ที่ถูกเมมชื่อเอาไว้ว่า ‘มายเลิฟ’ แล้วก็เลื่อนลงไปด้านล่างก่อนจะกดเข้าไปในหน้าแชทของ ‘สือเนี่ยน’

ข้อความสุดท้ายคือข้อความที่เขาบอกให้เธอมาที่สำนักงานเขตตอนเช้าวันนี้เพื่อทำเรื่องหย่าตามเวลาและสถานที่ที่นัดเจอกันไว้

เธอยังมาไม่ถึง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและส่งข้อความไปหาเธอ

ลู่เยียนจือ：【อยู่ไหน？ 】

ทันใดนั้น เสียงเคาะหน้าต่างรถก็ดังขึ้น พอลู่เยียนจือมองไปก็เห็นใบหน้าที่ค่อนข้างซีดเซียวของสือเนี่ยนที่อยู่นอกหน้าต่าง

สือเนี่ยนเปิดประตูรถและขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ

เธอมองไปที่เขาแวบหนึ่ง

เสื้อผ้าเขายังคงเป็นชุดเดียวกับชุดเมื่อวานนี้ เพราะเธอเป็นคนจัดชุดให้เขาเอง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอเป็นคนเตรียมทุกอย่างให้เขาทั้งหมด ตั้งแต่ของเล็กๆ น้อยๆ เช่น น้ำหอมและเนกไท ไปจนถึงของใหญ่ๆ เช่น เสื้อเชิ้ตและชุดสูทที่สั่งตัดพิเศษ เธอเป็นคนดูแลทุกอย่างให้หมด

“ทำไมมาช้าจังเลยล่ะ？” เขาถาม

สือเนี่ยนถอนสายตากลับไป

“ก็ไม่ช้านะ” เธอตอบ

แต่มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วที่เธอยอมมารอตามที่เขาบอกอยู่เนิ่นนานด้วยความโง่เขลาและเจ็บปวด

มือของลู่เยียนจือที่กำลังเคาะแบบเหม่อลอยอยู่ก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเขาก็มองเธอพลางขมวดคิ้ว

ใบหน้าเธอดูซีดเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาขอหย่า เธอก็เลยนอนหลับไม่สนิท

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรอยู่แล้ว

“คุณย่าเพิ่งโทรหาผมเมื่อกี้นี้เอง” ลู่เยียนจือดึงสายกลับไปพลางพูดว่า “เรื่องที่พวกเราหย่ากัน ห้ามบอกคุณย่าเด็ดขาด ท่านอายุเยอะแล้ว รับเรื่องที่สะเทือนใจพวกนี้ไม่ไหวหรอก”

สือเนี่ยนไม่ได้ตกปากรับคำแต่อย่างใด เธอแค่ถามขึ้นว่า “คุณย่าโทรมาคุยเรื่องอะไรบ้างเหรอ？”

“เร่งให้เรามีลูก” ลู่เยียนจือหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเขาดูหงุดหงิดมาก

จากนั้นก็เงียบกันอยู่นาน

หลังจากผ่านไปหลายนาที สือเนี่ยนก็หัวเราะออกมาเบาๆ

ลู่เยียนจือกำมือซ้ายแน่น เขามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาก็เคยคิดเหมือนกันว่าลูกของเขาจะมีหน้าตายังไง จะได้มีลูกตอนไหน

ตอนที่เขากับสือเนี่ยนกำลังมีเพศสัมพันธ์กัน เขาก็เคยลูบท้องของเธอ แล้วก็งับหูเธอก่อนจะพูดว่า “เนี่ยนเนี่ยน เมื่อไหร่คุณจะมีลูกให้ผมสักทีล่ะ？”

แต่ว่า……

ยังไงเธอก็ไม่ได้ท้องอยู่แล้ว

อีกครึ่งปีก็จะได้แต่งงานกันใหม่แล้ว ถึงเวลานั้นก็ยังไม่สายเกินไปหรอก

หานเวยเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีเท่านั้น

ผู้คนที่อยู่นอกรถเดินกันไปมา เวลาผ่านไปประมาณสามวินาทีได้

ทันใดนั้นสือเนี่ยนก็พูดขึ้นมาว่า “ฉันจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ อาจือ คุณอยากหย่ากับฉันใช่ไหม？”

“คิดจะกลับคำเหรอ？” คราวนี้เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว

หานเวยยังรอเขาอยู่ที่บ้าน

หลังจากได้รับการยืนยันอีกครั้งจากเขาแล้ว สือเนี่ยนก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาและยื่นให้ลู่เยียนจือ