รักในความเงียบ

เสียงระฆังดังขึ้น ที่ด้านหน้าของโบสถ์ มีนกพิราบขาวบินไปรอบ ๆ

“ขอเชิญเจ้าสาวเข้ามาในงานได้！”

เสียงเพลงงานแต่งงานที่เป็นตัวแทนของความรักดังขึ้น ประตูบานใหญ่ของโบสถ์ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ

เย่ชิงซีอยู่ในชุดแต่งงานสีขาว เดินเข้ามาในโบสถ์พร้อมกับช่อดอกไม้ในมืออย่างช้า ๆ ดวงตาใส ๆ ของเธอมีความประหม่า และความคาดหวังอย่างเห็นได้ชัด

แต่เมื่อเธอเห็นฉากภายในโบสถ์อย่างชัดเจน ความคาดหวังในดวงตาของเธอก็หายไปทันที

ทำไมในงานไม่มีแขกเลยสักคน แม้กระทั่งเงาของเจ้าบ่าวก็ยังไม่มี？

นอกจากบาทหลวงที่ยืนถือคัมภีร์อยู่บนเวที ก็มีเพียงแม่เลี้ยงของเธอ หลินเซี่ยะ ยืนอยู่ไม่ไกลออกไป โดยมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มสดใส

“เกิดอะไรขึ้น？” เย่ชิงซีหยุดฝีเท้าลงทันที เธอมองไปที่หลินเซี่ยะ ในใจรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

ราวกับว่าหลินเซี่ยะไม่ได้ยินที่เย่ชิงซีนั้นถาม เธอเดินมาอยู่ข้าง ๆ เย่ชิงซีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นดึงเธอขึ้นไปบนเวที มาอยู่ตรงหน้าของบาทหลวง

“เริ่มได้เลยค่ะ” หลินเซี่ยะให้บาทหลวงเริ่มทำพิธีแต่งงานทันที

บาทหลวงพยักหน้า แล้วเริ่มอ่านคัมภีร์ จากนั้นถามเจ้าสาวว่า “คุณเย่ชิงซี คุณยินดีแต่งงานกับเจ้าบ่าวเสิ่นเซียวเหยาหรือไม่ ไม่แยกจากกันไปตลอดชีวิต จนกว่าจะตายจากกัน......”

เมื่อได้ยินชื่อเจ้าบ่าวจากปากของบาทหลวง เย่ชิงซีก็เกือบคิดว่า ตนเองนั้นฟังผิดไป

เจ้าบ่าวของเธอควรจะเป็นเสิ่นเจ๋อ คุณชายรองของตระกูลเสิ่นจึงจะถูก

อีกทั้งเสิ่นเซียวเหยายังเป็นพี่ใหญ่ของเสิ่นเจ๋อ เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามเดือนก่อนจนกลายเป็นผักตอนนี้ยังนอนอยู่บนเตียง！

“พวกคุณเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า แฟนของฉันคือ เสิ่นเจ๋อ เจ้าบ่าวก็ควรจะเป็นเสิ่นเจ๋อสิถึงจะถูก จะเป็นเสิ่นเซียวเหยาไปได้ยังไง！” ด้วยความตื่นตระหนก เย่ซิงซีเผลอเหยียบชุดแต่งงานข้างหลังเธอ เธอจึงถอยหลังไปเล็กน้อย แล้วเธอก็ตื่นตระหนก

หลินเซี่ยะมองไปที่ลูกเลี้ยง แล้วยิ้มเยาะออกมาอย่างเย็นชา “ไม่ได้เข้าใจอะไรผิดทั้งนั้น ตัวเอกของานแต่งงานนี้ก็คือเธอกับเสิ่นเซียวเยามาตั้งแต่แรก เสิ่นเซียวเหยากลายเป็นผัก เหลือเวลาอีกไม่มาก ก่อนที่เขาจะตาย จะต้องใช้สเปิร์มที่เก็บรักษาไว้สำหรับการทำกิ๊ฟท์ เพื่อให้กำเนิดลูกหลานต่อไป ส่วนเธอก็เป็นคนถูกเลือกให้มาเป็นคนที่ต้องตั้งท้องเด็กคนนี้”

“เรื่องนี้มันเหลวไหลสิ้นดี！ เสิ่นเจ๋ออยู่ที่ไหน เขาไม่มีทางให้คุณทำแบบนี้แน่！” เย่ซิงซีรับไม่ได้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ แล้วโวยวายออกมา

หลินเซี่ยะไม่ตอบ เธอเพียงยกมือขึ้นอย่างลำคาญใจ ทันใดนั้นบอดี้การ์ดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดก็โผล่ออกมาบังคับให้เย่ซิงซีเข้าพิธีแต่งงานให้เสร็จสิ้น

เย่ซิงซีพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง กระโปรงของเธอเลอะเทอะเปรอะเปื้อน เธอเหมือนกับคนที่สิ้นหวังที่ต้องการหนีไปให้พ้นจากความตาย แม้ว่าหัวจะแตกเลือดจะไหล เธอก็ต้องหนีไปให้ได้

เธอหยิบรองเท้าส้นสูงขึ้นมาทุบใส่บอดี้การ์ดที่กำลังปรี่เข้ามาจับตัวเธออย่างแรง จากนั้นอาศัยช่วงที่พวกเขาไม่ทันตั้งตัววิ่งไปยังประตูบานใหญ่ของโบสถ์

โบสถ์มีขนาดใหญ่มาก เย่ซิงซีวิ่งไปรอบ ๆ ราวกับแมลงวันหัวขาด

โดยมีบอดี้การ์ดวิ่งไล่ตามเธอ เธอหนีเข้าไปในวิลล่าสีขาวที่อยู่ติดกับโบสถ์ด้วยความตื่นตระหนก

เธอไม่กล้าหายใจ มองหาที่หลบซ่อนตัวทันที

เมื่อผ่านห้องแรกของทางเดินบนชั้นสอง ฝีเท้าของเย่ซิงซีก็หยุดลง

ประตูห้องปิดไม่สนิท มีเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังมาจากด้านในประตู

หัวใจของเย่ซิงซีเต้นรัว เธอเข้าไปใกล้ ๆ อย่างเบา ๆ แล้วมองผ่านช่องของประตู

เห็นเพียงชายหญิงคู่หนึ่งที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย กอดรัดฟัดเวี่ยงกันอยู่บนโซฟาในท่าทางที่ชวนให้คิดไปไกล ผู้หญิงที่คร่อมอยู่ด้านบนคือ เย่หว่านหว่าน น้องสาวที่เกิดจากแม่เลี้ยงของเธอ อีกทั้งชายที่อยู่ด้านล่างของเย่หว่านหว่าน กลับเป็นชายที่เย่ชิงซีตามหาอย่างยากลำบาก เสิ่นเจ๋อ

“มัวคิดอะไรอยู่คะ ถึงตอนนี้แล้วคุณคงไม่ได้คิดถึงเย่ซิงซีอยู่หรอกใช่มั้ย？” เย่หว่านหว่านคว้าคอเสื้อของเสิ่นเจ๋อ แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจ

“ผมถึงขนาดหลอกให้เธอมาแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น จะยังคิดถึงอะไรอยู่อีกล่ะ ผมก็แค่กลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นในงาน ถ้าไม่ไปดูสักหน่อยก็คงจะไม่สบายใจ” น้ำเสียงของเสิ่นเจ๋อฟังดูลำคาญ เขาผลักเย่หว่านหว่านออก โดยอยากจะลุกขึ้น

เย่หว่านหว่านไม่สนใจ เธอก้มหน้าลงไปจูบเสิ่นเจ๋ออย่างเร่าร้อน “มีแม่ฉันคอยเฝ้าอยู่ เธอหนีไปไหนไม่ได้หรอก”

“ก็จริง” เมื่อเสิ่นเจ๋อได้ยินดังนั้น เขาก็เอนตัวลงอย่างผ่อนคลาย แล้วล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเย่หว่านหว่าน “เย่ซิงซีหลอกง่ายขนาดนั้น หลังพิธีแต่งงานผมค่อยไปเกลี้ยกล่อมเธอ ให้เธอทำลายการทำกิ๊ฟท์นั่นซะ รอให้เสิ่นเซียวเหยาตายเมื่อไหร่ ทายาทคนเดียวของเสิ่นซื่อ กรุ๊ปก็จะเป็นผม”

เย่หว่านหว่านครวญครางออกมาตามการเคลื่อนไหวของเสิ่นเจ๋อ ร่างกายของเธอสั่นเทา แล้วเธอก็ล้มตัวลงนอนในอ้อมแขนของเสิ่นเจ๋อ แล้วหัวเราะเบา ๆ “เธอรักคุณมากขนาดนั้น งานแต่งงานนี้เธอก็ตั้งตารองานอยู่หลายเดือน แต่กลับกลายเป็นการหลอกลวง อีกทั้งคนที่วางแผนยังเป็นคนที่เธอรักที่สุดอีก คุณนี่เลวจริง ๆ ”

“คุณชอบที่ผมเลวไม่ใช่เหรอ……” เสิ่นเจ๋อพลิกตัวกลับมากดเย่หว่านหว่านให้ไว้ แล้วจูบเธออย่างเร่าร้อน

ภาพตรงหน้าเริ่มดูไม่ได้มากขึ้นเรื่อย ๆ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ดังออกมาจากในห้อง

เย่ซิงซีไม่สามารถพยุงร่างของเธอไว้ได้ เธอจึงเซถอยหลังไปสองก้าว

ที่แท้มันก็ปลอมมาตั้งแต่แรก！

คำว่ารักที่ออกมาจากปากของเสิ่นเจ๋อ ทั้งหมดก็เป็นเพียงการหลอกใช้ และหลอกลวง！ เขาถึงขนาดวางแผนงานแต่งงานนี้ให้เธอแต่งงานกับคนอื่น！

น้ำตาไหลหลินออกจากเบ้าตาของเธอ เย่ซิงซีรู้สึกหายใจไม่ออกกับความจริงอันโหดร้ายนี้

เธอกำชายกระโปรงของเธอแน่น ฟังเสียงเคลื่อนไหวในห้อง แล้วกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

ความอัดอั้น และความปวดใจทำให้เธอเกือบเป็นลมไป เธอลืมไปเลยว่าเธอออกจากสถานที่ที่ทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนนี้ได้ยังไง

เธอเดินไปที่สวนดอกไม้อย่างท้อแท้ด้วยดวงตาแดงก่ำ เมื่อบอดี้การ์ดพบเธอ จึงรีบเข้ามาล้อมเธอเอาไว้

เย่ซิงซีดูเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ เธอก้มหน้าลง แล้วหัวเราะอย่างโง่เขลา ราวกับกำลังเย้ยหยันตัวเอง หลังจากหัวเราะอยู่พักหนึ่ง เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองไปที่บอดี้การ์ดอย่างเฉยเมย “พวกนายไม่ต้องทำอะไรหรอก ฉันจะแต่ง”

เธอรู้ว่าตนเองนั้นหนีไม่ได้ และเธอก็ไม่ต้องการหนีอีกแล้ว

ในขณะนั้น ความเกลียดชังในใจของเธอเกือบจะทำลายเธอ

เธอต้องการแก้แค้น เธอต้องการแย่งตระกูลเสิ่น ไปจากเสิ่นเจ๋อ ต้องการดูพวกเขาตกนรกด้วยตาของเธอเอง！