สามีเจ้าเล่ห์ อย่าเลวเกินไปนะ

ฟู่...คุณนายฟู?

เครื่องลายครามชูเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

สิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาและคุ้นเคยอย่างยิ่ง

คิ้วเข้มดั่งหมึก ขับให้ดวงตาดูเด็ดเดี่ยวและเย็นชา ดวงตาคู่นั้นดำขลับเหมือนบ่อที่ลึกและเยือกเย็น จมูกโด่งยกสีสันให้ใบหน้า ริมฝีปากบางที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

เครื่องลายครามชูอยากทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย ไม่ เธออยากทำเป็นไม่อยู่ตรงนี้

แต่ฟู่เหิงก้าวมาข้างหน้า จับมือเธอไปวางที่เข็มขัดของเขา

เครื่องลายครามชูพยายามดึงมือออก แต่ฟู่เหิงยิ่งจับแน่นขึ้น

“ถ้าอยากดู ก็ควรแกะมันเอง”

เสียงเขาไม่มีความรู้สึก เหมือนฝ่ามือของเขาที่เย็นชืด

“ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากดูแล้ว”

เครื่องลายครามชูตกใจ ไม่เคยคิดว่าจะเจอคนที่เลือกสุ่มมาแล้วจะเป็นผู้ชายของตัวเอง

ใครจะบอกเธอได้ ว่าเรื่องบังเอิญแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง?

“ไม่?” ฟู่เหิงยิ้มเยาะ ดวงตาแฝงความเย้ยหยัน “ไม่อยากดูของฉัน แล้วอยากดูของผู้ชายคนอื่น?”

คำพูดสุดท้ายแฝงความโกรธเล็กน้อย

พร้อมกับเพิ่มแรงที่มือ ฟู่เหิงจับมือเครื่องลายครามชูแน่นขึ้น วางไว้ที่หัวเข็มขัดของเขา

เครื่องลายครามชูรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ “ไม่ใช่ค่ะ ฉันเล่นเกมแพ้” เสียงเธอเบาลง “นี่แค่การลงโทษ”

พูดจบ เธอมองไปทางหลู่เซียงและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในโซฟา

ฟู่เหิงมองตามไป ดวงตาแฝงความเย้ยหยันที่เย็นชา

ภรรยาตัวเองมาที่บาร์เพื่อมองดูอย่างอื่น?

คิดว่าเขาไปทำงานต่างประเทศแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ?

“การลงโทษเหรอ?” ฟู่เหิงยิ้มเยาะ “น่าสนใจดี”

พูดจบ เขาปล่อยมือเครื่องลายครามชู ริมฝีปากบางกระซิบใกล้หูเธอ “ดำ”

ลมหายใจเย็นเยียบของเขากระจายรอบหูเธอ ทำให้รู้สึกคันเบา ๆ

หัวใจเครื่องลายครามชูเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

เขาไม่เคยใกล้ชิดกับเธอขนาดนี้มาก่อน

นอกจากวันที่จดทะเบียนสมรส เขาพูดกับเธอไม่กี่คำ แล้วบินไปต่างประเทศทำงาน ตั้งแต่นั้นมาก็แทบไม่มีการติดต่อ

ถ้าไม่บังเอิญเจอกันวันนี้ ...

เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเครื่องลายครามชู ฟู่เหิงยิ้ม นิ้วมือเขาเกลี่ยผมยาวที่หล่นลงมา เสียงต่ำและแหบพร่า เซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก “ฉันมีธุระอีกหน่อย รอฉันกลับ ฉันจะให้เธอดูอย่างช้า ๆ”

พูดจบ เขาปล่อยมือจากเธอ เก็บสีหน้าและเดินเข้าไปในบาร์

เครื่องลายครามชูยืนนิ่งครู่หนึ่ง แสงสลัวในบาร์กระทบตัวเธอ ทำให้ใบหน้าเธอดูไม่ชัดเจน

กลับไปที่โต๊ะ เครื่องลายครามชูยกแก้วมาร์ตินี่ขึ้นดื่มจนหมด

ทุกคนตาค้าง

หลู่เซียงกระแอมเล็กน้อย “ผู้ชายคนนั้นพูดอะไรกับเธอ ทำไมเธอดูตกใจขนาดนั้น”

“เขาไม่ได้ใส่กางเกงใน” เครื่องลายครามชูพูดด้วยความหงุดหงิด วางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงสูงกว่าปกติ

“จริงเหรอ เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่ละ ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็อยากไปดูบ้าง”

“พวกเธอเล่นไปก่อน ฉันออกไปข้างนอกสักหน่อย” ในเสียงเจี๊ยวจ๊าว เครื่องลายครามชูลุกขึ้น ตบไหล่หลู่เซียง “เดี๋ยวกลับโทรหาฉันด้วยนะ”

ออกจากบาร์ ลมเย็นของหน้าร้อนพัดมาช่วยให้เครื่องลายครามชูรู้สึกสบายขึ้น

เธอเดินไปตามถนน ความคิดหนักอึ้ง

จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งจอดข้างเธอ

กระจกเลื่อนลงช้า ๆ

ชายหน้านิ่ง เสียงเย็นชา “ขึ้นรถ”