สามีเจ้าเล่ห์ อย่าเลวเกินไปนะ

“คุณแพ้แล้ว เครื่องลายครามชู!”

บนโต๊ะมีไพ่สองใบที่เปิดออกมาเป็นโพธิ์แดง A ตามกฎของเกมความจริงหรือความกล้า ผู้เล่นต้องรับการลงโทษ

“โอเค ฉันยอมแพ้” เครื่องลายครามชูยักไหล่อย่างจำนนใจและจิบมาร์ตินีสีอ่อนในแก้ว “ลงโทษอะไรล่ะ?”

พูดจบเธอก็มองไปที่หลู่เซียงที่นั่งตรงข้ามด้วยท่าทีขี้เล่น แล้วเตือนด้วยความไม่สบายใจว่า “ห้ามเกินไปนะ!”

หลู่เซียงหัวเราะเบาๆ แกว่งแก้วไวน์ในมือ ดวงตามีประกายเจ้าเล่ห์ “เครื่องลายครามชู คุณมาที่บาร์นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วแพ้ก็ยิ่งยากเข้าไปอีก ครั้งนี้เรามาเล่นอะไรที่ตื่นเต้นกันหน่อยดีกว่า”

“จะ...จะเล่นยังไง?”

เครื่องลายครามชูถูกมองจนพูดไม่ออก ใจเต้นตึกตัก

ใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูหลู่เต็มไปด้วยลูกเล่นและไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร

“เดี๋ยวคุณไปยืนเฝ้าหน้าประตู เลือกผู้ชายที่คุณสนใจ แล้วถามว่าเขาใส่กางเกงในสีอะไร จำไว้ว่าต้องเห็นด้วยตาตัวเองนะ”

“ไม่” เครื่องลายครามชูฟังจบก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

หลู่เซียงหรี่ตาลงเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาที่ดูอันตราย

เครื่องลายครามชูถอนหายใจหน้าเศร้า “เซียงเซียง เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะ อันนี้มันเกินไปนิด”

“เกินไปเหรอ?” หลู่เซียงยกแก้วไวน์ขึ้น สายตากดดันไปทั่ว

“ไม่เกินไปเลย นี่มันไม่เกินไปสักนิด”

“ใช่เลย ไม่เกินไปสักนิด ฉันยังคิดว่ามันง่ายไปด้วยซ้ำ”

เพื่อนที่มาเล่นด้วยกันต่างก็กลายเป็นคนประจบและถอยหนีไปภายใต้บรรยากาศของหลู่เซียง

เครื่องลายครามชูแทบจะทุบโต๊ะ

สุดท้าย เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ กระพริบตา “เซียงเซียง ลงโทษนี้เมื่อก่อนก็สนุกดีนะ แต่ตอนนี้...”

เครื่องลายครามชูยิ้มอย่างจนใจและบริสุทธิ์ “คุณก็รู้ ฉันแต่งงานแล้ว ฉันต้องดูแลความรู้สึกของคนที่บ้านไม่ใช่เหรอ ?”

แต่งงานแล้ว เป็นข้ออ้างที่ดีเหลือเกิน!

เครื่องลายครามชูยังอยากชมเชยความฉลาดของตัวเอง

แต่พอพูดจบ หลู่เซียงก็หัวเราะเบาๆ ยกคิ้วด้วยความดูถูก “คนที่บ้านของคุณ?”

หลู่เซียงโน้มตัวเข้ามาใกล้เครื่องลายครามชู กระซิบเสียงเบา “แต่งงานมาแล้วครึ่งปีไม่เห็นหน้า เมื่อไม่นานมานี้ถูกถ่ายภาพออกไปร่วมงานการกุศลกับนักแสดงหญิงใหม่ล่าสุดชื่อความอบอุ่น”

พูดจบ เธอเปิดโทรศัพท์โชว์รูปให้ดู “บังเอิญฉันก็ไปงานนั้นด้วย ภาพชัดแจ๋ว”

เครื่องลายครามชูเห็นชายหนุ่มสูงสง่าใบหน้าหล่อเหลา ยืนอยู่หน้าผู้หญิงในชุดกระโปรงยาว ยิ้มอย่างสง่างามและมีระดับ

ในใจเย็นเฉียบเหมือนถูกน้ำแข็งสาด

รู้สึกเย็นเยือกเล็กน้อย

เธอค้ำมือบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางกล้าหาญ “ได้ ฉันจะไป รอฉันนะ”

หลู่เซียงจิบไวน์แดงยิ้มอย่างพอใจ “เครื่องลายครามชู สู้ๆ นะ!”

เครื่องลายครามชูเดินไปที่ประตูบาร์ ใจเต้นแรงขึ้น แต่ก็สายเกินกว่าจะถอยแล้ว

เธอสูดลมหายใจลึก มองออกไปข้างนอก

อุ๊ย มีคนมาแล้ว

เครื่องลายครามชูก้มหน้าลง ใช้มือบังหน้าไว้เล็กน้อย เดินไปหา

“คุณคะ กางเกงในคุณสีอะไร ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?”

เงียบ ไม่มีคำตอบ

อีกฝ่ายดูเหมือนจะตกใจ

จากมุมที่เธออยู่ตอนนี้ เห็นแค่รองเท้าหนังสีดำที่ทำมือราคาแพงของชายหนุ่ม

เครื่องลายครามชูบิดนิ้วด้วยความกังวล คิดในใจว่าถ้าไม่ตอบจะเปลี่ยนคนแล้ว

แต่ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้น

เสียงชายหนุ่มที่ไพเราะดังมาจากเหนือหัวเธอ

“อยากดูเหรอ ได้สิ แต่คุณจะตอบแทนผมยังไงล่ะ คุณนายฟู?”