แค้นเธอ, ชีวิตเขาพังพินาศ
ตอน 2
"ลูกชายของฉันไม่ได้ฆ่าตัวตาย"
เสียงของฉันตัดผ่านเสียงอึกทึกของศูนย์บัญชาการ ฉันมองไปที่บรรพต ซึ่งใบหน้าซีดเผือดและชุ่มไปด้วยเหงื่อ
"นี่คือทางเลือกของคุณค่ะ ท่านอธิบดีอัยการ ไม่ใช่ของฉัน คุณจะช่วยลูกสาวของคุณ หรือจะปกป้องฆาตกรต่อไป คุณเหลือโอกาสอีกหกครั้ง"
ฉันจำการอุทธรณ์ครั้งที่สี่ได้ ฉันยืนอยู่ต่อหน้าเขาในห้องทำงานที่ปูด้วยไม้มะฮอกกานีขัดมัน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังเซ็นอยู่
"คุณกรกานต์" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสงสารอย่างเสแสร้ง "ความเสียใจมันทำให้เราเห็นในสิ่งที่ไม่เป็นจริงได้ แพทย์นิติเวชเก่งที่สุดในประเทศ ตำรวจปิดคดีไปแล้ว คุณต้องยอมรับและปล่อยให้ลูกชายของคุณไปสู่สุคติ"
ฉันทุบกำปั้นลงบนโต๊ะของเขา "ไปสู่สุคติเหรอ? เขาถูกรถชนแล้วทิ้งให้ตายข้างถนนเหมือนสัตว์ตัวหนึ่ง! คุณได้ดูหลักฐานที่ฉันส่งไปบ้างไหม!"
"หลักฐานที่ผมเห็น" เขาพูด พลางสบตาฉันด้วยแววตาเย็นชา "คือผลตรวจสารพิษที่เต็มไปด้วยโอปิออยด์ และคำให้การจากแฟนสาวของเขาเกี่ยวกับอาการซึมเศร้า 'หลักฐาน' ของคุณมันน่ากังขาเพราะความสัมพันธ์ที่คุณมีกับผู้ตาย เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญคุณกลับไปได้ ผมมีเมืองที่ต้องดูแล"
ทนายของฉันลากฉันออกจากห้องทำงานในวันนั้น แนะนำให้ฉันล้มเลิก "คุณสู้สำนักงานอัยการไม่ได้หรอกนะกรกานต์ พวกเขาจะฝังคุณทั้งเป็น"
ฉันล้มเลิกไม่ได้ ทุกครั้งที่หลับตา ฉันเห็นนนท์ ไม่ใช่ร่างที่แหลกสลายบนแผ่นเหล็ก แต่เป็นลูกชายที่ร่าเริงสดใสของฉันกำลังวิ่งเข้าเส้นชัย ชูแขนขึ้นอย่างผู้ชนะ อนาคตของเขาสดใสและเปิดกว้างเหมือนท้องฟ้า เขาไม่ใช่เด็กที่จะโยนสิ่งนั้นทิ้งไป
ผู้ชมไลฟ์สตรีมสูดหายใจเฮือกเมื่อฉันหยิบเครื่องมือชิ้นที่สองขึ้นมา คีมหนีบเส้นเลือด
ช่อลดาทรุดตัวลงคุกเข่า "ได้โปรด อย่าทำอีกเลย บรรพต ทำอะไรสักอย่างสิ! ให้สิ่งที่เธอต้องการไป!" เธอกรีดร้อง พลางข่วนเสื้อสูทของสามี
"ผมทำไม่ได้!" เขาตะโกนกลับ ความเยือกเย็นหายไปหมดสิ้น "รายงานบอกว่าฆ่าตัวตาย! มันมีแค่รายงานฉบับนั้น!"
เขาโกหก ฉันถือคีมหนีบเส้นเลือดไว้เหนือแขนอีกข้างของใยไหม
ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ฉันก็หนีบเครื่องมือลงบนผิวบอบบางที่ปลายแขนของเธอ ฉันไม่ได้ทำให้ผิวหนังฉีกขาด แต่บีบแรงพอที่จะทิ้งรอยลึกที่ดูเจ็บปวดไว้
ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงกระตุกบนเตียง
"หกครั้ง" ฉันย้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก
โลกภายนอกห้องปลอดเชื้อของฉันบ้าคลั่งไปแล้ว ตำรวจกำลังวุ่นวายกับการตามหาตำแหน่งของฉัน ฉันได้ยินเสียงไซเรนอยู่ไกลๆ เป็นเสียงโหยหวนที่มาช้าเกินไป พวกเขาหาฉันไม่เจอหรอก สัญญาณถ่ายทอดสดถูกส่งผ่านเซิร์ฟเวอร์ที่เข้ารหัสสิบสองแห่งในสามประเทศ ฉันวางแผนเรื่องนี้มาหลายเดือน ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ฉันรู้วิธีการของพวกเขา
คอมเมนต์ในฟีดเป็นดั่งแม่น้ำแห่งความโกรธเกรี้ยว
มันเป็นปีศาจ หาตัวมันให้เจอแล้วจัดการซะ
หวังว่ามันจะโดนฉีดยาพิษ
ฉันขอสาปแช่งแก กรกานต์ ขอให้แกเน่าตายในนรกกับสิ่งที่แกทำกับเด็กตาดำๆ คนนั้น
ฉันไม่รู้สึกอะไร ปล่อยให้พวกเขาสาปแช่ง ปล่อยให้พวกเขาเกลียด
"คำสาปแช่งของคุณไม่มีความหมายกับฉัน" ฉันพูดกับฝูงชนไร้หน้า "ฉันอยู่ในนรกอยู่แล้ว ฉันอยู่ที่นั่นตั้งแต่วันที่ลูกชายของฉันถูกพรากไปจากฉัน ถ้าการทำแบบนี้มันจะช่วยล้างมลทินให้ชื่อของเขาได้ ฉันก็ยอมจ่ายทุกราคา"
คุณอาจจะชอบ
