แค้นเธอ, ชีวิตเขาพังพินาศ

ฉันไม่สนใจคำด่าทอที่หลั่งไหลมาจากหน้าจอ ฉันเฝ้ามองนาฬิกา สิบนาทีผ่านไปในความเงียบที่ทรมาน มีเพียงเสียงไซเรนที่อยู่ไกลๆ และเสียงตะโกนโหวกเหวกที่ดังมาจากศูนย์บัญชาการตำรวจ

แล้วบรรพตก็ปรากฏตัวบนหน้าจออีกครั้ง คราวนี้เขาอยู่ที่โพเดียม แถลงข่าว เขายกแฟ้มขึ้นมา

"เพื่อคลี่คลายสถานการณ์อันน่าสยดสยองนี้" เขาประกาศด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด "เราจะเปิดเผยแฟ้มการสืบสวนฉบับสมบูรณ์เกี่ยวกับการเสียชีวิตของนายนนท์"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยื่นสำเนาให้นักข่าว เอกสารถูกฉายขึ้นบนหน้าจอด้านหลังเขา

ฉันเหลือบมองหน้าจอ มันคือรายงานการชันสูตรปลอมฉบับเดิมที่ลงนามโดยหมอเกริกไกร คำให้การพยานที่ถูกบิดเบือนจากอลิสาฉบับเดิม เรื่องโกหกชุดเดิม

ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ฉันหยิบเครื่องมือชิ้นที่สามขึ้นมา ปากกาจี้ไฟฟ้า

ฉันเปิดมันด้วยการสะบัดข้อมือ ปลายของมันเปล่งแสงสีแดงทื่อๆ น่ากลัว

ก่อนที่ใครในศูนย์บัญชาการจะทันได้ทำอะไร ฉันกดปลายที่ร้อนระอุลงบนผิวหนังเหนือรอยลวดเย็บบนแขนของใยไหม

มีเสียงฟู่เบาๆ และกลิ่นเนื้อไหม้ รอยไหม้สีดำเล็กๆ กลายเป็นแผลเป็นถาวรบนผิวของเด็กหญิง

"ห้าครั้ง" ฉันพูด เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

ใบหน้าของบรรพตซีดขาว เอกสารที่เขาถืออยู่เป็นเพียงกองกระดาษโกหก และเขารู้ว่าฉันรู้ เขาเสียโอกาสไปอีกครั้ง

ฉันเริ่มใช้มีดผ่าตัดกรีดแขนของใยไหมเป็นรอยตื้นๆ ไม่ลึกพอที่จะทำให้เกิดอันตรายร้ายแรง แต่ก็พอที่จะทำให้เกิดเส้นสีแดงบางๆ บนผิวของเธอ เป็นการนับถอยหลังที่มองเห็นได้

"นี่ไม่ใช่รายงานฉบับนั้น" ฉันพูดอย่างใจเย็น "ฉันต้องการฉบับจริง ฉบับที่คุณฝังกลบไปแล้ว ฉันต้องการชื่อคนที่ขับรถชนลูกชายของฉัน"

ฉันมองเข้าไปในกล้อง มองตรงไปที่เขา "อย่าพยายามหลอกฉันอีก ครั้งต่อไป ความเสียหายจะเกิดขึ้นบนใบหน้าของเธอ"

บรรพตถอยหลังออกจากโพเดียม หน้ากากแห่งอำนาจของเขาพังทลายลง เขามองจ้องมาที่หน้าจอ ที่เส้นสีแดงที่ฉันกำลังกรีดบนแขนลูกสาวของเขา และเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเขาที่นอกเหนือไปจากการเอาตัวรอด ความกลัวอย่างแท้จริง

ช่อลดากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง "ให้เธอไปสิ บรรพต! ให้สิ่งที่เธอต้องการไปเถอะ!" เธอตะโกน เครื่องสำอางราคาแพงไหลเป็นทางสีดำบนใบหน้า

แต่เขาส่ายหน้า ขบกรามแน่น "ผมทำไม่ได้"

ฉันมองพวกเขา แม่และพ่อ และฉันก็เปล่งเสียงที่เกือบจะเป็นเสียงหัวเราะ แต่มันกลวงเปล่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ ช่อลดา" ฉันพูด เสียงของฉันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ลึกจนรู้สึกเหมือนมันกำลังบีบคอฉันอยู่ "ฉันก็เป็นแม่เหมือนกัน ฉันรู้ว่าการเห็นลูกต้องทนทุกข์มันเป็นยังไง คุณกำลังรู้สึกถึงเศษเสี้ยวของสิ่งที่ฉันรู้สึกทุกวันตลอดหกเดือนที่ผ่านมา"

คอมเมนต์ออนไลน์ปะทุขึ้นอีกครั้ง

มันยอมรับว่ากำลังสนุก! มันป่วย!

มันกล้าดียังไงมาเปรียบเทียบลูกชายขี้ยาที่ตายไปแล้วของมันกับเด็กหญิงผู้บริสุทธิ์คนนี้?

ก็แค่ยอมรับว่าลูกแกมันขี้แพ้แล้วปล่อยเด็กไปซะ!

ฉันไม่ได้ยินเสียงพวกนั้น โลกของฉันแคบลงเหลือแค่ห้องสีขาวนี้ เด็กหญิงตัวเล็กๆ คนนี้ และใบหน้าของคนที่ขโมยชีวิตและชื่อเสียงของลูกชายฉันไป

นาฬิกากำลังเดิน โอกาสอีกครั้งกำลังจะหมดไป ตำรวจกำลังใกล้เข้ามา ฉันรู้ แต่ความจริงก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน มันคือการแข่งขัน และเพื่อลูกชายของฉัน ฉันจะแพ้ไม่ได้

พวกเขาพยายามอีกครั้ง พวกเขาแสดงเอกสารอีกฉบับ รายงานพิษวิทยา มันเป็นฉบับเดิม แค่นำเสนอแยกออกมา พวกเขากำลังถ่วงเวลา

ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร หัวใจของฉันแข็งเป็นน้ำแข็ง ฉันหยิบปากกาจี้ไฟฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้ ฉันเลื่อนมันไปที่ขาของเธอ