แค้นเธอ, ชีวิตเขาพังพินาศ

ลูกชายของฉันตายแล้ว รายงานอย่างเป็นทางการระบุว่าเป็นการฆ่าตัวตายจากการใช้ยาเกินขนาด แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน และฉันเป็นคนชันสูตรศพลูกชายของตัวเอง หลักฐานทุกชิ้นกรีดร้องว่านี่คือคดีฆาตกรรม

ฉันยื่นอุทธรณ์ถึงเจ็ดครั้ง แต่ละครั้งก็นำเสนอหลักฐานที่ไม่อาจโต้แย้งได้ แต่ทุกครั้ง อธิบดีอัยการบรรพตก็ปิดประตูใส่หน้าฉัน ปัดเป่าความโศกเศร้าของฉันว่าเป็นเพียงภาพลวงตา ระบบที่ฉันรับใช้มาตลอดยี่สิบปี กำลังปกป้องฆาตกร

ดังนั้น ฉันจึงต้องลงมือทวงความยุติธรรมด้วยมือของฉันเอง ฉันลักพาตัวใยไหม ลูกสาวของอธิบดีอัยการ และถ่ายทอดสดข้อเรียกร้องของฉันไปทั่วโลก ทุกโอกาสที่เขาปล่อยให้เสียไป ฉันจะใช้เครื่องมือทางนิติวิทยาศาสตร์กับเธอ ทำให้เธอเสียโฉมอย่างถาวร

ทั้งโลกเฝ้าดูด้วยความสยดสยอง ขณะที่ฉันใช้ที่เย็บผิวกดลงบนแขนของเธอ จากนั้นก็ใช้เครื่องจี้ไฟฟ้าเผาผิวหนัง และใช้มีดผ่าตัดกรีดเส้นสีแดงบางๆ บนผิวของเธอ

หมอเกริกไกร อดีตอาจารย์ของฉัน และอลิสา แฟนสาวของลูกชาย ถูกพาตัวมาเพื่อเกลี้ยกล่อมฉัน พวกเขาวาดภาพว่าลูกชายของฉันเป็นโรคซึมเศร้า และนำเสนอจดหมายลาตายที่ถูกปลอมแปลงขึ้นมา ชั่วขณะหนึ่ง ใจฉันสั่นคลอน ความเจ็บปวดจากการเป็น "แม่ที่แย่" บดขยี้ฉันจนแหลกสลาย

แต่แล้วฉันก็เห็นมัน—ข้อความที่ซ่อนอยู่ใน "จดหมายลาตาย" ของเขา รหัสลับจากหนังสือนิทานเล่มโปรดในวัยเด็กของเขา เขาไม่ได้ยอมแพ้ เขากำลังร้องขอความช่วยเหลือ แต่พวกมันบิดเบือนคำร้องขอของเขาให้กลายเป็นเรื่องโกหก

ความโศกเศร้าของฉันมอดไหม้ไป ถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจแน่วแน่ที่ไม่มีอะไรมาทำลายได้

"ฉันไม่ยอมรับจดหมายฉบับนี้" ฉันประกาศกร้าว พร้อมกับกดปากกาจี้ไฟฟ้าลงบนขาของใยไหม ขณะที่หน่วย DSI บุกเข้ามา

บทที่ 1

ลูกชายของฉันตายแล้ว

รายงานอย่างเป็นทางการบอกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ใช้ยาเกินขนาด นนท์ของฉัน นักกีฬากรีฑาดาวรุ่งที่ได้ทุนเต็มจำนวน เด็กหนุ่มที่วางแผนอนาคตของตัวเองอย่างแม่นยำเหมือนตอนที่เขากระโดดข้ามรั้ว กลับถูกกล่าวหาว่ายอมแพ้ต่อชีวิต

ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก ฉันเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน ฉันเป็นคนชันสูตรศพลูกชายของตัวเอง

รอยถลอกบนหลังของเขาคือรอยครูดไปกับถนน รอยแตกที่กระดูกขาของเขาเป็นลักษณะเฉพาะของการถูกกันชนรถกระแทก เศษสีขนาดจิ๋วที่ฉันพบ เป็นสีที่ตรงกับรถเก๋งหรูยี่ห้อหนึ่ง

เขาถูกฆาตกรรม เป็นคดีชนแล้วหนี

ฉันยื่นอุทธรณ์ครั้งแรก มันถูกปฏิเสธ ฉันยื่นครั้งที่สอง สาม สี่ แต่ละครั้ง ฉันนำเสนอหลักฐานของฉัน แต่ละครั้ง ประตูก็ปิดใส่หน้าฉัน หลังจากถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่เจ็ด ฉันก็เข้าใจ ระบบที่ฉันรับใช้มาตลอดยี่สิบปี กำลังปกป้องฆาตกร

ดังนั้น ฉันจึงต้องลงมือทวงความยุติธรรมด้วยมือของฉันเอง

ฉันลักพาตัวลูกสาวของอธิบดีอัยการ

ตอนนี้ ทั้งโลกกำลังเฝ้าดู กล้องที่ซ่อนไว้กำลังถ่ายทอดใบหน้า น้ำเสียง และความมุ่งมั่นของฉันไปยังทุกหน้าจอทั่วประเทศ

"ฉันชื่อกรกานต์"

ในห้องสีขาวปลอดเชื้อที่ฉันเตรียมไว้ ใยไหม เด็กหญิงวัยแปดขวบนอนอยู่บนเตียงตรวจ ซึ่งเหมือนกับเตียงที่ฉันเห็นลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย เธอถูกวางยาให้หลับอย่างสงบ ไม่รับรู้ถึงพายุที่การลักพาตัวของเธอก่อขึ้น

"ฉันได้ตรวจสอบหลักฐานของฉันเองแล้ว นนท์ ลูกชายของฉัน ถูกฆาตกรรม"

ฉันมองตรงไปที่กล้อง สายตาจับจ้องไปที่ชายคนที่ฉันรู้ว่าอยู่อีกฟากหนึ่ง อธิบดีอัยการบรรพต

"คุณมีโอกาสเจ็ดครั้ง เจ็ดครั้งเท่ากับจำนวนครั้งที่คุณปฏิเสธความยุติธรรมให้ฉัน คุณต้องเปิดเผยรายงานอุบัติเหตุฉบับจริง และคุณต้องบอกชื่อฆาตกร"

ฉันหยิบเครื่องมือชิ้นแรกจากถาดสแตนเลส มันคือที่เย็บผิวเกรดการแพทย์ที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว ความแวววาวของโลหะสะท้อนกับแสงไฟ

"ทุกโอกาสที่คุณปล่อยให้เสียไป ฉันจะใช้เครื่องมือทางนิติวิทยาศาสตร์กับลูกสาวของคุณ มันจะทำให้เธอเสียโฉมอย่างถาวร"

การถ่ายทอดสดเปลี่ยนเป็นหน้าจอแยก ใบหน้าที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวของฉันอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านคือใบหน้าที่ตื่นตระหนกและเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของบรรพตและช่อลดา พวกเขาอยู่ในศูนย์บัญชาการตำรวจ แวดล้อมไปด้วยเจ้าหน้าที่

"คุณกรกานต์ ได้โปรด! เห็นแก่พระเจ้าเถอะ อย่าทำแบบนี้!" บรรพตอ้อนวอน เสียงของเขาสั่นเครือ "หลักฐานมันชัดเจน! ลูกชายของคุณมีปัญหา มันเป็นโศกนาฏกรรม เป็นการฆ่าตัวตาย!"

ช่อลดา ภรรยาของเขา ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ตอนนี้สภาพดูไม่ได้ "น้องยังเด็กนะคะ! ได้โปรดเถอะ ไม่ว่าคุณต้องการอะไร เราจะให้! แค่ปล่อยใยไหมไป!"

อินเทอร์เน็ตแทบระเบิด คอมเมนต์ที่เลื่อนอยู่ข้างไลฟ์สตรีมเต็มไปด้วยคำด่าทอ

อีนางปีศาจ

บ้าไปแล้ว! จับมันไปประหารซะ!

เป็นแม่คนเหมือนกัน ทำกับลูกคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง?

ฉันไม่สนใจพวกมัน คำพูดของพวกมันเป็นแค่เสียงน่ารำคาญ ฉันมองนาฬิกาบนผนัง สิบนาทีผ่านไปแล้ว

"โอกาสแรกของคุณหมดแล้วค่ะ คุณบรรพต"

มือของฉันนิ่งมาก ความเยือกเย็นอย่างมืออาชีพของฉัน ซึ่งเคยพังทลายในวันที่ฉันเสียลูกชายไป ได้กลับมาอีกครั้งในรูปแบบที่เย็นชาและน่าสะพรึงกลัว ฉันกดที่เย็บผิวลงบนผิวอ่อนนุ่มที่ต้นแขนของใยไหม

คลิก

เด็กหญิงครางเบาๆ ทั้งที่ยังหลับ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้มีลวดเย็บสีเงินอันหนึ่งปักอยู่บนผิวของเธอ

"ฉันกำลังรอความจริง" ฉันพูด เสียงของฉันเรียบเฉยเหมือนห้องที่อยู่รอบตัว "และฉันรู้ว่าฆาตกรก็กำลังดูอยู่"

บนหน้าจออีกด้าน ช่อลดากรีดร้องออกมา แต่เสียงของเธอก็ถูกกลืนหายไปในความโกลาหลของศูนย์บัญชาการ ใบหน้าของบรรพตเต็มไปด้วยความสยดสยองและไม่อยากจะเชื่อสายตาอย่างถึงที่สุด

เขามองมาที่กล้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ในที่สุดก็เป็นของจริง

"แกมันปีศาจ!" เขากรีดร้อง "แกมันอสูรกาย!"

สารวัตรมนตรี อดีตเพื่อนร่วมงานของฉัน เดินเข้ามาในเฟรม "กรกานต์ คิดดูดีๆ ว่ากำลังทำอะไรอยู่ คิดถึงนนท์สิ คุณเป็นคนชันสูตรศพเขาเอง คุณรู้ดีว่าการให้เกียรติคนตายมันหมายความว่ายังไง"

คอมเมนต์เลื่อนเร็วขึ้น

มันไม่ใช่แค่โจรลักพาตัวนะ มันเป็นผีดิบด้วย

แตะต้องศพลูกตัวเองเหรอ? น่าขยะแขยง

ฉันรู้ว่านนท์ไม่ได้ฆ่าตัวตาย ฉันจำได้ตอนที่เจอเขาบนแผ่นเหล็กเย็นๆ นั่น พวกเขาพยายามทำความสะอาดเขา แต่ก็ลบความจริงออกไปไม่ได้ ดินใต้เล็บของเขาไม่ใช่ดินจากสวนสาธารณะ แต่เป็นกรวดจากไหล่ทางหลวงหมายเลข 17 เฟนทานิลในร่างกายของเขามีปริมาณสูงก็จริง แต่รอยฉีดมันหยาบๆ เหมือนมือสมัครเล่น ไม่ใช่สิ่งที่คนจะทำกับตัวเอง

และรอยเขียวช้ำหลังเสียชีวิต ลักษณะที่เลือดตกตะกอนในร่างกาย มันบอกเล่าเรื่องราว เขาตายในท่านอนหงาย ไม่ใช่ฟุบหน้าตายในสวนสาธารณะอย่างที่รายงานทางการอ้าง

เพราะฉันเป็นแม่ของเขา พวกเขาจึงมอบหมายให้อาจารย์ของฉัน หมอเกริกไกร เป็นผู้รับผิดชอบคดี โดยอ้างว่ามีผลประโยชน์ทับซ้อน ฉันเชื่อใจเขา เขาสอนทุกอย่างที่ฉันรู้

แล้วรายงานของเขาก็ออกมา ฆ่าตัวตายจากการใช้ยาเกินขนาด

ฉันเรียกร้องขอดูหลักฐานด้วยตัวเอง เมื่อฉันพบเศษสีบนกางเกงยีนส์ของนนท์ ชิ้นที่รายงานทางการมองข้ามไปอย่างสะดวกสบาย ฉันก็รู้ทันที ฉันนำเสนอมันในการอุทธรณ์ครั้งแรก ถูกปฏิเสธ

ฉันนำเสนอผลวิเคราะห์กรวดในการอุทธรณ์ครั้งที่สอง ถูกปฏิเสธ

ฉันนำเสนอไทม์ไลน์ทางพิษวิทยาที่ผิดพลาดในการอุทธรณ์ครั้งที่สาม ถูกปฏิเสธ

สำหรับการอุทธรณ์ครั้งที่เจ็ดและครั้งสุดท้าย ฉันนำเสนอภาพสแกนสามมิติของขาเขา ซึ่งแสดงให้เห็นรูปแบบการแตกหักแบบเกลียวที่ชัดเจนจากการที่กันชนรถชนคนเดินเท้า มันเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้

พวกเขาปฏิเสธโดยไม่มีคำอธิบาย

ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่ากฎหมายเป็นเรื่องโกหก ตอนนั้นเองที่ฉันตัดสินใจสร้างความจริงที่อธิบดีอัยการไม่อาจเพิกเฉยได้

ความโศกเศร้าของฉันมอดไหม้ไป เหลือเพียงเป้าหมายที่เย็นชาและแข็งกร้าว ฉันจะทวงความยุติธรรมให้นนท์ หรือไม่ก็จะเผาโลกของพวกเขาให้เป็นเถ้าถ่าน