รักฉันอีกครั้งเถอะ
ตอน 1
ครั้งสุดท้ายที่โทรหาฮั่วหนานเซียวนั้นไม่มีคนรับสาย
เธอท้องได้สิบเดือนแล้ว เธอไม่เชื่อว่าฮั่วหนานเซียวจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้ ！
เซี่ยหนิงซีเม้มริมฝีปากที่ซีดเซียวจนห้อเลือด นิ้วของเธอกำแน่นอยู่บนเตียงในห้องคลอด สายตาของเธอพร่ามัว เธอได้ยินคนด้านนอกห้องเตือนหมอว่าต้องช่วยเด็กไว้ให้ได้ เธอถึงได้สติขึ้นมาอย่างเบลอ ๆ ว่าวันนี้พ่อของเด็กนั้นไปแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือลูกในท้องของเธอ
เขาได้ตั้งชื่อให้กับลูก และหาแม่ใหม่ที่จะมาแทนที่เธอแล้ว
น่าตลกสิ้นดี！
เซี่ยหนิงซีพยายามกลั้นน้ำตาไว้ พยายามอดทนจากความเจ็บปวดราวกับตัวจะขาดออกจากกันกอดลูกไว้ในอกแน่น
ทันใดนั้นประตูห้องคลอดก็ถูกเตะออก คนสองสามคนก็รีบวิ่งเข้ามา
เซี่ยหนิงซีกัดริมฝีปากจนซีดขาว ใบหน้านั้นดูแย่มาก มือที่สั่นเทาของเธอกอดลูกที่อยู่ในอ้อมกอดเอาไว้แน่น แววตานั้นแดงก่ำ
เซี่ยลั่วลั่วพูดเสียงแข็งขึ้นว่า “เซี่ยหนิงซี เอาลูกมา นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างพี่สาวของฉัน ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ คุณชายฮั่วต้องฆ่าเธอแน่ ๆ ”
เซี่ยหนิงซีนั้นหัวแข็งมาก “ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ ！”
เซี่ยลั่วลั่วหัวเราะเยาะขึ้นมา “มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ คุณชายฮั่วมั่นใจว่าเป็นเธอ งั้นก็ต้องเป็นเธอ เธอเอาเด็กคนนี้มาให้เรา ถ้ามีเด็กคนนี้ พี่สาวของฉันก็จะเป็นคุณนายใหญ่ของตระกูลฮั่วได้ ตระกูลเซี่ยก็จะได้เกียรติไปด้วย ส่วนแก ทำร้ายพี่สาวฉันจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา แกเตรียมตัวไปใช้ชีวิตที่เหลือในคุกได้เลย ！”
“ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอ ！” เซี่ยหนิงซีตะโกนออกมาสุดแรง
เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น ทำไมฮั่วหนานเซียวถึงทำกับเธอแบบนี้！ ทำไม！
เธอโดนคนใส่ร้าย เธอจะไม่มีทางยกลูกที่ตั้งท้องมาสิบเดือนให้คนอื่นแน่นอน และก็ไม่มีทางให้เขาเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ด้วย ！
เซี่ยหนิงซีโทรหาฮั่วหนานเซียวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่มีคนรับสายจนกระทั่งสุดท้ายอีกฝ่ายก็ปิดโทรศัพท์ไป
เซี่ยลั่วลั่วหัวเราะเสียงดังขึ้นมาทันที “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว แกยังคิดว่าคุณชายฮั่วยังสนใจแกอีกงั้นเหรอ？ แกเป็นแค่เครื่องมือที่จะทำให้พี่สาวฉันขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งนั้นได้ พอคลอดเด็กออกมาแล้ว แกก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก คุณชายฮั่วยอมหย่ากับแกเพื่อจะแต่งงานกับคนที่เป็นเจ้าหญิงนิทราแต่ก็ไม่อยากได้แกแบบนี้ เซี่ยหนิงซี แกคิดว่าเขายังรักแกอยู่ไหม？”
คำพูดเย็นชาทุกคำนั้นทิ่มแทงหัวใจของเซี่ยหนิงซี ใจที่เปราะบางของเธอนั้นถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ทีละนิด เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าฮั่วหนานเซียวจะใจร้ายขนาดนี้ ยิ่งไม่เคยคิดว่าที่แท้ชีวิตแต่งงานสองปีที่ผ่านมา เธอเป็นแค่ทางผ่านที่ช่วยให้ผู้หญิงคนนั้นได้แต่งงาน！
ทันใดนั้นความกลัวก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ขยายไปทั่วท้องน้อย และแทบจะกลืนกินตัวเธอไปทั้งตัวแล้ว เธอเจ็บราวกับใจจะขาดและแยกไม่ออกแล้วว่ามันปวดแผลหรือปวดใจกันแน่ เลือดสด ๆ ไหลลงไปนองจนพื้นเป็นสีแดง ลมหายใจของเซี่ยหนิงซีนั้นค่อย ๆ แผ่วเบาลง
พยาบาลตะโกนเสียงดังขึ้นมาอย่างร้อนรนทันที “แย่แล้ว คุณแม่ตกเลือดมาก ！”
เซี่ยลั่วลั่วมองเซี่ยหนิงซีที่ล้มลงกับพื้นอย่างไร้ความรู้สึกพลางสั่งอย่างไม่เกรงใจว่า “รีบเอาเด็กไปเร็วเข้า ถ้าทำให้คุณชายฮั่วต้องเสียเวลาล่ะก็พวกแกซวยแน่ ！”
วินาทีต่อมา ทารกในอ้อมแขนของเซี่ยหนิงซีก็ถูกกระชากไปอย่างรุนแรงทันที
ไม่มีใครสนใจว่าเซี่ยหนิงซีจะเป็นตายร้ายดียังไง ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะล้มลงกับพื้นและหมดสติไปแล้วก็ตาม
โรงพยาบาลได้ออกหนังสือขั้นวิกฤตมาหลายฉบับ ทว่าไม่มีผู้ใดยอมเซ็นลงนามเลย！
ทุกคนนั้นต่างก็รู้ว่าเซี่ยหว่านหว่านนั้นเป็นคนที่ฮั่วหนานเซียวรัก และลูกของเซี่ยหนิงซีนั้นก็เป็นแค่หมากตัวนึงที่ทำให้เซี่ยหว่านหว่านได้ขึ้นมายังตำแหน่งนี้
พวกเขาไม่สนใจความปลอดภัยของเซี่ยหนิงซีเพราะฮั่วหนานเซียวเองก็ไม่สนใจเช่นกัน คนแบบเซี่ยหนิงซีนั้นตายไปซะได้จะดีกว่า
จนกระทั่งโรงพยาบาลประกาศข่าวการเสียชีวิต เซี่ยลั่วลั่วถึงได้อุ้มเด็กไป
แสงไฟสว่างจ้าบนทางเดินทำให้เลือดบนพื้นนั้นดูแดงกว่าปกติ
สิ่งที่ตกอยู่บนพื้นคือหนังสือประกาศอาการขึ้นวิกฤตของผู้ป่วยที่นองไปด้วยเลือด ลอยเลือดจาง ๆ ทับอยู่บนชื่อของเซี่ยหนิงซี
หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออกทันที ！
“หมอคะ ！ แย่แล้วค่ะ ！”
“ในท้องของคุณเซี่ยยังมีเด็กอีกสองคนค่ะ...”
...
สี่ปีต่อมา
ที่บ้านตระกูลเซี่ย
เด็กชายหน้าตาหล่อเหลานั่งมึนงงอยู่ในห้อง สีหน้าเย็นชา และสายตาลึกล้ำนั้นดูโตเกินกว่าวัย ถ้าสังเกตดูดี ๆ แล้วจะเห็นได้ว่าใบหน้าขาว ๆ นั้นมีรอยมือแดง ๆ อยู่ด้วย
เซี่ยลั่วลั่วผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไป เธอสวมชุดเดรสสั่งตัดสีแดงทำให้เธอดูสง่างาม
“ฮั่วหยวน แขกของวันนี้มาถึงกันหมดแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามฉันออกไปข้างนอก”
ฮั่วหยวนพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมไม่ไป”
เซี่ยลั่วลั่วเดินเข้าไปหาฮั่วหยวนพลางก้มลงมองแล้วสั่งว่า “เปลี่ยนเป็นชุดที่ต้องใส่ในงานเลี้ยงซะ ！”
“ไม่เปลี่ยน ！”
ฮั่วหยวนเงยหน้าบวม ๆ ขึ้น และพยายามต่อต้าน
ความโกรธเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซี่ยลั่วลั่ว เธอจ้องปราสาทไม้ของฮั่วหยวนที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง พลางเป่าลมให้มันพังทลายลง
ฮั่วหยวนเบิกตากว้างขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง น้ำตาของเขาคลอเบ้าขึ้นมาทันที เขาเช็ดน้ำตาที่หางตาอย่างคับข้องใจ และตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “ผมใช้เวลาทั้งคืนถึงจะทำมันได้ ทำไมน้าต้องพังมันด้วย ！”
คำว่า “น้า” ทำให้เซี่ยลั่วลั่วรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที ที่เธอมีวันนี้ได้ก็เพราะเด็กคนนี้ ถึงคิดแบบนี้แล้ว แต่เซี่ยลั่วลั่วก็ยังไม่ได้รู้สึกชอบฮั่วหยวนเลยแม้แต่น้อย
เธอสั่งด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ ลงไปชั้นล่างซะ”
“ผมเกลียดคุณ”
ตาของฮั่วหยวนแดงก่ำ เขาคว้าชุดที่อยู่บนพื้นมาเขวี้ยงใส่เซี่ยลั่วลั่วทันที
เซี่ยลั่วลั่วจับข้อมือเขาไว้ “ฮั่วหยวน ฟังไว้ให้ดีนะ ถ้าไม่มีฉันล่ะก็ แกคงได้ไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และกลายเป็นเด็กที่ไม่มีใครเอาแล้ว ฉันไม่สนใจหรอกว่าแกจะคับข้องใจยังไง เก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่งานเลี้ยงจบและแขกทยอยกันกลับไปหมดแล้ว ไม่งั้นวันนี้ฉันจะเอาแกไปปล่อยไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซะ ！”
เซี่ยลั่วลั่วพูดรุนแรงขึ้นมาทันที
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฮั่วหนานเซียวจัดงานเลี้ยงวันเกิดอันยิ่งใหญ่ให้กับฮั่วหยวน และเป็นครั้งแรกที่เซี่ยลั่วลั่วมีโอกาสยืนเคียงข้างฮั่วหนานเซียว
เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เด็กคนนี้มาทำลายอนาคตของเธอแน่นอน ！
“ถ้าไม่อยากลงไป งั้นก็ไม่ต้องลงไปอีกตลอดไป！”
เซี่ยลั่วลั่วเดินออกไปจากห้องนอน และล็อคประตูจากด้านนอก
ฮั่วหยวนโดนขังไว้ในห้องมืด ๆ ตามลำพัง ก่อนหน้านี้โดนขังไว้ในห้องเก็บฝืนกับหนูทำให้เขามีปมในใจ เขากลัวการอยู่คนเดียวมาก และก็กลัวความมืดมาก เขาเลยร้องไห้พลางเคาะประตู
“น้า ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมออกไปเถอะ”
“ฮือ ๆ ... ผมไม่อยากอยู่คนเดียว ได้โปรดปล่อยผมออกไปที”
คุณอาจจะชอบ
